Novel & Cerita Drawing Of The Mind

Napahinga ako nang malalim at napapikit. Somehow, hindi gulo ang pumapasok sa isip ko. Kung hindi peace… pakiramdam ko iyon ang naging way para mas maging maganda nag flow ng kamay ko sa drawing ko. Tumingin ako sa drawing at doon sinimulan dagdagan ng detalyw. Paulit-ulit kong iginuguhit ang isang manipis na gintong sinulid na paikot sa bawat design. Parang instinct. Parang may memory ang mga kamay ko na mas matatalas pa kaysa sa sarili kong utak. Parang... may gusto akong alalahanin. Ngunit hindi ko alam kung ano.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

tanong niya habang itinataas ang pencil. Ngumiti ako saka tumango at pinakita sa kaniya ang isa ko pang lapis na reserba ko. “You are an architect, right?” dagdag pa niya. Ang cute nang paraan ng pagtatanong niya. “Yeah,” sagot ko lang. "Hm… can you please draw what’s in your mind now?” Kinuha ko ang pencil at tumango. Ilang minuto lang akong gumuhit, at agad ko ring natapos.

Mabilis na ibinaling niya ang tingin sa blangkong papel nang mahuli nito ang ginawa niyang pag-irap. Gusto niyang batukan ang sarili. Nagkunyari na lang din siyang busy na sa ginagawa. Hindi niya alam pero kusang kumilos na rin ang kamay niya at nagsimulang gumuhit. Hindi rin naman disenyo ng damit ang iginuhit no'n. Parang may sariling isip ang kamay niya na nagski-sketch ng mukha imbes na damit. Do'n na nga na-focus ang utak niya habang seryoso sa ginagawa.

"Oh! Nakita ko sya kahapon nag da-drawing, di mo ba alam na may talento sa pag da-drawing yang anak mo Elyse. Nakita ko yong drawing nya, ito oh tignan mo! Tinapon nya yan sa basurahan kase napapangitan sya, kinuha ko lang yan don." Kinuha ko yong papel na inabot ni Mindy sakin at napataas ang dalawang kilay ko ng makita yon. Isang batang lalaki, medyo hindi pa gaano ka ganda yong pagka-drawing ng mata at saka yong kilay hindi magkapantay pero okay lang maganda pa den naman, bata pa itong anak ko kaya mag i-improve pa to...teka? Sino ang batang lalaki na to?!

May mga drawing din ng mga iba't-ibang cells, molecules, etc. Natuon ang atensiyon ko sa isang sulok kung saan may nakatumbang frame—picture frame. Nilingon ko si Dr. Madrigal na busy pa rin sa ginagawa niya. Binalik ko ang atensiyon sa picture frame. Kinuha ko iyon at tiningnan. Picture ni Dr. Madrigal kasama ang isang babaeng kung titingnan ay kaedad ko lang yata. Masaya ang mga mukha nila at magkayap din sila sa picture. Napangiti naman ako ng lihim.

Kung andito si Ate Norma, dalawa kami pero kung wala siya, ako lang mag-isa ang gagawa nun. Kapag bakanteng oras ko naman nagdo-drawing ako ng mga damit. Kung ano-anong desinyo lang. I don't know if from the past this is my past time. But it helps me relax, it calms my mind every time I make my own design. It's like I am expressing my thoughts, my ideas and sometimes what I feel inside. Sa tuwing nagde-desinyo ako gumagaan yung pakiramdam ko. It clears my mind out of my stressful day.