Drawing Of The Mind 소설 & 이야기

Ang tanging bagay na naroroon sa mundong ito ko ay ang kumikislap na screen ng computer, at ang interface ng design software na nasa harapan ko ay parang isang larangan ng digmaan. Sa bawat guhit at marka sa design drawing na aking binubuo, bawat isa ay kumakatawan sa mga patay na brain cells ko. Kapag ako'y nagugutom, kukuha ako ng ilang biskwit sa drawer at ipapasok ito sa bibig ko. Kapag ako'y nauuhaw, iaangat ko na lang ang baso ng malamig na tubig sa mesa at iinumin ito ng mabilis.

Malalim na creases ang nabuo sa kanyang mukha habang hinahayaan niyang maglaro ang kanyang mga iniisip. Iniukit ni James sa kanyang isipan ang 18-meridian diagram. Nakaupo sa kanyang wheelchair, patuloy niyang sinisiyasat ang bawat minutong detalye ng painting. Ngunit, kahit gaano siya tumingin, walang pumasok sa isip niya. Bukod sa napagtanto na wala itong kabuluhan, wala siyang ibang natutunan.

Rea. Sinimulan niyang sukatin ang katawan ko. Inilabas niya naman ang isang sketchbook na naglalaman ng naiisip niyang disenyo. Hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng drawing niya, masasabi kong napaka-professional talaga nito.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

bulong niya sa sarili, pero agad din siyang natauhan. Hindi ito ang oras para maging malandi! May nakuha siyang isang pirasong papel. Iniladlad niya ito sa kanyang kandungan at muling binuksan ang flashlight ng phone. Natigilan si Ophelia. Halos hindi siya makahinga sa gulat. "Paano 'to napunta sa kanya?" utal niya. Isa itong drawing. Ang mismong drawing na iniwan niya sa sketchbook noong araw na dinalaw niya ito sa sanatorium—ang sketch na hindi niya napigilang gawin dahil sa pangungulila.

Iginuhit lang naman nito ang imahe niya na hubad at ang ari niya’y umabot sa paa. This woman was insane! He clenches his jaws but has nothing to do but erase his ugly image. Binuhat muna niya si Kira at inilipatt sa kama. Naisip niya baka marami pa itong drawing na imahe niya. Nang mabuklat niya isa-isa ang pahina ng sketch book ay puro mukha niya ang naroon. Halos lahat ng portrait niya ay nakangiti, meron pang nakalabas ang malalaking ngipin.

Tanging ang bahagyang tunog ng lapis na dumudulas sa sketchpad ang maririnig habang nakaupo siya sa maliit niyang study desk. Matagal na niyang hindi ginagawa ito—ang iguhit si Oliver. Pero ngayong nagkaroon siya ng kaunting oras para sa sarili, hindi niya mapigilan ang kamay niyang dumapo sa papel, muling hinuhugis ang matitigas nitong linya—ang pamilyar na anyo ng mukha nito, ang lalim ng mga mata, ang matangos nitong ilong, at ang matigas na guhit ng panga na laging mahigpit kapag seryoso ito.

Mabuti na lang at tuluyan na siyang nakawala sa mental block niya na nangyari noong nakaraang Sabado. Kanina lang, nakita ko ang design na ginagawa niya. Sa totoo lang, napakaganda. Ang galing ng pagkaka-layout, parang may sariling buhay ang bawat linya at stroke ng drawing niya. Habang pinapanood ko siyang nagdo-drawing sa laptop niya, hindi ko mapigilan ang humanga. Ang bilis ng kamay niya pero pulido ang bawat detalye. Para siyang nasa sarili niyang mundo.

Inilabas ko ang aking sketchpad at ballpen habang naghihintay sa prof namin. Habang nagsisimulang magsalita ang prof tungkol sa macroeconomics, pilit kong ibinuhos ang buong konsentrasyon ko sa board. Pero hindi ko maiwasang mapatingin sa blangkong papel ng sketchpad ko. Sa gilid nito, gumuhit ako ng maliliit na abstract lines—isang ugali ko na kapag masyado nang magulo ang utak ko. Grabe na 'to.