Novel & Cerita Drawing Of The Mind

Higit sa isang oras niyang inihanda ang kanyang mga kagamitan sa pagdidisenyo at pagpinta, handa nang magtrabaho ngunit nanatiling walang laman ang kanyang utak. Wala siyang maisip na perpektong larawan maliban sa poot na nararamdaman niya para kay Debby. Lahat ng larawan ni Debby na sumasagi sa kanyang isip ay ang masamang mukha nito at ang demonyong ngiti na isuot nito noong araw na nakasagupa niya ang mga ito sa hardin.

Tila nanlalata kong binuksan ang isa pang drawer ngunit gano'n na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang hindi ko iyon mahila. Lumakas ang kabog ng dibdib ko. Hinagilap ko ang susing dala ko. Isa-isa kong sinubukang buksan ang drawer ngunit nagsayang lang ulit ako ng oras. Walang sumakto sa mga susing hawak ko. Nang madako ang tingin ko sa drawer na huli kong binuksan ay tila sumindi ang bombilya sa utak ko.

Halatang sinasadya nilang dumaan sa harap ko. Hindi ko na lang sila pinansin. Mas pinili kong ituon ang atensyon sa ginagawa kong design. Ngunit bigla na lang may malamig na likidong bumuhos sa sketch pad ko. Nagulat ako at mabilis na tumayo. Basang-basa ang mga drawing ko. Pati ang mga notes na ilang araw kong pinaghirapan ay nabura dahil sa natapong kape.

Doon nakapatong yung sketchpad na dinala niya sa therapy session niya last week. Nagbukas siya sa blank page. Pero ang lumabas sa kamay niya ay hindi random strokes. Hindi furniture sketch. Hindi abstract. Kundi isang silhouette. Babaeng nakatalikod. Pero nakayuko. Parang mabigat ang mundo sa balikat. At kahit hindi niya lagyan ng pangalan… alam niyang si Mia iyon. Tinigil niya ang pag-drawing, staring at the sketch habang kumikirot ang puso niya.

Ang tanging bagay na naroroon sa mundong ito ko ay ang kumikislap na screen ng computer, at ang interface ng design software na nasa harapan ko ay parang isang larangan ng digmaan. Sa bawat guhit at marka sa design drawing na aking binubuo, bawat isa ay kumakatawan sa mga patay na brain cells ko. Kapag ako'y nagugutom, kukuha ako ng ilang biskwit sa drawer at ipapasok ito sa bibig ko. Kapag ako'y nauuhaw, iaangat ko na lang ang baso ng malamig na tubig sa mesa at iinumin ito ng mabilis.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

“Kahit nasa limit ka na, naiisip mo pa rin yung design.” Kinuha ko yung iPad sa bedside table. Habang basa pa rin at nanginginig yung hita ko, ginawa ko yung full technical drawing. Nilagay ko lahat ng details. Yung random denial timer, yung intensity levels, yung emergency override button na naka-hide sa lace pattern. “Tapos na,” sabi ko at ipinakita sa kanya. Tinitigan niya yung drawing. Tumango siya.

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Blane pagkatapos ay mabilis na gumuguhit. Sa bawat tingin niya rito. Mas nagiging malinaw ang disenyo sa isip niya. Parang ang lalaking nasa harapan niya ang mismong nagbibigay-buhay sa bawat linya ng kanyang sketch. Ilang sandali pa. Natapos niya ang front view pagkatapos ay ang side profile hanggang sa maging kumpleto ang buong concept. Lumapit ang binata upang silipin muli ang drawing. Nanlaki nang bahagya ang mga mata nito.

Hindi ko alam kung anong idea ang lumabas sa gagawin ko ngayon, until now kasi wala pa rin ako sa wisyo para mag-isip ng kung ano ano. Sinimulan ko ng magdrawing mula sa ibaba pataas ng board, inuna ko ang mga libro at monumento sa drawing na iyon, pagkatapos magguhit ay kinulayan ko na iyon gamit ang mga oil pastel na dala ko, maging ang mixing plate. Kinulayan ko muna ng primary colors bago ishade ng secondary colors. Gaya ng ginagawa ko dati, inuuna kong ipalabas ang natural color bago lagyan ng shades, at bago tapusin ang piece ko ay nilalagyan ko ng black lines sa bawat mahahalagang spot. Saktuhan sa oras nang matapos ko ang drawing ko. Nilagyan ko na din ng pangalan sa likod at ipinasa