Drawing Of The Mind Novels & Stories

“Well, unang-una, hindi ko naman kaya sinasadyang makita ‘yan. Pangalawa… oo tama ka, hindi nga uso sa akin ‘yong salitang ‘yon.” At nakuha pa niyang mang-asar. Sinimangutan ko na lang siya. Grabeh, nakakahiya ‘yon. Alam kong namula talga ako. Lahat ng drawing sa sketchpad ko mga building, tulay, bahay at kung ano-ano pang may kinalaman sa engineering. Sa lahat naman kasi ng makikita ni Mildred, ‘yong sketch ko pa ng mukha ni Lorryce. Pangalawang beses na ito na may nakakita no’n. Nakakainis.

At saka, ginamit ko pa ibang drawing materials ko para dito. I don't usually do this kind of reviewers, mas mahilig pa rin talaga ako mag drawing. But every exams, I realized that my brain's processing more kapag nagsusulat ako. Pakiramdam ko tuwing nagsusulat ako, naisusulat rin sa utak ko kaya mas lalo ko naiintindihan. "That's good, Vaine. Para naman hindi puro 'Dame' laman ng utak mo," she sarcastically stated, I stiffened.

Narinig ko pa ang sigaw, ang tunog ng metal, ang pagsingit ng utos: eliminate the weak. Huminto ang video, at bumalik sa folder list. May isang file na may title: Helix_Emergence_Abstract. “Open mo ‘yan,” utos ko sa Drack. Pinindot niya itong play. Lumabas ang isang schematic: isang pag‑diagram ng psychological circuits. Mga nodes at link. Mga labels: dominance, memory override, adaptive aggression. “Sinong nagdevelop nito?” tanong ni Drack.

Sa inis, kinuha niya ang lapis at sinimulang iguhit si Eldreed sa paraan ng kanyang malikot na imahinasyon. May malaking tiyan, bilugang mukha, manipis na buhok, at mga maliit na matang parang monggo na kumikislap sa kakaibang liwanag. Mabilis niyang natapos ang drawing at sinulat ang malalaking salitang "Eldreed" sa ilalim. Masaya niyang itinabi ang lapis, pakiramdam niya'y natupad ang kanyang paghihiganti.

Isa-isang tinitignan ni Mathilde ang mga papel dahil baka may nasamang importanteng papeles doon, pero puros scratch paper lang ang napulot nito. "Ako ng bahala diyan lumabas ka na." Pagtataboy ni Clement kay Mathilde. Napatingin pa siya dito dahil hindi siya nito sinunod at nakatitig lang ito sa hawak na mga papel. Sinilip niya ang tinitignan nito at laking gulat niya ng makita na yung drawing niya iyon. "Akin na nga yan!" mabilis niyang inagaw ang drawing sa kamay nito.

Inilabas ko rin ang mga gamit ko pang-drawing para ilibang ang sarili ko. Nagpatugtog ako sa aking selpon at inilapag iyon sa aking tabi. Sa kalagitnaan ng aking pagdra-drawing at binura na naman iyon. Paulit-ulit ko iyong ginagawa at sinusuntok-suntok ko pa ang sarili kong ulo para makapag-isip ng maayos. Wala pa akong nasisimulan dahil binubura ko lang rin naman iyon. " Baka pagkamalan ka ng baliw sa ginagawa mo."

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

A sob fights its way up my throat, but I swallow it. I don’t want to cry. I don’t want to be dramatic. But God knows, it hurts. Ang sakit-sakit. Out of habit, I grab my sketchbook on the bedside table. Drawing is the one thing that calms me. I flip to a blank page and start sketching—lines, curves, shadows. My hands move on their own, muscle memory leading the way. And just like that, an image forms. A girl standing in the rain. Hair soaked. Eyes swollen. Shoulders heavy. Still trying to smile even when her world is crumbling.