Driven Novels & Stories

Tahimik ang loob ng sasakyan nina Adrian at ang driver nito habang binabaybay nila ang madilim na kalsada. Tanging tunog ng makina at patak ng ulan sa windshield ang maririnig. Nasa unahan ang driver, nakatingin lamang sa daan, habang si Adrian ay nakasandal sa likuran, nakapikit ngunit halatang gising ang isip.

Hindi na nag-aksaya ng oras ang driver at dali-daling nilapitan si Denver. Akmang susunod na rin ako pero may napansin akong bagay sa sahig. Isang kahoy, nalaglag yata ng driver dahil sa pagkataranta. Habang inaalalayan ng driver si Denver ay dahan-dahan ko namang pinulot ang kahoy at binasa ang mga salitang nakaukit dito.

Maglalakad pa lang ako papasok nang marinig ko ang mabilis na pagparada ng sasakyan sa tapat ko. "Mathia," sambit ni Draken na siyang driver. Napakunot ang noo ko sa biglaan niyang pagdating kaya dali-dali naman akong naglakad papasok. "Mathia sandali." Papalapit pa lang ako sa pinto ng bahay nang mabilis niyang hawakan ang kamay ko. Pilit naman akong nanlaban at gustong tanggalin 'yon ngunit sadyang malakas siya.

“Hamilton?” “Yeah,” sabi ni Athena, sumimangot. “Why?” “Nothing,” mabilis niyang sagot, pero sa loob niya, may naglaro na ideya. Hamilton… familiar. Dumating ang driver. “Sir,” sabi ng driver. “Car is ready.” Tumayo si Clyde. “Okay. Athena, can you stand?” “Maybe,” sagot ni Athena, tapos tumawa. “I’m… wobbly.”

Ang mga leather seats ay malamig sa balat niya, ang amoy ng kanyang cologne ay sumasakal sa nakapaloob na espasyo. "Drive!" tahol niya sa driver, sabay sara ng pinto sa likod nila. Bumibilis ang tibok ng puso ni Kara habang papalayo ang sasakyan sa mansyon, ang mga gulong nito ay naghihiyawan bilang pagtutol. Sa sitwasyong ito, alam ng nagmamaneho kung saan sila dadalhin. The bridge.

Siguro ay nasa likod siya ng van at natatakpan siya nito kaya hindi ko siya makita. Muli akong tumingin sa driver na biglang hindi mapakali sa kanyang upuan at panay ang tingin sa side mirror. Minsan lumilipat ang tingin niya sa rearview mirror, pero hindi nawawala ang focus niya sa pagdadrive. His grip on the steering wheel tightened, his knuckles paling slightly as his movements grew sharper, more deliberate. The air inside the car felt heavy and thick with unspoken tension. At naramdaman kong mas lalo pang bumilis ang pagpapatakbo niya.

Tanong ng driver na may halong malisya Agad namang napa lingon si Yorick sa driver "S-sige ho manong hatid nyo kami sa pinaka malapit na hotel" at pumasok narin sya sa taxi habang karga ang babae habang tulog na tulog parin ito. Kinabukasan Zeynep // POV Marahan kong minulat ang aking mga mata ng maramdaman ko ang pagdampi ng malamig na hangin sa aking katawan.Pag mulat ko ay agad Kong napansin ang kamay na nakayakap, saakin mula saaking likuran

Ang makalimot. Ngunit sa sandaling iyon, ang Drive sa kanyang dibdib ay muling kumitit. Isang masakit na kuryente ang dinala nito sa kanyang puso. Hindi ito ang "Interface Mastery" na ginamit niya laban sa mga drone. Ito ay isang System Alert. WARNING: EXTREME DOPAMINE MANIPULATION DETECTED. NEURAL INTERFACE COMPROMISED.

napamura ang driver habang mabilis na inapakan ang preno. Walang kaalam-alam ang mga nasa loob na si Drick ang may gawa. Ilang segundo bago pa man sila tuluyang huminto, nakabitaw na siya mula sa bubong at gumapang pababa sa ilalim ng sasakyan, eksakto sa sandaling nilamon sila ng alikabok at gulat. “Kung minamalas nga naman,” iritableng saad ng driver habang bumababa. “Sakto pa talagang ngayon pumutok.”

Pero hindi ko na lang pinahalata sakaniya. "Drive."rineg kong utos niya at Naramdaman kong umayos siya ng upo.Adam have a driver ayaw niya din kasing nag dri-drive kapag may event siyang pinupuntahan baka malasing siya ng husto ko or tamad lang siya. Iwan itong lalaking to, maxadong Moody pasalamat siya gwapo siya.