Novel & Cerita Easy Poem About Philippines Country

"Here Go get some warm water and wash my feet, oh anong tinitingin tingin mo? ayaw mo?" Tumango na lamang si Jate, at agad na kumuha ng maligamgam na tubig. Ginagawa niya ito sa kanyang biyenan sa lahat ng oras noon, pagkatapos makauwi ang kanyang biyenan . Pero sanay na Siya sa lahat. Sa kanyang isip pagkatapos ng lahat ng ito ay makikita mo kung sino ang magiging boss balang araw!

Para akong bata tuloy. "Alam mo naman na nandito ang mga business natin, hindi ako basta basta makakaalis," panimulang sambit ng aking Ama. “Philippines is good, and besides, you can also continue naman playing volleyball there. As promise diba.” dagdag pa nito.

Tugon niya kaya bahagya akong tumango. — “Touchdown, Philippines.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang dahan dahan kong nilalanghap ang pamilyar na simoy ng hangin. Kabababa ko pa lamang mula sa eroplanong sinakyan ko. And now, I am finally here. Back in the Philippines. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling maglakad sa paligid ko.

Dahan-dahan kong inangat ang aking paningin at halos buhusan ng malamig na tubig ang buong pagkatao nang makumpirma kung sino ito. 'My man. My reason why I want to go back in the Philippines.'

May mababait namang mga French at ibang lahing naging kaklase ko pero madalas ay mga kauri rin nila ang ka-close. Tahimik lang akong kumain at ganun din si George. Nang maubos na nito ang kinakain, nangulit na naman ito ng kakatanong. "I apologize, but I want to know what is your home country?" Muling umpisa nito ng usapan. "Philippines, George." Yeah!" tuwang sambit nito. "A Filipina indeed. I recently visited Boracay for a short vacation and hope to return soon. Have you gone there?"

natawa kong sabi. She laughed. “Okay, first lesson. Very common question dito sa Philippines—if someone asks you, ‘Kumain ka na?’” I blinked. “What is that?” “It means ‘Have you eaten?’” “Ohhhh!” tumango ako. “So what I say?” “You can reply, ‘Oo, tapos na.’ That means yes, I’m done eating. Or ‘Hindi pa,’ which means not yet.” Inulit ko agad. “Oo… tapos na.”

Sabay-sabay kaming bumaba at mukhang nakasunod naman sina Nathan sa amin, bumungad saamin ang mga tauhan ni Velasquez na sobrang sama ng tingin sa amin. "Oh, ano naguwapuhan kayo ano?" Sabi ni Nathan at nilagay pa ang dalawa niyang daliri sa ilalim ng baba niya. Kumindat-kindat naman si Joshua kaya nilapitan ko siya at pinitik ang tainga. "Aray! Ano ba Philippines!" What the heck?! Philippines? "Tigil-tigilan mo ako sa pagtawag ng kahit ano sa pangalan ko papalipitin ko leeg mo! Sabi ng i-kuya mo 'ko, eh, bata!"

John. “Where are we?” tanong ko. “Philippines.” “Fuck…” huli kong nasabi hanggang sa tuluyan na akong nakatulog ulit. ****** The scenario of waking up with weak limbs and sleepy eyes continued. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na gano’n. Hindi ko na rin tinanong pa. I just asked for a date and it answered all my queries.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."