Philippine Poem Examples Novels & Stories

Kulang nalang ay paikutin ko ang mga mata ko nang mapadaan sa dalawang teenagers na akala mo ay katapusan na ng mundo at huling araw na ng pagkakadiin ng mga labi nila sa isa't isa. Para silang mga s**o na s********p ang mga labi na akala mo ay nagtotoothbrush ng three times a day. Napailing nalang ako at itinuon ulit ang atensyon ko sa librong binabasa ko. A collections of Philippine Literature and I'm currently reading the work of Aida Rivera-Ford, the Chieftest Mourner. Tungkol sa tunay na asawa at kabit, namatay ang hero at pinagdedebatihan kung sino nga ba ang chieftest mourner sa dalawa, ang tunay na asawa na hindi nag-alaga sa lalaki habang naghihirap ito o ang kabit na siyang gumasto

Kabisado niya kasi ang orihinal na kanta pero lubos siyang naaliw sa Filipino Version nito. Kinuha niya ang nakasabit na siyanse at ginawa itong mikropono habang nagpupunas ng lamesa. Ganadong-ganado siyang kumanta dahil kabisado na agad niya ang lyrics nito kahit halos tatlong beses pa lang niyang napapakinggan. “Ang pera ni Misis Na dapat ay ihulog Ko sana sa Palawan Aking pinusta

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

saway ng prof nila. “My point is just this,” Atom continued. “We are Filipinos and we know Philippines better than the foreigners. We know the points and days when we are high and the moments and parts where we are low. We can devise more effective ways and more fitting solutions to our decade-long problems. We were just robbed the chance to do so, because if we did, we can be bigger and better than who we are now. You can think and be better than who you are now as well.” “Oh, I so hate that man!” madiing usal ni Mari nang maalala iyon bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa canteen.

“Well, I say we end this meeting with some good ol’ Filipino hospitality!” Natapos ang pagpupulong na may matamis na ngiti sa kanilang lahat. Nang inihain ang mga Filipino delicacies—puto, kutsinta, sapin-sapin, lumpiang shanghai, at manggang may bagoong. Umaliwalas ang mukha ni Mr. Reynolds. “I’ve been waiting for these,” tawa ng matanda. “You’re spoiling me, Mr. Yu. I may not want to leave the Philippines anymore.”

I'm very happy and grateful that I have spent two school years learning them, making me understand better and appreciate more the beauty and legacy the Filipino literature holds. Isa sa mga bagay na talagang namangha akong malaman habang nag-aaral pa ng mga iyon ay ang katotohanang isang bulag si Pedro Bukaneg, ang mang-aakda ng pamosong 'Biag ni Lam-ang'. Napatunayan talaga nito sa aking ang panitikan ay higit pa sa nakikita ng mga mata at nasusulat ng mga kamay sapagkat para sa mga katulad ni Bukaneg, puso ang kanilang panulat at mga damdamin ang kanilang tinta. I think and believe that's really beautiful.

** Then I deleted the promise before sending it. The ride to Veloria Memorial Hall took twenty minutes, pero feeling ko mas matagal. I sat near the window of the jeepney, my bag on my lap, staring at the city as it slowly changed from school-hour chaos to evening traffic. May mga tindera nang nagsisindi ng ilaw sa stalls nila. May mga estudyanteng tumatawa habang kumakain ng fishball sa kanto. May batang umiiyak dahil ayaw umuwi.

Lumingon ako rito at nang nakita n'ya akong nakatingin ay nginitian n'ya ako. "Well, wala man sa itsura ko pero inampon ako ng isang mag-asawa sa Pasig noon nang nakita nila akong gusgusin habang nagtitinda ng sampaguita sa tapat ng simbahan. Ang akala ko nga'y gaganda na ang buhay ko pero hindi pa rin, maliit na inuupahan lang ang bahay nila kaya talagang pinursige ko ang pagiging Seaman" banggit nito habang nakangiti para bang inaalala ang mga salitang binabanggit n'ya.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Naging kumportable naman ang kanilang byahe at dahil naranasan na nilang bumyahr ng natagal noon ayun mabilis lang angnoras at hindi nila namalayan na nasa Pilipinas na sila. “Ladie and Gentleman, welcome to Philippines!” Pagkasabing pagkasabi niyon nagsi rayuan na ang mga ito at kaniya kaniyang baba ng janilang bagahe. “Wow! Na miss ko itong polluted air ng Philippines !” natatawang sabi ni Hilda habang naglalakd sila. “Grabe totoo pala talaga na iba hangin dito sa Pinas,” hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila.