Philippine Poem Examples Novels & Stories

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

I'm very happy and grateful that I have spent two school years learning them, making me understand better and appreciate more the beauty and legacy the Filipino literature holds. Isa sa mga bagay na talagang namangha akong malaman habang nag-aaral pa ng mga iyon ay ang katotohanang isang bulag si Pedro Bukaneg, ang mang-aakda ng pamosong 'Biag ni Lam-ang'. Napatunayan talaga nito sa aking ang panitikan ay higit pa sa nakikita ng mga mata at nasusulat ng mga kamay sapagkat para sa mga katulad ni Bukaneg, puso ang kanilang panulat at mga damdamin ang kanilang tinta. I think and believe that's really beautiful.

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

“Well, I say we end this meeting with some good ol’ Filipino hospitality!” Natapos ang pagpupulong na may matamis na ngiti sa kanilang lahat. Nang inihain ang mga Filipino delicacies—puto, kutsinta, sapin-sapin, lumpiang shanghai, at manggang may bagoong. Umaliwalas ang mukha ni Mr. Reynolds. “I’ve been waiting for these,” tawa ng matanda. “You’re spoiling me, Mr. Yu. I may not want to leave the Philippines anymore.”

"Alam n'yo... nakakalungkot din minsan dito. Kapag wala akong kasama, sobrang tahimik ng buong isla." Nagkatinginan silang lahat. Bahagya itong ngumiti. "Kaya thank you dahil binisita n'yo ako." "What?!" halos mapasigaw si Philip. "Nalulungkot ka pa rito? Kung ako ang may-ari ng ganitong resort, hindi na ako babalik sa polluted na Manila!" Napailing ito habang nakatingin sa mala-kristal na dagat. "This is heaven, bro!"

** Then I deleted the promise before sending it. The ride to Veloria Memorial Hall took twenty minutes, pero feeling ko mas matagal. I sat near the window of the jeepney, my bag on my lap, staring at the city as it slowly changed from school-hour chaos to evening traffic. May mga tindera nang nagsisindi ng ilaw sa stalls nila. May mga estudyanteng tumatawa habang kumakain ng fishball sa kanto. May batang umiiyak dahil ayaw umuwi.

Lumingon ako rito at nang nakita n'ya akong nakatingin ay nginitian n'ya ako. "Well, wala man sa itsura ko pero inampon ako ng isang mag-asawa sa Pasig noon nang nakita nila akong gusgusin habang nagtitinda ng sampaguita sa tapat ng simbahan. Ang akala ko nga'y gaganda na ang buhay ko pero hindi pa rin, maliit na inuupahan lang ang bahay nila kaya talagang pinursige ko ang pagiging Seaman" banggit nito habang nakangiti para bang inaalala ang mga salitang binabanggit n'ya.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Naging kumportable naman ang kanilang byahe at dahil naranasan na nilang bumyahr ng natagal noon ayun mabilis lang angnoras at hindi nila namalayan na nasa Pilipinas na sila. “Ladie and Gentleman, welcome to Philippines!” Pagkasabing pagkasabi niyon nagsi rayuan na ang mga ito at kaniya kaniyang baba ng janilang bagahe. “Wow! Na miss ko itong polluted air ng Philippines !” natatawang sabi ni Hilda habang naglalakd sila. “Grabe totoo pala talaga na iba hangin dito sa Pinas,” hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila.

Pakshet, natatakot ako sa ideya at proseso ng pagdadalang-tao, ngunit tila ba isa itong kamangha-manghang pangarap, isang perpektong kahilingan. “Labasan ka para sa akin, Mami. Labasan ka habang ipinuputok ko ang aking cum sa maliit mong pussy.” Umingal ako, isang mababa, malalim, at gumiwang na daing. “Gusto mo iyan, hindi ba?” “Oo!”