Eleven In Tagalog Novels & Stories

Dalawang message requests akong nakita na sunod kong tiningnan ikinagulat ko pa kung bakit nagkaroon ako ng group chat na wala naman akong natatandaan na may sinalihan ako. 'BA1n1 - Entrepreneur' Basa ko sa pangalan ng group chat, BA stand for Business Administration at ang 1n1 ay ang section nila at natandaan kong iyon ang unang schedule ko tuwing umaga na tinuturuan ko. Nagmula naman ang isa pang request message galing kay Nathaniel Salazar na sa pagkakatanda ko rin ay mula sa section na iyon.

Napakagat ako ng labi. "You want it that much, hm?" his soft voice echoed into my mind. Lalo lang akong nalunod sa aking pagnanasa ng dahil doon. "Please..." pagmamakaawa kong sabi. "I'm not yet done with the teasing, baby." Napakagat ako ng labi ng bumaba ang kanyang halik.

Ready na ready e. “So ang laro natin ay bring me muna okies? kung sino ang limang makakakuha ng mga sasabihin namin, pasok sa second round! Masyadong marami ang sumali kaya kailangan natin mag-bawas hahahaha, Sabagay sinong hindi mahuhumaling sa mapapalunan 'diba?! So, are you ready guys?!” “Ready!!!” “Talaga nga naman alive na alive ang ating mga manlalaro, kailangan pahirapan natin sila! HAHAHHA”

salamat po senyorita na estorbo ko tuloy ang pag e-emote n'yo. Ok lang yon ano kaba? Maiwan na po kita senyorita, basta isipin n'yo lang po kayo ang mahal non hindi yong ex n'ya. Sige salamat' Belle, " Kinagabihan sa kalagitnaan ng tulog ni Dorothy ay pumasok sa panaginip n'ya ang kanyang matalik na kaibigan. " Gorang kumosta kana? Gorang ikaw ba yan? Mangiyak-ngiyak kong sambit sa kaibigan ko sobra ko s'yang namiss.

sabi niya "Ganyan ba kalala ang galit mo sa akin para paniwalain ako sa isang kasinungalingan? Ipinagkait mo sa akin ang anak ko? K-kaya pala ganoon ang pakiramdam ko para kay Luke. Ka-Kaya pala sobra akong nadudurog sa loob ng hindi ko lubusang naiintindihan dahil anak ko siya!"

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

| ＡＰＯＬＯＧＹ | // "Can a word sorry change everything?" \\ ___ NOVEMBER HEIRDA, SIMON BAYNAS, AND ZHENT HALE. ITO ANG mga pangalan ng mga lalaking nasa harapan niya nang magpakilala ito. Si November ang may-ari ng abong mga mata, si Simon sa itim na mga mata, at Zhent sa brown ang kulay.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. Limang segundo ang tinagal ng pagkakalapat ng aming mga labi. Suot pa rin nya ang ngisi sa labi nang ilayo nya ng kaunti ang mukha sa akin. Nakagat ko na lang ang labi ko pagkatapos. "That's how you say goodbye to your husband."