Novel & Cerita Encantadia Cassandra

Baliw na yata ang babaeng ito. "Astadi ( pasaway) ssheda ( tumigil ka) bloblebloo ano ba yan pati ako nahahawa sa kabaliwan mo Ql. Wala tayo sa bahay para managinip ka na ikaw si Cassiopeia ang lumang reyna ng Encantadia. Ilabas mona yong gamot na na embinto mong babae ka." sita ni Dra. Andrea. Lahat kami ay natatawa sa pinagsasabe ng babaeng ito. Hindi na lamang kami umimik hinayaan na lamang namin.

Ang kaniyang mga kamay ay nakakuyom nang napakahigpit sa kaniyang pulang gown, at ang kaniyang mga mata ay puno ng purong galit at paghihiganti habang nakatitig sa likod namin. Sa tindi ng kaniyang ekspresyon, alam kong hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Cassandra has officially crossed the line from being a manipulative ex to someone truly dangerous, at handa siyang sunugin ang buong mundo namin para lang makabawi sa kahihiyang natanggap niya ngayong gabi.

“Anong mayroon?” Narinig ang boses ni Cassandra sa may pinto. Humakbang siya papasok habang suot ang isang sedang kasuotan na kulay asul. Perpektong nakalugay ang kanyang buhok, habang ang kanyang ngiti ay mukhang elegante ngunit may itinatagong kalkulasyon. “Wala kang pakialam,” singhal ni Adrian. Tinaas ni Cassandra ang isa niyang kilay.

She wore a tailored emerald gown that complemented her striking features, and her eyes, sharp and calculating, scanned Elena from head to toe with an air of practiced superiority. "I am Cassandra," the woman introduced herself, tilting her champagne glass in a mock toast. Her lips curved into a cold, beautiful smile. "An old friend of Zachary’s. Or rather... his former fiancée, before family matters took me to Europe. I must admit, I was thoroughly shocked to hear that Zachary had married so suddenly. He was never the type to settle for anything less than a perfect match."

Napapunta naman si Thana sa aking likod kaya wala naman akong nagawa kun'di saluhin ang pagbubunganga ni Monica. Mas nakakadagdag ng taray n'ya ang suot n'yang dark blue cowl sleeves at black a-line skirt. "Tandaan mo, Cenn! Bilang ang bawat oras kaya sana naman pahalagahan mo ang mga bampirang nag-iintay sa'yo," sarkastikong saad nito.

At dahil medyo may kadiliman ay hindi ko ito masyadong maaninag pero pamilyar ang boses at accent nito. "Cassandra! It's really you!" Lumantad sa harap ko ang isang matangkad at payat na babae. Kita ang pusod nito sa suot nitong dress at lantad din ang mahahabang hita. May hawak itong wine glass at mukhang tipsy na. Kilala ko ito. "Uhh.. Larisa?" Nandito rin pala siya. Nakahinga ako nang maluwag dahil kahit papaano ay may nakita akong ibang kakilala.

"Tara na. Bago pa sila maalerto na paparating tayo." I may regret what I'm doing but this is to put out the fire igniting inside me. My family and the whole enchanters deserves justice. Naging kampante lamang sila dahil akala nila'y makokontrol nila ang memorya ko by puting poison inside me. Pero hindi pa nila ako kilalang lubos. I am Velvet, the last enchantress rising, and I must do everything to bring back the dead enchantress to life. Lahat sila'y iaalay ko para mabalik ang lahat.

At talaga naman nagsalpukan na ang makapal niyang kilay dala nang labis na inis. "Lanzones," kinulang talaga siya sa energy. "Ms. De Castro, pwede ba na yung may sense na tanong? We're wasting our time," reklamo na naman niya. Wala na kasi akong maisip na itanong sa kanya. "Okay. Anong height mo?" "5'11. Are you serious? Hindi ba slambook na ang sinasagutan ko, huh? Baka itanong mo rin ang motto ko in life?" sarkastiko niya pang tanong sa akin.

He gave her a smirked while looking at her entirely, Maganda nga ito sa malapitan at maganda rin ang katawan dahil kita niya ang hubog nito sa mahapit na kulay itim na damit. "Hi, " He greeted her shortly. He noticed that she was wearing a lowered tube black dress na binagayan naman ng diyamanteng earings. Nakapuyod din ang buhok nito bagay na mapapansin mo ang makinis na leeg nito. "I am Cassandra but you can call me Cassy," as she lended her hand para makipagkamay "And you are?" " Duncan, " Binigay naman niya ang pangalan habang nakatingin sa dalagang may magaganda at mapupulang labi.

"Sorry, Darian... Nagkasakit ka at hindi kita nasamahan. Kasalanan ko 'to. Bibilhan na lang kita ng maraming laruan para bumawi, okay?" "Okay!" Tumango si Darian at nag-isip sandali. "Tita, gusto ko lahat ng laruan sa toy store." "Ha? Lahat ng laruan sa Toy City?" Napangiwi si Cassy pero ngumiti rin at tumango, "Sige! Walang problema! Pero mukhang tinapay lang ang ulam ko sa loob ng ilang buwan." Kahit na prinsesa siya ng pamilyang Zapanta, hindi rin naman siya binibigyan ng malaking allowance nina Sandro at Cassandra.