Novel & Cerita Encantadia Mira

Dugtong niya pa at ito'y pinandilatan ng mga mata. "Gano'n na nga, para hindi sumakit leeg mo kakatingala." Mapang-asar nitong wika. "Ikaw naman Mahalia, ngayon na nga ulit tayo nagkita ang sungit-sungit mo pa. Meron ka ba ngayon?" "Anong meron ang pinagsasasabi mo?" Kunot noong tanong niya sapagkat hindi niya iyon gaanong naintindihan. "Meron, red tide, dalaw gano'n..." Naglulumikot ang mga mata nito. "Iyong lumalabas sa kiffy na red—"

"Don't listen to your ugliest uncle. Hindi pa kasi sanay si Tita Noelle mo sa atin, first time ka pa lang niyang makita, di ba?" Mula sa pwesto ko ay nakita ko ang pagningning ng mga mata ni Mira bago siya tumango at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at ngumiti. "Tita Noelle, don't be shy. We love you."

Kailangan niyang makapasa sa auditions sa China region at unti-unting makapasok sa international jewelry design competition! "Teka, malapit na. Pupunta na ako kay Miss Reola," sabi ni Zhaira, nakitang tapos na si Mirael sa paghahanda, kaya lumabas na siya. Habang papalabas sila at papunta sa elevator, nakita si Enid. Nakita niyang may bahagyang kunot ang noo ni Mirael, parang may hindi magandang nangyayari, kaya ngumiti siya, at may kasamang saya sa mga mata, "Mirael, anong nangyari? Mukhang hindi ka maayos? May nararamdaman ka ba?"

Dito siguro ang main library nila. "Ano gagawin natin dito?" nagtataka kong tanong. "We'll start with your first step as a real enchantress," ngumiti siya nang makita niya ang nagulat kong mukha. First what? Bigla siyang natawa kaya napaatras ako tsaka pinagkrus ang braso ko sa ere na para bang gumagawa ng shield.

WARING may kumurot Sa diddib ko nang makita ko si Miranda. Sakto sa standard ni Enrico, anang utak ko habang pasimpleng pinasadahan ito ng tingin, matangkad, mestisa at kulay green ang mga mata. Obvious na may lahing banyaga. Para itong isang modelo kaya naman di na ko magtataka kung naging invisible ako sa paningin ng mga ito ng mga oras na iyon. Napansin ko ring komportableng komportable na ang mga ito sa isa’t isa kaya balewala lang kay Miranda na puluputan nito si Enrico. Kulang na nga lang ay lingkisin nito.

“Oh, Tiera, I’m ready to work! But for now, let’s eat and make our team happy!” As we ate, I couldn’t help but notice the odd dynamic of our trio. Despite agreeing to work together, Mirai and Tiera couldn’t resist vying for my attention. Mirai always found ways to get close—pulling me to stalls or giving me small gifts like a necklace made of enchanted beads. Tiera, meanwhile, was reserved but sharp, her sarcastic comments hinting she was trying to assert control over me. At one point, as we strolled through a plaza filled with musicians and dancers, Mirai dragged me to a small stage where bards were playing. “Karma, let’s dance!” she said, her eyes sparkling with excitement.

wika ni Phaleos at inabot nito ang hawak niyang sandata. Isang mahabang tungkod na may manipis na talim sa magkabila nitong gilid doon sa dulo. Sa gitna ng ng dalawang talim ay may nakalagay doong hugis bilog na kristal at may asul itong kulay. Mistulang armas ito ni Adhara doon sa panood na Encantadia. "Oh gosh! Number one fan ako ng encatadia. Naku, hindi ko inaasahang mapapasakamay ko ang tungkod na'to."natutuwang wika ni Larry at kinuha ito sa kamay ni Phaleos.

Tinahak namin ang daan patungo sa kasukalang bahagi ng kakahuyan at dinala ko siya sa lugar kung saan naroon ang lagusan tungo sa mundo ng Enchantria. Isa lamang itong simpleng talon na napapalibutan ng mga magagandang bulaklak sa paningin ng bawat mortal. Ngunit sa aming mga Engkanto, ito ang nag-iisang lagusan palabas masok sa mundo ng Enchantria. Naabutan naming nagtatampisaw ang mga isda sa tubig at tuwang-tuwa si Diana na panoorin iyon.

“Copy, Doc. I’ll get that for you.” Tumango ako pabalik, saka muling ibinalik ang paningin kay Mira na halatang hindi komportable sa entablado. She was wearing a daring, fitted white-and-red dress laced with sheer details. Kasama siya ng ibang mga cabaret dancers, pero siya ang agad na tumayo sa paningin ko. Litaw ang ganda niya na parang may sariling ring light ang kutis niya. Kahit dim light ang paligid, kumikislap ang kaputian niya.

tanong ni Mira habang inilibot ang mga mata sa paligid. Napahilig si Madam Rowena sa upuan, saka ngumisi. Ang liwanag ng chandelier ay bumabagsak sa kaniyang artipisyal na kagandahan. Ang dibdib na gawa sa silicone, ang ilong na ilang ulit nang iniretoke, at ang balat na tila pininturahan ng kabataan. Isang tingin pa lang ay iisipin mong tunay na babae siya, kung hindi mo lamang maririnig ang bahagyang garalgal sa kaniyang boses.