Ever After High นิยาย & เรื่องราว

After their wedding, Phoebe woke up next to an empty bed. She couldn't find her husband. Alam niyang hindi siya iiwan ni Pierce. They even made love last night. She tried to find him, but to no avail. She even hired private investigators to find her missing husband but the investigation would always fail. There's no lead, no clue, no reason at all why would Pierce left her like that! After two years of living in pain and self-blame, Phoebe has already decided start over. She has to work for her family since her Dad passed away. Ngunit tila pinaglalaruan siya ng tadhana. Because Pierce suddenly shows up! She couldn't believer her eyes. Akala ng lahat ay naglaho na ito, ngunit mula sa kung saan ay bigla na lamang itong bumalik. Her heart was filled with hope again. Finally, she saw him again! But it seems like Pierce couldn't remember her. He treated her cold and heartless. Hindi na niya makilala ang bagong Pierce na nasa kaniyang harap. The Pierce she knew was loving, clingy, and thoughtful... not this one who's rude, ruthless, and cold. Nasaan ang kaniyang asawa? Bakit hindi siya nito maalala? Bakit bigla itong nawala? How could they make their marriage work when Pierce couldn't even remember her? How would she deal with him? How could she endure more pain after the two years of living in pain?

The essence of relationship is trust, and the stones and cement of that foundations are honesty. Aries Manabat Valencia was contented having her long-time boyfriend, Leo Valencia with her. She was beyond happy as they were officially announced as wedded couple and get to live in the same roof as husband and wife. She never experienced heartbreak althroughout the whole years they had been together, not until that day comes. Ari didn't really expect that, that moment would come. She trusted and depended her life on him that she got crushed into pieces from the moment that Leo lost his trust on her that completely ruined their marriage.

Sa limang taon nilang kasal, kailanman ay hindi naramdaman ni Aina na asawa siya ni Alexander Montero. Ang lalaking minsan niyang iniligtas, ang dahilan kung bakit siya ngayon ay pilay, ay nanatiling malamig at mailap, at bawat taon, parehong relo lang ang ibinibigay bilang regalo. Hanggang sa gabing narinig niya itong umuungol ng ibang pangalan. Si Juliana. Ang babaeng unang minahal ni Alex, at ang babaeng bumalik para bawiin ang lahat. Habang muling bumabalik si Julie sa buhay ni Alex, unti-unti namang napupuno ng sugat ang puso ni Aina. Pero ngayong may pagkakataon na siyang makaalis, pipiliin ba niyang manatili sa piling ng lalaking hindi siya kayang mahalin o tuluyan nang tapusin ang isang kasal na kailanman ay hindi naging kanya?

Ang ampon ng aking ama ay ikinulong lamang sa masikip na storage closet nang halos labinlimang minuto, ngunit tinalian niya ako at itinapon sa loob bilang parusa. Tinakpan pa niya ang ventilation gamit ang mga tuwalya. "Bilang nakatatandang kapatid ni Wendy, kung hindi mo siya kayang alagaan, marapat lamang na maranasan mo rin ang takot na naramdaman niya,” seryoso niyang sabi. Alam niyang may claustrophobia ako, ngunit ang aking mga desperadong pakiusap, ang aking matinding takot, ay sinagot lang ng malupit na sermon. "Magsilbi sana itong aral sayo para maging mabuting kapatid." Nang tuluyang lamunin ng kadiliman ang huling hibla ng liwanag, nakakaawa akong nagpumiglas. Isang linggo ang lumipas bago muling naalala ng aking ama na may anak pa siyang nakakulong at nagpasya siyang tapusin na ang aking parusa. "Sana'y naging magandang aral sa iyo ang isang linggong ito, Jennifer. Kung mangyayari pa ito muli, hindi ka na pwedeng manatili sa bahay na ito." Ngunit kailanman ay hindi niya malalaman na matagal ko nang nalanghap ang aking huling hininga sa nakakasulasok na silid na iyon. Sa kadiliman, unti-unti nang nabubulok ang aking katawan.

Ang mga magulang ko, ang pinakamayaman na magkasintahan sa bansa, ay sikat na mga pilantropo. Kailangan ko hingin ang permiso nila kung kailangan ko gumastos ng higit pa sa limang dolyar. Sa araw na nadiagnose ako ng terminal cancer, humingi ako ng 100 dolyar, pero sa halip na tulungan ako, sinigawan nila ako ng tatlong oras. “Anong klaseng sakit ang makukuha mo sa edad mo? Kung hihingi ka lang ng pera, galingan mo naman sa palusot mo.” “Alam mo ba na ang 100 dolyar ay kayang suportahan ang mga bata sa naghihirap na mga lugar ng matagal na panahon? Mas may sense pa kausap ang kapatid mo kaysa sa iyo.” Kinaladkad ko ang katawan ko na may sakit pabalik sa maliit na basement. Pero noong dumaan ako sa mall, nakita ko ang mga magulang ko, live sa malaking screen, gumagastos ng malaking yaman para lang rentahan ang Disneyland para sa kapatid ko. Ang isang daang dolyar ay hindi sapat para sa isang round ng chemotherapy. Gusto ko lang bumili ng bagong damit at lisanin ang mundo ng may dignidad.

Dalawang taon na ang nakakaraan, pinilit ako ng nanay ko na makipaghiwalay sa boyfriend ko para palitan ang kapatid niya at pakasalan ang kanyang bulag na fiance. Dalawang taon ang nakalipas, bumalik ang paningin ng asawa kong bulag. Pagkatapos, hiniling ng nanay ko na ibalik ko siya sa kapatid ko. Tiningnan ako ng masama ng tatay ko. “Huwag mong kalimutan na fiance ni Rosie si Ethan! Sa tingin mo ba karapatdapat kang maging asawa niya?” Mamamatay na din naman ako. Kay Rosalie na ang posisyon ng pagiging Mrs. Sadler kung gusto niya! Hihintayin ko na karamahin sila kapag patay na ako!

Si Lea Himenez ay isang makapangyarihang pangalan sa mundo ng fashion—mayaman, hinahangaan, at sanay sa kontrol. Ngunit sa likod ng mga runway at boardroom ay isang babaeng pagod na pagod nang maging perpekto. Isang gabi ng kahinaan ang nagtulak sa kanya sa isang bar—isang gabing hindi niya alam na matagal nang hinihintay ng isang lalaki. Si Miguel Guero, isang CEO billionaire na kilala sa kanyang malamig na lohika at walang kapantay na kapangyarihan, ay matagal nang nagmamasid. Obsessive. Mapagplano. Hindi marunong umatras. Sa gitna ng alak at pagbagsak ng depensa ni Lea, inabot niya ang kontratang magbabago ng lahat. “Just sign it. I will take care of you—your world, your fears, your life. Everything will be mine to protect.” Isang pirma. Isang kasal. Isang buhay na kinitil ang kalayaan bago pa man niya ito mapagtanto. Habang nagigising si Lea sa isang mundong puno ng luho at mahigpit na pag-aangkin, unti-unting nabubunyag ang mas madilim na katotohanan—ang lihim na pagsubaybay, ang kasunduan ng pamilya, at ang planong isinilang bago pa man siya bumigay. Ang akala niyang aksidente ay isa palang perpektong bitag. Mananatili ang apoy at tensyon sa pagitan nila—o unti-unting mahuhulog si Lea sa kasunduang hindi niya ginusto ay maging damdaming hindi na niya kayang tanggihan.

Matalik na magkakaibigan sila Nathan Jake, Aljosh, Tyronne at Ezekiel. Pagkatapos nilang maka-graduate ng High School ay s'ya namang pag-alis ni Aljosh papuntang states. Nangako si Aljosh kay Jake na babalik s'ya after n'yang maka-graduate doon at saka ito pormal na manliligaw sa kanya. Aksidenteng nagkrus ang landas nila Jake at ng isang estranghero. Nung inaakala ni Jake na magpapakamatay ito. Makakapaghintay ba si Jake sa pagbabalik ni Aljosh? o matutuon ang pagmamahal n'ya sa estranghero?

Ang anak ng first love ng tatay ko ay nagdusa sa heatstroke dahil iniwan ito sa sasakyan, kaya itinali niya ako sa galit at ikinulong ako sa loob ng kotse. Tinignan niya ako nang may labis na pagkamuhi at sinabing, “Wala akong malupit na anak na tulad mo. Manatili ka rito at pagnilayan mo ang sarili mo.” Nagmakaawa ako sa kanya, humingi ako ng kapatawaran sa kanya, at nakiusap na palabasin niya ako, pero ang nakuha ko lang bilang kapalit ay ang kanyang malupit na utos. “Maliban kung mamatay siya, walang sinong pwedeng magpalabas sa kanya.” Nakaparada ang kotse sa garahe. Walang makarinig sa akin kahit gaano kadaming beses akong sumigaw. Makalipas ang pitong araw, sa wakas ay naalala niya ako at nagpasyang palabasin na ako. Gayumpaman, wala siyang ideya na namatay na ako sa loob at hindi na muling magigising.

Lagi akong ikinukunsidera ng pamilya ko na tagapagdala ng kamalasan. Dahil ito sa nakikita ko ang countdown bago mamatay ang mga kamag-anak ko. Sinabi ko sa kanila kung kailan mamamatay si lolo, ama, at ina. Nagkakatotoo ito dahil sa iba’t ibang mga aksidente. Ang tatlong mga kapatid ko ay kinamumuhian ako mula sa kaibuturan nila dahil sa tingin nila isinumpa ko ang mga magulang ko at lolo. Ang nanay ko ay namatay matapos iluwal ang nakababata kong kapatid na babae, pero ang mga kapatid ko ay walang tigil siyang iniispoil. Sinasabi nila na siya ang suwerte nila dahil nagiging okay ang lahat para sa pamilya sa oras na iluwal siya. Pero hindi ba’t namatay si Ina noong iniluwal siya? Sa ika-18th kong kaarawan, nakikita ko ang death countdown kapag tinitignan ko ang sarili ko sa salamin. Bumili ako ng urn at naghanda ng pagkain. Gusto ko kumain ng huling beses kasama ang mga kapatid ko, pero walang nagpakita sa kanila noong nag zero na ang timer...