Excuse In Tagalog Novels & Stories

inis kong sabi "Don't leave me." mahinang sabi ni boss "You gave me a reason to leave you." seryoso kong sabi char english "Sana di karmahin ang mama mo." sabi ko at agad na pumara ng taxi Dali dali kong ipinasok ang maleta ko. Nakipag agawan pa siya sakin at nag mamakaawa pero sa huli na ipasok ko ang maleta ko. "Tara na manong." sabi ko habang umiiyak

“Sige.” Akmang titingin ulit ako sa buong bahay nang yakapin ako ni Blaze mula sa likuran. Marahan niyang pinatakan ng magagaang halik ang balikat ko habang humihigpit ang yakap sa akin. Napangiti. “Thank you.” Bahagya akong napalingon sa kaniya. “Para saan?” “Sa second chance. Ramdam kong muntik ka nang sumuko, Dream at salamat dahil hindi mo ginawa.”

sabi ko " Babalik ka pa ba?" " I dont know. Huy baka umiyak ka." Biro ko Tumawa sya at saka hinampas ako ng malakas sa batok. " No I'm not , silly." " Im sorry for what happened and thank you." " Don't be sorry, hindi naman ikaw yung nag terrorize ng bas- bahay ko . I'm thankful enough na nagkaroon ako ng kasama and a bit of adventure time." sabi nya

saad ko "anong nangyare dito sa batang to ang lungkot ng itsura e pasado naman, maga pa ang mata. "ma patawarin niyo ko mukang hindi ko magagawa yung ipinangako ko sayo na dahil sa nangyare wala nakung mukang ihaharap kay mama, hindi ko pa kayang sabihin ang totoo lalo na ngayon na pasado ko exam.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Kaagad humingi ng apology si Denzel dahil pinahintay niya ng ganoong katagal ang kanyang mga kasama. Maaga naman siya nakaalis pero naabutan pa rin ng traffic. "I'm sorry kung pinahintay ko kayo ng matagal. Ma-traffic na kasi sa daan. Alam na, balik eskuwela nanaman mga bata." paliwanag na lamang ni Denzel na hindi maalis ang ngiti sa mga labi.

"aM, sorry, sorry talaga"malungkot na sabi ni loyd sa akin At napatingin ako kay loyd, at bigla nya akong niyakap, at nagulat ako, at napayakap din ako sa kanya, at maya maya napabitaw sya sa pagkakayakap sa akin, at nagsorry sya. "sorry, hindi ko sinasadya, sige labas na ako, excuse me"nahihiyang sabi ni loyd sa akin

tipid kong sagot. "Ahmm. Would you mind if I excuse myself first? Ang lagkit ko na po kasi. Need ko nang magpunta sa comfort room para makapagpalit." I excuse myself kasi hindi ko na kayang magtagal makipagplastikan—este magtagal na suot-suot itong damit kong natapunan.

Useless lang naman. At kung qualified ka nga sa mga sinabi ko, makapasok ka dito ng hindi nahihirapan. Congratulations! @Death Wish

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?