Apologies Accepted In Tagalog Novels & Stories

"...I'm sorry." "Apology accepted," hinila niya ang strap ng kanyang sandal saka nagpatiuna na sa pagpasok sa pad nito. "Look Pauleen. I didn't mean to..." Hinarap niya si Bruce. "Apology accepted na nga di'ba?" "But still you're mad." "Hindi. Ilusyanado ka lang Bruce." "Kilala na kita."

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

"I'm so sorry for everything you've been through. Kung sana nalaman namin lahat ng nangyayari sa'yo, matagal ka na sana naming kinuha. I'm so sorry, Apo." Umiling ako. "Shhh, ang importante po ay nagkita-kita na po tayo nila Lolo." Humalik ako sa pisngi niya. Totoo naman. Wala na akong pakialam sa kung ano pa man ang nakaraan. Basta kasama ko na sila ngayon, okay na ako doon. Wala na akong ibang mahihiling pa sa buhay dahil kontento na ako sa kung ano man ang meron ako ngayon.

Para akong baliw na nakangiti dahil lang sa isang mensahe. And I just found myself replying on her text pero in a way na hindi nito mahahalata ang totoong damdamin ko. "Fine! Apology accepted!" What's with this Ms. Pimple huh? Bakit napakadali ako nitong paamuin?

Is he serious? "Lanche..." hindi makapaniwalang sambit ko. Bahagya siyang lumapit sa akin at tinignan ako sa mata. Kinuha niya ang mga kamay ko. "Im so sorry. Nagkulang ako bilang asawa mo. Im sorry kung nasasaktan kita–" "Lanche, n-no! You dont need to apologize. I understand everything," naiiyak na sambit ko. "But I hurt you, and Im still hurt you–"

Tumahimik din ang paligid habang ang lahat ay naghihintay sa mga sasabihin ko. "I came here to apologize." Sumeryoso ang aking mukha at isa-isang tiningnan ang mga bata na mariing nakikinig sa akin. "This apology is for the program that I had ruined yesterday, and also for the Kalinga party that I also ruined."

I comb his hair and hug his head, he sniff my neck. "I'm sorry earlier, I shouldn't scold you." Wow... Mukhang natauhan ha! "Yeah, you shouldn't. Dapat inaalam mo muna ang buong kwento bago ka umiksena, bwct ka din e," utas ko. Natawa siya. Mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa'kin. "I'm sorry," ulit niya. Halo halo na ang nararamdaman ko sa pagkakayakap pa lang niya at sa pagsosorry sa malumanay na boses para na akong hihimatayin. What have you done to me, Rio?

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

" Zian, sorry , please don't kick us!" " Gosh Zian. We will accept our defeated," " Zian nagmamakaawa ako," " Sorry Zian kung nakikialam kami sa buhay mo " " Please forgive us," " Promise di na mauulit," " Zian we will support na lang kayo," Nag-uunahan nilang salita, ang iba umiiyak pa. Kawawa naman sila. Nakilala ko na kung sino sila, sila yong sumugat sa akin.

Nang mapansing tumatangis na ako'y agad siyang umalis mula sa pagkakapatong sa 'kin. "Sorry," agad niya akong inalalayang umupo't niyakap nang mahigpit. "Sorry. Okay?" He wiped my tears, "Hindi ko 'yon sinasadya, Greyn." Niyakap niya ako nang mahigpit, at hinaplos ang aking likod. "Okay lang sa 'kin na magalit ka. Isumbong mo ako if you want. But please, accept my apologies. Hindi ko ibig na gawin 'yon sa 'yo."