Novel & Cerita Excuse In Tagalog

Alam ko na nahirapan rin siya dahil pareho lang kaming biktima nang nakaraan. "I'm sorry, love. Alam ko na hindi 'yun excuse para idamay kita. Kaya wala akong karapatan na sabihin na mahal kita kasi iba ang ginawa ko sa 'yo. Kaya alam ko na hindi kita masisi kung bakit galit ka sa akin."

Mas lalong humigpit ang aking yakap sa kaniya. Pinigil na mapaiyak na namang muli. Wala na ata akong gagawin ngayong gabi kung hindi ang umiyak. "I-I'm r-really s-sorry..." He didn't say anything nor move. "I-I j-just... I-I d-don't k-know h-how a-am I-I g-going t-to e-explain. I-I'm s-sorry, I-I d-didn't l-list-t-tened t-to y-you. T-Tum-m-mawag kas-s-si s-si S-Señora V-Vetrua..."

Thank goodness! Sobrang nakakahiya! Ba’t kasi kumain ako ng ginataan! Sa dami-dami ba naming dessert na available ‘yon pa! At bakit naman ang shunga-shunga ko at hindi ko naalala na lactose intolerant ako! Buang jud ko! [Note: Buang means crazy; translation= I’m so crazy!]

sigaw ko "I'm so-sorry, Atasha. Sorry, sana maintindihan mo ako. Ayaw ko na masaktan ka pero wala na akong iba na pagpipilian pa." "Sorry? Iyan lang ang sasabihin mo? Buhay ng mga anak ko ang nasa alanganin, sorry lang?! Bakit mo ito ginawa? Bigyan mo ako ng sapat na rason at dahilan." “D-dahil kay Kane.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

Hindi. "Kung masakit pa ba ang ulo mo." "Ahmm.. h-hindi na.. okay na po ako." Bakit ba kinakabahan ako? Hindi ko naman alam yung ginawa ko kagabi! Nakakahiya man pero, nag sisisi naman ako! Kailangan ko lang humingi ng sorry. Yun na! Mag sosorry na ako ng mabilis. "Alright. You want.. something to eat?" "Hindi na po. Ah, gusto ko lang po na m-mag sorry. Yun lang po sorry po!" Mabilis na sabi ko at mabilis rin na binaba ang cp. Gosh!

malumanay niyang tanong habang hinahawi ang aking mahabang buhok na tumabing at dumikit sa mukha dahil sa pag-iyak. " Papa, I'm sorry," walang pagdadalawang-isip kong sambit kasabay ng paghagulgol. "Tahan na," inaalo niya ako mula sa pag-iyak habang hinahaplos ang aking likod. "I'm sorry dahil binigo ko po kayo. I'm sorry kasi hindi ako nakinig sa’yo. I'm sorry kasi mas pinili ko ang aking gusto and now I failed you," saad ko sa pagitan ng mga hikbi.

My fingers reach for the zipper and unzip it "Is it okay with you?" "Huh?"I throw my used shirt inside and look at him. "What is okay with me?"i zipper it close again and reach for my phone beside me.It's already three fourty five I'm about to to get out.I mentally check the previous lesson we tackled. "The excuse Caza.I excuse you on your last class"hinahagip pa ng utak ko ang iba ng maintindihan ko ang sinabi niya . "What?!"what did he say?Excuse?!

Naiyak nitong salita. "Excuse me?" "Tama naman po sila eh. It's my fault naman eh kong bakit po ako may sugat, Mommy." Patuloy na hikbi nito at bumalik sa pag-kakapantay ng titig nila ng anak. "Diba sinabi mo sa akin Mommy na huwag akong makipag-away sa umaaway sa akin? Na huwag po akong pumatol. Sorry I can't keep that promise p-po. Ako ang unang sumugod sakanila at sinuntok ang tatlong boys dahil inaway nila ako."