Falling Petals Novels & Stories

At dahil tama sya na bored na ako ay agad akong sumama sa kanya at sumakay kami sa elevator at umakyat sa rooftop. ROOFTOP In the heart of the city, high above the hustle and bustle, there lies a hidden paradise. As a scene unfolds, Hanna and Leigh find theirselves on a rooftop, a sanctuary that seems to exist in a world of its own. The air is cool and crisp, carrying the faint scent of flowers in bloom. The rooftop is a lush oasis, brimming with plants of every shape and size. Vines creep up the walls, their leaves rustling gently in the breeze. Potted plants dot the space, their vibrant greens contrasting beautifully against the night sky.

"Anong binabalak mo?" "I'm sorry, I have no choice." Ngumiti muna ng malumanay si Maica. "Petal Dance..." Bigla-biglang umangat sa ere ang mga rose petals at ipinaligiran si SavogBoy. Umiikot ito sa kanya ng napakalakas na parang typhoon! Natabunan siya sa napakaraming rose petals sa paligid tanging mga malalakas na sigaw ang naririnig ko sa kanya, sigaw na may halong shaket! Bumuo ng kamao si Maica sa kaliwang kamay niya upang mahulog ang mga petals sa paligid.

Kita ang pusod niyang may hikaw, dahil mababa din ang jogging pants na suot. "Please, don't hurt my pride. Lumaban ka ng patas," aniya saka iniangat ang kamay upang humanda sa magiging laban. Siya ang unang sumugod pero hinila lang ang kanyang kamay at ipinaikot iyon sa kanyang likod. Ginamit niya ang mga paa upang i-angat ang sarili at makawala dito. Mabilis ang kanyang naging paggalaw at itinaas ang dalawang paa na ipinulupot sa baywang nito. Umikot siya upang mapatumba ang lalaki.

I romantically whispered and softly kissed him on his forehead. No one can tear us apart now, baby... --- Fallen So Deep written by: HeneralAlcalde

Bawat madaanan, puno at nagkalat ng pulang petals ang bawat daan, kumalat din ang mabangong amoy ng aromang nanggagaling sa kandila, lahat ay amoy rosas lahat. 'Happy 1st, 2nd, 3rd, 4th, 5th, 6th, anniversary, My Rose' Awtomatikong naglaglagan ang luha ni Rose sa mata ng mabasa ang pagbati gamit ang maraming petals sa sahig. Anniversary? Nang pagkakaibigan ba ito? Kung ano man 'yon, napakasaya niya ngayon. Nang humarap siya kay Mike ay napansin niya na namumula ang mga mata nito.

Kung hindi nila sinasabi na ako ang tipo niya dahil bata ako sa kanya, sinasabi naman ng iba na ginagamit lang niya ako. Sa bigat ng pakiramdam ko, I started to make the petals decide. “He loves me,” I whispered. “He loves me not,” I continued. Hindi ko alam kung bakit sa bawat pagputol ng petals ay parang bumibigat lalo ang pakiramdam ko. That continued until there was only one petal left. “He loves me not,” I said painfully. Pero nagulat ako nang makaramdam ako ng yakap sa likod ko.

Ang dalagitang si Tasya ay dumiretso sa kanyang kwarto upang tignan ang kanyang sarili. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Tasya ng makita ang itsura sa salamin. Ang kaninang maliit at nasa tamang sukat lang na mga ilong at tainga ay naging matulis na at nagkaroon din ng malaking nunal ang kanyang kaliwang pisnge at sa bandang gilid ng kanyang kanang mata, ang mapupula pulang labi ay naging itim, at napuno ng tigyawat ang kanyang mukha. Kitang kita na ang kabilugan ng buwan at ilang minuto nalang ang natira para sa kanilang hudyat.

Tanong niya kay Xianel "Syempre po red rose, kasi it symbolize love" She giggled "hayst naalala ko tuloy yung kababata ko before he always give me red roses tapos pinag tatanggol niya pa ako everytime may nambubully sakin. Ang kaso lumipat na sila ng bahay when I was ten hindi ko alam san sila lumipat. Kamusta na kaya yon?" Biglang nalungkot si Xianel.

“I guess I have no choice but to call my Dad, it’s getting late though, I hope he is still awake.” It’s Saturday and Keilah will not be attending her work. She couldn't get enough sleep last night due to how distracted her mind could be. She woke up feeling afloat and decided to go out and refresh herself at the nearby boulevard. Keilah dropped her car at the parking lot and began walking to her favorite spot, “I hope it won't rain today,” she whispered when she saw the gray sky approaching. A cloudy sky isn’t bad at all, it makes the atmosphere even cooler.

She worked slowly, methodically — pruning, clearing, planting. Each flower she placed in the soil was a quiet rebellion. A whisper of who she used to be. Who she still was, somewhere beneath the bruises and silence. Hours passed. Her hands were dirty, her knees sore, but her heart beat steadier. She didn’t hear Hades return. But when she looked up and saw him watching her from the balcony, arms crossed, expression unreadable — her breath caught. He didn’t speak. Just stared evily. She lowered her gaze and already expecting a punishment.