Novel & Cerita Filipino 10 Quarter 2 Module 4

tanong ni Art matapos kong ipaliwanag ang temporary partnership ng Raiden at Anox. “Babayaran natin ang twenty percent ng original price ng bawat kotse na hindi natin mabebenta,” sabi ko at pinakita sa kanya ang page kung saan nakasulat ang kondisyon na iyon. “The deal is only ten cars in three months. If we only sold three cars, the twenty percent of total price of the remaining seven cars will be the amount that we are going to pay.” “Hindi ba parang lugi tayo doon?” ani Art. “Ibabalik naman ang sasakyan nila ng bagong-bago at hindi nagagamit. Pero magbabayad pa din tayo ng twenty percent?”

Bring valid IDs and requirements. Nabasa ni Sol ang bawat linya, at halos mabitawan niya ang baso ng tubig. “T-Twenty-five thousand?!” halos mapasigaw siya, na agad ikinalinga ng mga kumakain din sa karinderya. Bumaba ang boses niya, nanginginig. “Bia, seryoso ba ‘to? Hindi ba scam?”

Tanong agad ni Savi kaya natawa ako. “My dad agrees! But with conditions.” Sagot ko narinig ko ang impit na tili ni Espi. “Kwento na dali!” Shobe exclaimed. “I have four months to leave the Philippines and go to my desired country.” Pangunguna ko, “In short I have to support my needs, using my own money. Kailangan sa loob ng apat na buwan na ‘yon maka-ipon na ako at makaalis ng bansa pag nangyari ‘yon may dalawang taon ako para gawin ang lahat ng gusto ko at dapat magwork ‘yon.”

Nandito lang ako para sa pagsusulit," mahinahong sabi niya. “ Kunin mo ang pagsusulit, kung gayon," nakangiting sabi ni Melissa. “ May alam ka ba tungkol sa medisina? Sa pagsusulit na ito, mayroong isang daang tanong at isang daan at limampung puntos. Kapag nakakuha ka ng limampung puntos, iisipin kong bigyan ka ng pangalawang pagkakataon. Kung hindi, kailangan mo akong iwan. May deal ba tayo?”

sabi ko at kumuha ng ballpen. "I understand, kaya sabihin mo lang sa akin kung ano yung hindi mo naiintindihan para maipaliwanag ko ng maayos." Kinuha niya ang subject na Business Marketing. "Simulan natin sa mga mahihirap, para hindi na sumakit ulo mo sa mga susunod," nakangiti niyang sabi. Tumango ako at lumapit sa kaniya, binuklat niya ang module at tahimik na binasa ang mga ito.

Acuzar. “Buti inabutan ko pa kayo, I am sorry kasi di ko nasabi sa inyo kanina na ngayon ako magbibigay ng readings about our subject and I am expecting you to write a summary of this topics and pass it tomorrow morning. You also need to submit a detailed information about his life, both in English and Filipino. Same as the summary. All in all, you need to pass four papers tomorrow morning, I’ll wait for it until before lunch. Kapag ipinasa nyo yan ng 12:30 pm, I will no longer accept it. Get one and pass, you may now leave. Thank you” at lumabas na sya ng room.

"Calm down, Lolo. Huwag mo kaming takutin. Baka sapakin kami sa unang pagkakataon ni Kuya Qeb. Nasa modern technology na tayo, Lolo. Since na may lead na po tayo ay pagsama-samahin natin ang puwersa ng 4C kahit sa buong bansa upang alamin kung ano nga ba ang nangyari. Hindi ako takot sumuong sa giyera sa Basilan pero sa ngayon ay natatakot akong baka kung ano ang mangyari sa iyo. Lalo at tumataas ang presyon mo." Alanganin man dahil sa nakikitang galit sa pagkatao ng abuelo ay mas pinili ni Gabrielle Brix na daanin sa magandang usapan. Inakbayan niya ito saka pasimpleng kinindatan ang kambal at inginuso ang opisina ng ama. Tumingin na lamang din siya sa mga tauhan ng 4C, tinging nagsasabing

Hindi niya ito ginagawa para lamang sa akin; natutuwa rin siya sa pagbabagong ito ng bilis. ‘Mas mabuti na ngayon?’ tanong niya, nang imulat niya ang kanyang mga mata. Pinasok ko ang aking mga kamay sa loob ng lambot ng kanyang T-shirt sa ibabaw ng matitigas na kalamnan ng kanyang likod. I don't really need to answer him kasi alam na niya, but I nod anyway. 'Anong kwarto mo?' Hinugot niya ang kanyang keycard mula sa likod na bulsa ng kanyang maong at sinipat iyon. '324.'

"Magkano ba ang kailangan mo?" "Two thousands sana," alanganing sagot nito. Bigla akong napatingin sa kanya dahil sa sinabi niya. Muli kong tsenek ang laman ng wallet ko. Two thousand and one hundred pesos na lang ang laman noon. "Kailangang-kailangan mo na ba?" Dahil kung hindi pa naman ay baka pwedeng unti-untiin namin ang pagbili. "Oo, e. Kailangan kaasi naming gumawa ng four way traffic lights bilang project. Sa Monday na ang pasahan," paliwanag nito.

Chapter 90 “Wala na kayong magagawa pa,” mariing wika ng abogado. “Ayon sa Civil Code of the Philippines, Article 783 hanggang 784, malinaw na nakasaad na ang isang last will and testament na ginawa ng isang taong yumao, basta’t ito’y naisulat at naipatupad ng legal, ay may ganap na bisa. Walang sinuman—kahit sino pa sa inyo—ang maaaring magbago o bumali dito.”