Filipino Declamation Piece Novels & Stories

natatawa kong biro dito. "I beg to differ." tanggi naman nito na lalong nagpalapad ng ngiti sa mga labi ko. "Or maybe....... you love me so much that you can bear to listen to my tone deaf voice." Call me narcissistic or what, but I really can't get enough , I want to hear her say how much she loves me, na para bang hinding hindi ako makukuntento na hindi marinig dito ang bagay na iyon. "I guess someone is phishing for a declaration of love......" biro naman nito, mukhang basang basa ako nito, at magsasalita na sana ako nang magpatuloy.

Matalim. “May gana ka pang humarap sa’kin, basang-basa sa ulan, puno ng awa sa sarili, pero mayabang pa rin. Gusto mo pa ring diktahan ako?” “Hindi ako nagdidikta. Nagsasabi lang ako ng totoo,” balik ni Julian, sabay hakbang palapit. “Sophia, mas mataas ka pa d’yan. Hindi ka ganyan. Hindi ikaw ‘yung tipo ng babaeng gustong manood ng pagbagsak ng iba.”

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

Naniniwala kang ginamit ka lang ni Deon? E, ano naman ngayon kung ginamit ka niya? Bakit ka nasasaktan? Bakit sumasakit ang dibdib ko? Bakit ako ganito! Fuck! Fuck myself! "Perlm, walang divorce rito sa pilipinas, pero kaya kitang gawing American citizen para mahiwalay ka sa kapatid ko—"

aniyang pilit na binabawi ang sariling braso mula sa lalaki pero lalo lang humigpit ang pagkakahawak nito sa kanya. "Sige!" ang binatang inilabas mula sa likuran ng suot nitong pantalon ang isang balisong. "kung magpupumilit ka, magmimistulong Romeo and Juliet tayong dalawa. Aabutan nila tayong malamig na bangkay!"

Hindi lamang mga mamamahayag — kundi mga ordinaryong tao na gustong makita ang pagbagsak ni Tony Chan. Sa loob, nakaupo na si Tony Chan kasama ang kanyang tatlong abogado. Nakangisi pa rin siya — pero ngayon, ang kanyang ngiti ay may bahid ng kaba. Hindi niya kayang itago iyon nang lubusan. Umupo kami sa aming pwesto. Si Judge Dela Cruz ay pumasok at umupo sa itaas. "Nagsisimula na ang paglilitis sa kaso ng People of the Philippines versus Tony Chan," anunsyo ng taga-hukuman.

Nagpasalamat naman siya kaagad at saka nginitian siya at mabilis na umalis para bumili ng kung ano. "Now for the continuation of our program, let us all call upon also this special person who provides donations for this program... and finally she's here! She may be late but she will gladly pay it back with poise and elegance. Let's call out here into our stage stunningly gorgeous Ms. Jeremiah Santos!" Nagpalakpakan naman at mayroong naghiyawan. Pinag-isipan ko pa nang mabuti kung papalakpak din ba ako, sa huli ay nagpagdesisyunan ko na lang na nakipalakpak na lang din at saka nakitang papaakyat si Jeremiah.

Napakagaling niyang magbahagi ng salita ng Diyos. Di nag tagal ay tinapos niya ang kaniyang salita sa pamamagitan ng pasasalamat sa lahat ng narito lalong lalo na sa Gobernador-Heneral na dumalo kahit sa likod ng napakarami nitong gawain. Nagpasalamat rin ang Pari sa lahat ng nagbigay handog at tumulong na gawing possible at masanagang maisagawa ang misa ng Pista ng Candaba. Sa lahat ng kaniyang pinasalamatan, dalawang apelyido ang umigting sa aking tainga. Ang Vergara at De Leon. De Leon. De Leon.

That's just plain degrading, sa oras na makahanap s'ya ng katapat at nabking sa mga panukala n'ya rito aywan ko na lamang kung saan s'ya hihingi ng tulong. "Ampon? I mean wala naman iyon sa pera para lang makapag-aral. I was the same you know? Also an orphan but look how I am now" sabat ng Kapitan Kiel, sa sinabi n'yang iyon medyo nagulat ako- hindi este talagang nagulat ako.

ngiting nagsasabing ako iyon. "Tama iyan, sir. Hindi pa naman huli ang lahat para yakapin ang sariling atin. Dahil sa pamamagitan niyan ay parang niyayakap mo na rin ang sarili mo. Ikaw at ang wika natin ay iisa. Wika natin ang magpapakilala sa iyo na ikaw ay isang Pilipino. Isa ito sa pagkakakilanlan natin bilang isang Pilipino." Nakikinig lang ako sa kanilang dalawa. Napapahanga ako ni Mang Driel. Para akong nakikinig sa Filipino teacher ko. Nang tumapak ako sa bangkang ito, ni minsan ay hindi ko naisip na mapag-uusapan ito. "Tama ho. Magsisikap pa ho ako lalo na laging gamitin ang wikang atin."