Novel & Cerita Filipino Values Essay

. Hindi ko na kukunin pa 'yon sa 'yo, Celine. Sa 'yong sa 'yo na ang perang 'yon. One hundred million pesos lang naman 'yon, eh. I know para sa inyo ay ang dami na ng perang 'yon pero para sa akin ay hindi pa, eh. Barya lang 'yon. Alam mo ba na isa akong bilyonaryo. Hindi lang ako milyonaryo, Celine. Huwag kang mag-alala dahil hindi ko naman binigay sa 'yo ang lahat ng pera ko baka iniisip mo na inubos ko, eh. Hindi, Celine. Tanggapin mo na ang binigay ko na pera sa 'yo, Celine. Huwag mo nang tanggihan pa 'yon, okay? Bigay ko na 'yon sa 'yo. Regalo ko na 'yon para sa isang kagaya mo na asawa ko. You have a good heart and you deserve to be rewarded, okay? Iyon ang reward ko sa 'yo na binigay

Kumislap ang mga camera, halos mabulag ako sa dami ng ilaw. “Ma’am Georgina!” sigaw ng isang reporter. “Ano ang masasabi ninyo sa hatol?” Huminga ako nang malalim, saka humarap. “Hindi ito tagumpay ng isang tao,” malinaw kong sabi. “Ito ay tagumpay ng bawat Pilipinong naniniwala na walang sinuman ang higit sa batas.” May palakpakan.

He’s so sweet. “Who will lead the prayer?” Nagtaas ng kamay ang tatlong bata ngunit nauna si Amari kaya tinatawag ito ni tito Erwin. Ganito kami lagi sa hapagkainin, sinanay namin ang mga bata sa culture ng Filipino kahit na malayo kami sa bansang kinagisnan. After all, we are all Filipino by blood. “Our dear Heavenly Father, we thank thee for this food. Feed our souls on the bread of life and help us to do our part in kind words and loving deeds. We ask in Jesus' name

Marami naman kasing Concepcion sa mundo. Sinubsob ko lang ang sarili ko sa trabaho hanggang mag-9pm na dahil 9pm kami nagsasara. Kailangan kong pag-igihan kasi may mga empleyado akong umaasa sa Light Resto namin. Karamay ko sila sa ups and downs ng business na 'to e. Mga Filipino ang kinuha kong empleyado rito kasi masisipag sila at magagaling sa trabaho. Disiplinado rin. Ang iba sa kanila, mga working students na lalaki. Mahirap daw kasi talagang mag-aral dito lalo pa't kulang-kulang ang kurso sa Pilipinas. At para kahit malayo ako sa Pilipinas, hindi ko makakalimutan ang magtagalog lalo pa't ang mga kameeting kong puro kalalakihan ay puro rin naman Kastila na hindi marunong magtagalog. Nak

Alam na alam naming lahat na kami ang totoong may-ari nf Filipinas, alam ito ng mga kapwa kong Pilipino. Kinuyum ko ang aking mga kamao habang tinitignan ang nakakasuka niyang mukha. At nagpatuloy pa talaga siyang magsalita, "Es cierto, los indios son inútiles y tontos," (Totoo naman ah, inutil at bulok ang mga indiyo) sabi nito habang nakangisi.

ipinagpatuloy ni Margarita, “nais kong ipahayag na bilang isang ina, may pagkakataon tayong lahat na matuto, na harapin ang ating pagkakamali, at matutunan na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa yaman, sa posisyon, o sa opinyon ng ibang tao. Sa aking karanasan, natutunan kong minsan, ang mga taong pinapahiya natin o hindi tinatanggap… sila rin ang nagbibigay sa atin ng leksyon.” Si Margarita ay naglakad nang kaunti, huminto sa gitna ng audience, at tiningnan ang mga mukha na nakikinig sa kanya. “Sa mga nakarinig sa akin, sana po maintindihan ninyo ang halaga ng pagrespeto, ng pagtanggap, at ng pagiging patas sa pamilya at sa kapwa. Ang bawat tao, kahit na ang isang stepch

Gusto kong pasalamatan ang Panginoon for giving me another year to live and the life that I truly deserve. Today is our schedule for flying back in the Philippines since tapos na iyong tungkulin namin for the business trip. As much as I want to take a rest at home, mami-miss ko ito, the places that we have visited while having appointments. I know it was chaotic dahil may ka-bangayan ako ngunit regardless of that, may natutunan naman ako when it comes to business. Not only that, kahit papaano natutunan ko rin iyong mga history, culture and practices of such countries that we have visited and I must say that having those aspects is beauty especially if we preserve and give importance to it.

Halatang nagulat sila. Camille tried to protest. “Pero Celeste, mas okay kung sa Manila. Malaki ang sweldo—” “I know,” putol ko, this time mas sosyal at may arte ang tono. “But money isn’t everything, Camille. Hindi lang pera ang sukatan ng worth ko. My family needs me. That’s more important.” Napayuko si Camille. Wala siyang nasagot. Kumain ulit ang lahat, pero mas mabigat yung atmosphere. Parang lahat nag-iisip kung tama ba yung sinabi ko. Pero ako, deep inside, sure ako.

Worried na sagot ko. “Do you believe that? Filipinos are very family-oriented and loving. That is why they are saying that. I already told you, don’t listen to the people around you. Listen to your self… there’s a lot a women who can produce a child even they are in their forties. That’s why they’re saying that because they’re making their children an investment.” Ginagawa lang nila na investment ang mga anak nila. Malungkot daw kapag walang anak. Pero, nasa atin naman siguro kung paano maging masaya.

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.