Filipino Trait Novels & Stories

Tinanong nang mausisa ni Charlie, “Ano ang taong saging?” Sumagot nang nagmamadlai si Autumn, “Ang taong saging ay ang mga tao na tulad namin, na pinanganak at pinalaki sa United States. May hitsura, pisikal na katangian, at mga gene kami ng Asian, pero may pananaw at pang-unawa kami ng mga taga-Kanluran.” Tinanong ni Charlie nang may interes, “Hindi ka ba nag-iisip tulad ng mga taga-Kanluran?”

Kapag na-eenglish ito ay parang natural, hindi pilit o baluktot ang dila kagaya ni Fire. Pinilig niya ang ulo. ‘My god, Val! Nakalimutan mo na yata ang talent ng mga pinoy pagdating sa pag eenglish!’ That’s true. Kahit sa China ay pinupuri ang mga Filipino pagdating sa pag eenglish. Saka hindi naman basehan ang estado ng buhay pagdating sa pagsasalita ng ibang lenggwahe. Si Fire nga ay nahihirapan pa sa sariling wika dahil sa Amerika ito tumira, pero magaling ito magsalita ng Chinese at Tagalog, magaling din naman ito sa English, ngunit bulol ito minsan o baluktot ang dulo ng dila.

Bahala na! Napansin ko abala ang lahat sa mansion at may ilang bisita ang nagdadatingan, marahil mga kaibigan at kamag-anak ni mommy. Kahit purong German ang namayapa ko lola ay half-Filipino half-German naman si lolo, kaya mga tradisyon ng mga Filipino ay sinusunod pa rin dahil nasa Pilipinas kami.

Lalo pa niyang ginalingan sa sagot niyang iyon. “Being a good citizen means being part of the solution, not the problem. We have to take care of each other, protect our environment and always be proud to be Filipino—not only when we win, but even when we struggle. Because being Filipino is not just an identity. It is a responsibility.” Boom. Tangina, sure win na ito.

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

Tingin niya sa kabuuan ko. Nawala ang ngiti ko sa labi. Nakalimutan ko na medyo blonde na pala ang buhok ko ay may lahi naman talaga akong Italya. Kaya medyo mestisa na ako ngayon. Salamat sa genes ng Papa ko! "I'm half," pekeng ngiti ko, "Half Italian, half Filipino. But I am more a Filipino at heart. I'm sorry. I thought you were a Filipino." "That's alright."

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

"The feeling ia mutual, Mr. Salvatore. Hindi rin kita type, okay? Guwapo ka man at mayaman ngunit wala sa'yo ang mga katangian na hinahanap ko sa isang lalaki." Natuwa ako nang makita ko si Phil na sumimangot matapos marinig ang aking mga sinabi. Akala yata niya ay type ko siya. Totoo ang sinabi ko na bagama't guwapo at mayaman ay hindi ko pa rin siya type. Dahil ang gusto ko sa isang lalaki ay iyong matapang, iyong tipo ng lalaki na kaya akong ipagtanggol kapag may nambabastos sa akin. Isang lalaki na kaya akong ipagtanggol kapag nasa panganib ang buhay ko. Iyong lalaki na kahit hindi niya sabihin sa akin na mahal niya ako ngunit nararamdaman ko naman sa kanyang mga kilos at titig na mahala

makahulugan na sagot ng papa niya sa kanya. "Ang tanong lang po ngayon ay...." "Ano?" She sighed deeply and said, "Sino ang perfect man na 'yon, papa? Kung hindi si Callix ang perfect man for me who'll give me the happiness I deserve forever, sino po? Alam mo po ba?" Malungkot ang mukha ni Isabel na nakaharap sa papa niya habang binibigkas niya ang mga salitang 'yon.