Filipino Trait の小説・ストーリー

Mahigpit niyang niyakap ang pusa at naiiyak sa sobrang tuwa. Actually, kanina pa siya gustong maiyak pero pinipigilan lang niya. Thankful din siya at nakakilala sa kaniya or wala naman talagang may paki sa kaniya dahil isa siyang filipino. Racists to the highest level pa nga ang iba.

Ang ibang nadaraanan nila'y tinatawag siyang 'diwata' dahil sa maputing kulay at may brunette na buhok. "Hi, hello!" panay bati niya sa mga batang nakatingala sa kaniya. Nakangiti lahat ang madaraanan nila that time. "It's very creepy, why they keep smiling at me?" takang tanong nito kina Peruvian. "Oh, you must used to it, Filipino's are always smiling, they are all happy here, they'll greet you even you don't know each other, that is their sign of respect and hospitality..."

Tinapunan niya ako ng matalim na tingin saka umirap. "It was just a joke," giit ko nang mapansing nainis siya dahil sa sinabi ko. Napakadali talagang pikunin ng baklang 'to. Sarap pakainin ng hotdog ng mga Espanyol. "You're not good at joking, 'te, kaya tigilan mo 'ko sa potanginang mga biro mo." Mas lalo akong napahalakhak. I forgot to tell you, he's a Filipino—Overseas Filipino Worker. Panganay sa anim na magkakapatid kaya kailangan niyang dumayo sa ibang bansa para may mapakain sa mga kapatid niya.

Sobrang awkward! "Nationality?" Tanong ulit ni Señorito Halex na alam ko na ako na naman ang kinakausap nito. "Filipino." Maikling sagot nito at tinapunan ko lang ito ng tingin at ibinalik ko rin kaagad sa daan. Fuck, filipino sinabi ko eh halata naman sa itsura ko na half ako. "Half Irish." Pahabol ko na lang rito.

Pero ewan ko ba, lahat sakin nagbabago nang pumunta ako dito sa Pilipinas. I cross my arms while watching families walking ang passing by, they are laughing and they all seems so happy. Hindi ko maiwasang makaramdam ng bitterness. I just smirked and brush the feeling off. One of the Filipino cultures that I know is that, they are always smiling. Kitang kita ko yun sa mommy ko.

“Haven’t your parents taught you well to respect every memory of every person, especially those of the dead?” He can’t help herself chuckling again. “Well, sad to say but it was not.” “Your mistake!’ her quick answer with a sarcastic look. She started to move her steps out of the way. “That’s why Filipino culture is highly humiliated. Many of you aren’t too brave to stand out for their traditions and beliefs. Poor Filipinos!” Napa ‘Wow!’ siya sa mga sinabing iyon ng babae. Daig pa nito ang sikat na personalidad ng pinoy na malakas mangcritic.

Ngumisi ito. "Guilty as charged. E, ikaw? Matigas ang ulo't pasaway. You know what I do to naughty and stubborn kitten like you? I punish them.You Filipinos has this saying–" sabay taas nito sa dress ko't inipon iyon sa may bewang ko, exposing my backside."–kung 'di makuha sa santong dasalan, daanin sa santong paspasa. But I prefer, paluan."

Maximus Ferrero had claimed me as his, leaving his mark in many ways Masakit ang bawat pulgada ng katawan ko at halos tila ako zombie na tinakasan ng kaluluwa sa kasalukuyan, nakadapa habang nakayakap sa isang makapal na unan para sa kaunting ginhawa. Damn it! So, this was the punishment he mentioned last night.

** Halatang may lahing banyaga — at oo nga, sabi nila Turkish daw ang ama niya. Yung mommy niya, Filipina from Batangas. Kaya pala may halo ng **elegance at charm** sa features niya. Pero ang pinaka-nakakainis? **‘Yung mata niya.** Malalim. Matapang. Parang laging may sinisikretong kwento. Pero kahit gano’n — **ang ganda.** As in, literal. **Mapungay. Malalim. At may makakapal na pilikmata.**

Yung iba Filipina, others our Asians and Europian. " Ey, Andrea, do you know that there's this Intelligent and handsome senior in our college?. Halos lahat naaasam na mapansin niya. Masyado kasi itong aloof at suplado. Pero Gosh, kapag nagsalita ito, mahuhulog talaga ang panty mo. Ang pagkakaalam ko, siya ang magbibigay ng welcome speech sa atin ngayon." sabi ng kaibigan kong Filipina