Finding Myself Quotes Novels & Stories

Nanatiling tahimik ang buong glass pavilion. Tanging ang mahinang paghikbi ko ang naririnig. Sandali akong kumagat ng ilabang labi ko para humugot ng lakas at ihanda ang sarili para magsalita. “Darken... you found me when I was broken, hiding behind the mask of my own insecurities. You saw the woman I was afraid to be,” panimula ko, ang boses ay basag at nanginigig.

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

One day you're going to find someone that makes you feel happy, beautiful and stands by you even when you feel you don't deserve them. Yes. Ci found me, but I found someone else. ----

pahabol niya pang salita at saka tuluyan na ngang nilisan ang kwarto. Agad na napabangon ako at napasapo sa sariling noo. “Psychologist.” natatawang sambit ko. “Damn. Oo nga pala, dahil sa kanila nagulo ang mundo at pagkatao ko. Ngayon hindi ko na alam kung sino ba talaga ako. Putcha.”

Hindi ko hahayaang masira lang ng ganoon kadali ang pangarap ko dahil sa mga taong iyon. Sumilay ang ngiti sa labi nya. Tumayo sya at marahang hinaplos ang buhok ko, “Now that’s right. You have to believe in yourself. Even if other people stick the so-called evidence in your face. Always remember that I’m here for you and I will never let you fight these battles alone.”

Sa halip na sumagot, tahimik kong nilibot ang aking paningin sa kabuoan ng kwarto—maliban na lang sa isang parte na pilit kong iniiwasan—dahil hindi ko alam kung saan ako magsisimula at kung paano. Minabuti kong hindi tumingin sa kaliwang bahagi ko dahil nakapwesto roon ang isang salamin. Pakiramdam ko kasi, pagtinititigan ko ang aking sarili sa salamin, wala na akong ibang makita kundi ang repleksiyon kong tumatawa at naliligo sa dugo. “You can take your time or we can just skip th—” "No, I want to... do this. I'll do this.” sandali akong tumigil upang pakalmahin ang sarili. “I'm confused... hurt, sad, angry and desperate."

I can't live without my babies. Bumaba ako papunta sa ground floor, maybe kailangan kong kausapin sila mom at dad habang nandito pa sila. I need to move, i need to fight. "I'm going out, cancel all the meetings for this day" sabi ko sa landline na nasa elevator para saakin at ako lang ang nagamit, or mga family members. Malapit na ako sa kotse and i really need them. "Shit!" i cursed saka binalingan ang nadali ko pero diretsyo lang sya sa paglalakad argh!

Gusto ko magalit sa sarili ko I wanna slap myself para matauhan na 'ko kung ano ba talaga tong pinasok ko. Hindi ko alam pero maya maya nakita ko ang sarili ko sa kwarto ni Zach. Slowly walking to that secret door, ang kwarto kung nasaan ang lahat. Kung saan masasagot ang katanungan ko. I've been very unselfish loving him. Pero bakit eto pa? Bakit?!