Finding Myself Quotes Novels & Stories

Ang liwanag ng araw o dilim ng gabi, pareho lang ang pakiramdam — mabigat, tahimik, at walang laman. Ako. Ako ang walang laman. Para akong multo na gumagalaw sa sariling tahanan. Naglalakad nang walang direksyon, umiikot-ikot sa parehong mga kwarto na minsan ay naging saksi sa mga halakhak namin, sa mga bulong niya habang yakap ako sa sofa, sa mga halik niya sa batok ko habang nagluluto ako sa kusina.

Ang sarap sa mata, ang sarap sa pakiramdam. Nang umalis kami sa lugar na iyon, saka ko lang napansin na nakababa ang upuan ko. Tinitigan ko si Nick pero hindi man lang siya tumingin sa akin. Alam kong siya ang gumawa noon. Napangiti ako nang palihim. Pagdating namin sa isang café, natuwa ako agad sa mga hugot quotes na nakapaskil sa paligid.

I feel like I became mute. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa cr. Pilit kong binubuhat ang sarili. Kahit alam kong mahirap at ramdam ko ang kirot sa bawat paggalaw ko ay pinipilit ko pa rin ang sarili. “Ely?” rinig kong tawag ni Mia sa di kalayuan. Hindi ko siya tiningnan bagkus ay nakatutok lang ang buong atensyon ko sa harap ng salamin. I feel nothing but emptiness while looking at my own reflection. I slowly reached out for my face.

Pagkaraan ay lumapit ako aa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. "Rhea, kaya mo yan!" Motivate ko sa sarili ko at nakangiting lumabas na. ***** FOLLOW ME, TIP ME, COMMENT, AND GODBLESS!

Kaso katahimikan ng paligid ang sumagot sa mahaba kong litanya. "Ano nang gagawin ko?" tanong ko sa aking sarili at tumayong muli. I have to do something. Wala naman akong kasama. Baka nasa kuwarto lang ako na pinuntahan ko. At kabisado ko ang labasan kapag nakalabas na ako kung nasaan man ako. "Tama, I have to walk straight. Hahanapin o kakapain ko lang ang pinto, then voila--- madali na lang akong makakalabas. Wala lang sanang multo na sasalubong sa akin dahil paniguradong hindi ako makakalabas dito ng hindi nahihimatay."

Nanatili akong nakatulala sa kanyang maliwanag na pagwawalang-bahala, na nagpupumilit na iproseso ang surreal na sitwasyon na lumalabas sa harap ko. Sa pag-angat ng aking ulo upang palayasin ang nagbabantang luha, naramdaman ko ang matinding kirot na bumabalot sa aking lalamunan. "You find your own way home, just like you found your way into this gulo," pakli ko, kasabay ng takbo niya.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

It doesn’t demand to be seen. But it happens. Quietly. Surely. She looked at herself in the mirror one last time before stepping out the door. I will not be afraid to be seen without him beside me. --- “One day, I won’t have to remind someone I’m worth it. They’ll know. And they’ll show up. Until then… I show up for myself.”

I said desperately. "No, and I'm Sorry Yumi, Please fix yourself and move-on." Huling sabi niya at saka tumalikod at lumabas na ng pintuan. I pity myself. I'm bitter. I'm Obsessed. Pero napangiti ako nang maalala ko ang sinend kong pictures kay Quinlee kagabi. Pinahid ko ang mga luha sa mata ko. "Wala ka nang babalikan Zik." bulong ko.

Malungkot siyang ngumiti nang pasadahan ng tingin ang sarili- talagang nag-iisa na siya sa mundong 'to. 'Sarili ko na lang ang kasama ko sa lahat ng pagkakataon! Kaya sana, huwag niyo naman ako masyadong gawing warrior niyo.. kasi minsan malakas lang ako tingnan pero mahina rin ako!' tanging nasambit ko sa sarili ko nang napatingin ako sa larawan ni Hesus Kristo katabi ng salamin ko.