Finding Myself Quotes Novels & Stories

I can't live without my babies. Bumaba ako papunta sa ground floor, maybe kailangan kong kausapin sila mom at dad habang nandito pa sila. I need to move, i need to fight. "I'm going out, cancel all the meetings for this day" sabi ko sa landline na nasa elevator para saakin at ako lang ang nagamit, or mga family members. Malapit na ako sa kotse and i really need them. "Shit!" i cursed saka binalingan ang nadali ko pero diretsyo lang sya sa paglalakad argh!

Ang tanging maririnig lang ay ang mabigat kong paghinga. Sa wakas, nagsalita siya—mas mahina. “You’re destroying yourself.” Tumango ako. “Matagal na, Ma.” “At least ngayon… alam ko kung bakit.” Umupo ako pabalik sa upuan, parang naubusan ng lakas. “At kung kailangan kong ipahiya ang sarili ko sa buong mundo,” dagdag ko sa huli, “para lang malaman ni Samantha na hindi ako tumigil sa paghahanap—”

You don't own it. You don't finish it. You just keep finding your way through it—together—until even the darkest nights start making sense because someone is there beside you, pointing at the same stars, saying: "Look. We're still here." Imagine yourself beneath a vast, silent sky, holding the timeless wisdom of Socrates—urging you to truly examine your soul. Feel the gentle encouragement of Confucius' words: "It does not matter how slowly you go, as long as you do not stop." These truths invite you to start your own journey of discovery, patience, and resilience. No matter how slow your steps seem, each one brings you closer to understanding what truly matters. So, are you ready to take tha

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

pahayag ko. "True," ani Jessa. --- Tumungo na ako sa meeting place namin. Sabay-sabay lang kaming lumabas pero humiwalay ako sa kanila ng daan dahil nga may pupuntahan pa ako. Pagkababa ko sa lugar ng meeting place namin ay medyo nanginginig pa ang mga binti ko na wari mo'y nahihiya na ring humakbang ng aking mga paa. "Kaya mo 'to, self. Lakasan mo lang ang loob mo," wika ko sa aking sarili.

“Hindi ko naman habol ‘yon. Ang gusto ko lang, kapag tiningnan ko ‘yung sarili ko sa salamin, masasabi kong proud ako sa kung ano na ako ngayon.” At sa loob-loob ko, napangiti ako nang bahagya. Kasi alam kong kahit gaano ako ka-busy, may dahilan kung bakit ako nagpupursige. Hindi lang si Azael. Ako rin.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

"Because for the past six months, I lived in that huge building but I felt like a ghost. I realized that all the money and power in the world mean nothing if I can't look at myself in the mirror because I broke the only person who saw me for who I really am." Lumapit siya sa akin, sapat na para maamoy ko ang ulan at ang pamilyar niyang scent. "Sef, hindi ko inaasahan na mapapatawad mo ako ngayon. O bukas. O sa susunod na taon. Pero hayaan mo akong maging ganito. Hayaan mo akong maging maliit sa paningin mo, dahil doon ko lang nararamdaman na nagiging totoo ako. I don’t want to be the CEO of San Real right now. I just want to be the man who takes care of you."

But now, if I ever looked at myself in the mirror, I can proudly say: I win. *** -FIN