Finish Line In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

bo. Gusto niyang talunin si Alex hangga't maaari. Iniisip niya kung gaano kasarap ang pakiramdam na tumawid sa finish line sa tagay ng kanyang mga kaklase, nang maramdaman niya ang isang malakas na bugso ng hangin na dumaan sa kanya. Ano iyon? Bahagya siyang napaatras, halos madapa ang kanyang mga paa. Bahagya lang niyang naaninag ang pagmamadali ni Alex. Lumiwanag ang mga mata ng mga tao habang pinagmamasdan nila si Alex na lumampas, isang malabo na blur ng bilis at kapangyarihan. Nagpatuloy si Dylan sa pagtakbo nang kasing bilis ng kanyang makakaya. Wala siyang pakialam na naabutan siya ni Alex. Nauna pa rin siya at tinatapos ang kanyang huling lap. Walang paraan para makatakbo si Alex ng

Maski ang announcer ay walang tigil sa pagsigaw pati ang tatlong kaibigan na panay ang cheer sa mga naglalaro na tila wala ng natitirang kahihiyan. “Ayan na! Ayan na!” Mas lalong dumagundong ang buong stadium sa sigawan ng lahat kasabay ng musika ng pagwawagi ng maunang makarating sa finish line. “Congratulations, B.Finance! Ang pagbabalik ng isang api! Kung kanina, sila ang nangunguna sa Egg-spoon relay na sa dulo ay natalo, ngayon naman sila ang nasa dulo ng una pero sila ang nauna sa finish line!”

“Walang makaka-anticipate kung sino ang magwawagi!” Dahil sa hindi kapani-paniwalang tensyon sa huling mga minuto, nagmamadaling nagtakda ang mga tao para makita ang pagsapit ng linya ng pagtatapos. “Matapos ang lahat ng ito, sino ang nauna?” Napahinto ang oras. Mabilis na dumaan ang finish line. Isang malalim na katahimikan ang bumagsak sa buong lugar.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.