Novel & Cerita Flowery Prose

Sa third level 5 na lang kaming natira ako na lang ang nag-iisang babae kaya naman halos hindi ko na magawang makapagsulat ng maayos dahil sa pamamawis ng aking kamay dulot ng nerbyos. Tatlo na lang kaming natira. Dalawang lalaki at isang babae. Final question na ang aming sasagutin. Nang banggitin na ng guro ang sagot hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad ko ng isinulat ang sagot. Tinignan kong maigi ang formula na naisulat ko at laking gulat ko nang mapagtantong mali ang naisulat ko. Formula ng velocity ang dapat na aking ginawa pero speed ang aking nailagay. Napakagat labi ako habang hinahagilap kung nasaan na ba ang aking eraser.

Hindj ko rin siya maiwasang sulyap-sulyapan dahil nahihiwagahan ako kung sino ba ang taong nasa harap ko. I realized that we are currently in a field filled with different and colorful flowers. Sumasabay ang mga ito sa agos ng hangin, pati na rin ang matataas na damo. Mayroon ding mga paru-paro at ibang insektong lumilipad sa paligid. Wow, what kind of place is this?

Napuno ng mga bulaklak ang paligid at tila nasa ibang mundo kami. “Ito ang isa sa pinakamatinding spell ni Glade, ang Floral World. Lahat ng bulaklak na naririto ay naglalabas ng iba't-ibang amoy na may kakayahang paralisahin ang isang buhay na organismo, sa loob lamang ng isang segundo. Ngunit wala tayong dapat ipag-alala. Hindi tayo ipapahamak ni Glade. Magtiwala ka,” mahabang litaniya ni Caya sa akin.

“Kumukupas ang kulay, namamatay ang bango, ang minsang malayang pamumukadkad, humahantong sa magandang alaala. Sino pa ang yayakap sa pagbagsak nila, kung matapos hangaan ay iiwan ng basta at pati ang hangin na minsang sumayaw kasama ng bawat talutot ay lilisan din pagtapos ng kanilang panahon ng pamumukadkad?” Natigilan ang lahat ng naroon. Habang nakatingin sa mga mata ni Phoebe, binigkas pa lang niya ang tula, ngunit ramdam na ramdam ng lahat ang kanyang emosyon. Her pain, her struggle. The helplessness and sorrow of living alone without her parents' care. Phoebe's hand began to rise, her slender fingers gently exploring. A gesture of plucking a flower. Lightly, carefully, she touched a f

Nilagay niya sa sink ang baso. Gulong-gulo ang utak ko sa mga sinabi niya. Ang alam ko ay may gusto siyang ipahiwatig sa akin ngunit malabo para sa aking maintindihan iyon sa ngayon. “What exactly do you want to say?” I remained calm. “Even beautiful roses have their own thorn. Flowers can lure you closer to them without your realizing that their hidden thorns are slowly pricking you.” He shrugged. “Sometimes, it will be too late to realized that you've been pricked by their thorns and left bleeding.”

Ang hangin ay puno ng matamis na halimuyak ng mga sunflower, isang masarap na amoy na humahalo sa banayad na simoy ng hangin, na lumilikha ng isang nakalalasing na simponya para sa mga pandama. Ang mga sunflower ay nakatayong matayog at mapagmataas, ang kanilang matingkad na dilaw na talulot ay umaabot sa langit na parang nababanaag sa sikat ng araw. Ang kanilang nakakabighaning kagandahan ay lumilikha ng isang kaakit-akit na tanawin, na nagbibigay ng ginintuang liwanag sa nakapalibot na mga patlang. Ang bawat sunflower, na may masalimuot na mga detalye at natatanging personalidad, ay tila nagpapalabas ng kagalakan at kasiglahan.

Nilagyan ko ng isang pulang sipit na pang sampayan ang aking ilong, proteksyon ito upang hindi ko malanghap ang aroma ng poppy flower na nasa flower base. Virgin pa ako at wala pang kahit anong experience pagdating sa lalaki, hindi naman ako pangit pero sumobra lang ang expectation ko sa isang lalaki dala ng hilig ko sa pagbabasa ng mga erotic fiction na libro. Sariwang sariwa pa sa king gunita ang sensyasyon naramdaman ko sa kamay ni Acezikiel noong ako ay naidlip sa bathtub.

Tahimik lang na tumango si Rex, ngunit hindi nito agad inalis ang tingin sa kanya, parang may gustong sabihin, ngunit pinili na lang manahimik. Muling naglakad si Fleur, ngunit mas mabagal na ngayon. Hindi niya maipaliwanag kung bakit parang nag-iba ang pakiramdam ng paligid, parang mas tahimik, mas mabigat, ngunit hindi naman nakakailang. Pagdating nila sa isang bahagi ng gubat na maraming nakakalat na tuyong kahoy, huminto siya.

The flower is just too beautiful and I can't help myself. "It's Juliet Rose. They are exquisite, just like you." Tugon nito sa akin. Napangiti naman ako. The flower is indeed beautiful. It made me feel like, I am alive again for some reason. ©️charmaineglorymae

Mga bagay na may saysay sa lab, hindi sa puso. Tinangka kong iguhit ang buwan. Isang kurba lang, saka ako tumigil. Crooked. Unfinished. At habang hawak ko ang lapis, may biglang pumapasok na alaala. Ang isang boses, malalim, bumubulong ng, “Flowers bloom best in the right season.” Napapikit ako, pinutol ang linya saka isinara ang iyon.