Writer's Block Novels & Stories

Para sa mata nila, ako lagi ang may kasalanan. Pasaway, matigas ang ulo, walang plano sa buhay at kung ano-ano pa. May trabaho naman ako, hidni ko nga lang masabi sa kanila dahil alam kong hindi sila suportado sa ginagawa ko paano pa kaya kapag nalaman nila kung anong klaseng writer ako? IMedyo malaki rin ang kinikita ko dahil sikat ang mga gawa ko. Iyon nga lang hindi nila alam na ako ang writer ng mga akda ko dahil kahit kailan hindi ako umaattend sa mga book signing. Gusto kong manatiling pribado ang buhay ko. Ibinuhos ko sa pagsusulat ang inis at sama ng loob ko. Kulang na lang masira ang keyboard ko sa lakas ng pagtulpok ko.

And for that, I'm deeply sorry. As much as you guys, I also want to mark this book as completed. Actually, it is already in my mind. But something came, something unexpected (Personal problem). And due to it, I became lost. Hindi ko po magawa ang sumulat. Hindi ko mahanap ang tamang mga salita. So I decided to take a break. To solve my issues before continuing. Ako kasi ang taong naniniwala na hindi maganda ang kinalalabasan ng isang gawa kung wala sa kondisyon ang puso at isip ng gumagawa.

Masyado siyang nasaktan sa nangyari at wala ng dahilan para gustuhin niya ito dahil may nobya na ito. Bumangon siya sa pagkakahiga at pumunta sa kaniyang working table. Sisimulan na niya ang story line at napagdesisyunan niyang sundin ang nais niyang concept ng story. Nagsulat siya ng nagsulat magdamag. Nakagawian na niyang kumain ng kumain kapag siya ay nagkakaroon ng writers block. Dalawang araw na halos siyang punong abala sa pag susulat at sa wakas ay natapos na din siya. Ang saya niya sa kinalabasan ng kaniyang story line. Ngayon lamang siya nakapag sulat ng walang pumipigil sa kaniyang idea.

— Hazel POV I'm doing my new outline today sa magiging bago kong series. I need it to pass this outline next next month sa Senior Editor ko. Na p-pressure ako 'cause I don’t know what to write! "Na w-writers block na ako," I moaned in dissapointment while staring at my laptop’s screen.

“Writer’s block?” Hindi na niya mabilang kulang ilang beses siyang napabuntong hininga. “Ewan ko ba. Wala akong ka-drive-drive magsulat ngayon. Hindi ko na alam kung bakit.” Mahigit isang linggo na siyang hirap sa pag-iisip nang maisusulat na kuwento pero wala talaga siyang maisip. Sa tuwing haharap siya sa laptop niya ay nabablanko ang kanyang utak. Wala siyang matipa. Ang lumalabas tuloy ay sapilitan pa ang ginagawa niyang pagsusulat. Hindi siya nasisiyahan. Ayaw niya ng gano’n. Kahit may kaunti na tuloy siyang naisusulat ay binubura niya iyon at bumabalik sa umpisa.

Kahit naman kasi nakaharap siya sa computer ay wala naman siyang ginagawa. Dahil nga sinabi ni Lance na gusto siya nitong pagsulatin ng teleserye ay minabuti niyang gumawa ng plot kaya nga lang nahihirapang dumaloy ang mga ideya sa kanyang isipan dahil nasa paligid niya ang pinakamalaking distraction sa kanyang buhay. Nangangati na nga ang dila niyang sabihan ito ng tsupi ngunit pinipigilan niya ang sarili dahil baka sabihin na naman nitong masyado siyang affected sa presensiya nito.

Hindi kaya…. Nawala na sa isip ni LA ang mag check dahil sa napakarami niyang gagawin at revision. Kumuha siya ng clubhouse sandwich at orange juice sa cafeteria. Naging abala na siya sa pagsusulat ng script hangga’t nasa mood pa siya. Mahirap na pag nawala ang kanyang inspiration at baka ma mental block siya. Time is of the essence sapagka’t ito ang gagamitin na dialogue ng mga artista. Ayaw niyang magkaroon ng dispute sa director lalo na sa head writer.

5 minutes akong nakatulala sa blank folder na nasa harapan ko. Teka? Ano nga bang gagawin ko dyan? Kanina pa nagpipigil ang katawan ko sa gustong gawin ng utak ko. I keep blocking and blocking it.

I don't believe that she has no idea on how to start with her book of floor plans. If there is one thing that people fail to notice most of the time, it is their capability to do anything that their minds are set onto. In fact, it's not the absence of ideas that silences one's confidence, but the bruises from rejections and discouragement. Sometimes, ideas remain hidden not because they don’t exist, but because they are terrified to be turned down again. "S-Sandali," Isang boses ang dumagundong sa buong silid kasabay nang pagbukas ng pintuan. "Salamat sa bungad, ha. Hello din sa inyo."

Mabilis po kasi akong mapagod at kailangang mag-ingat sa aking kalusugan. Hindi rin po madali ang pagsusulat. Kailangang ibuhos ng manunulat ang kanyang damdamin upang maiparating sa inyo ang tunay na pakiramdam ng mga tauhan sa kwento. Kung ano ang nararamdaman ninyo habang nagbabasa, ganoon din ang nararamdaman ko habang nagsusulat. Bilang manunulat, ang aking gawa ay nakabatay sa aking sariling damdamin. Mahirap pong sumulat kapag may mga personal na pinagdaraanan. Kahit gaano ko pa kagustuhang makapaglabas ng maraming kabanata, may mga pagkakataong napapagod ako mentally at physically, na nakakaapekto sa aking pagsusulat. Nauunawaan ko po kung bakit kayo nalulungkot o nawawalan ng gana k