Novel & Cerita Forgetting Past Quotes

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]

“I want a night swimming with you, Ashton.” Hesitation was drawn on his face. He probably reminisced our days back before. Natahimik siya at nag-aalinlangan. His mouth moved like he wanted to say something but chose not. May kung anong pumiga sa puso ko sa nakita kong reaksiyon sa kaniya. The wounds of my past are still alive and the memories still kept popping endlessly but I decided to temporarily enliven our lives together even for a short period of time. “Let’s think not about the past. For now, let's temporarily forget it like it never happened. Common let's enjoy! And after this, give me time to decide.”

Kaya kahit na anong drama ikwento ko ay komportable pa rin ako tulad na lang ngayon. “So, kakalimutan ko na lang ‘yung ginawa niyang pagtalikod sa ‘min noon?” I asked. “Pikit,” aniya kaya agad akong pumikit para malagyan niya ako ng eyeshadow. “Alam mo kasi, hindi naman lahat ng pagpapatawad ay kailangang magkalimutan. Forgive but never forget. Lalo na kapag nakaukit na ‘yon sa puso mo. Kasi kung maghihiganti ka… para saan pa? Para mapatunayang galit ka nga sa kanya? Paano ‘yung mga kapatid mo? Kung hindi mo na kailangan ang papa mo kasi ikakasal ka na─ ay este, may pamilya ka na at kaya mo na sarili mo, e sila? Kailangan nila ang Daddy mo. Tama naman si Nay Telma sa sinabi niyang isa lang a

Tapos sabay magpaflashback 'yong mga memories from the past na sinusubukan kong tanggapin at ayusin, na para bang hinahamon ako kung nagheheal na ba talaga ako or hindi. Inabot ko ang kamay ni jaq at dahan-dahan hinaplos ito. "Siguro sa sobrang tagal na natin nararamdaman 'yong mga gano'ng bagay, nasanay na lang din tayo, ano? But everything will be fine." kalmado kong pagkakasabi sa kaniya then I smiled at him, my usual bright smile.

Bahagya nitong pinisil ang kanyang kamay. “You don’t have to remember your past now, Gail. It’s called past for a reason. You don’t have to recall them. Some of those memories will only hurt you.” Mariin niyang tinitigan ang kanyang mga mata nito. “How am I going to build my future if I couldn’t recall a single thing about my past?”

Kinakalimutan na ni Anton ang pait ng nakaraan ngunit parang hindi niya ito maiiwasan sa Las isla Cien Bodas. “Anong gagawin ko dito? Ipanliligo? E, ‘di iinom,” seryosong tugon ng lalaki habang mabilis na nilagok ang alak sa baso. “Magpahinga ka na lang kaysa ubusin mo ang oras sa pag-inom ng alak.” “Tell me, paano ako mabilis na makakalimot?” “Are you asking me?” Habang binubuksan ni Gretchen ang sliding door patungong terrace, overlooking the whole place. “Well, according sa mga kaibigan ko ha! You need someone to forget.”

-Sinserong sabi nito. "I'm sorry that I doubted you before, I've been a jerk and stupid. But I know that you're a good person Emily."-Dagdag pa nito. Napangiti ako sa sinabi niya, ngumit hindi kumpleto ang sayang nararamdaman ko. I know deep down in my heart, I'm still hopeful that he will remember what we had before, in the past, remember his love for me.

Pagkatapos niya akong yakapin ay tinanaw ko ang papalayo niyang bulto. [End of the Flashbacks] "So it really happen. I always thought they are the one who forgot us, but I didn't realize that I also forgot things that is important." I smiled sadly when I whispered it. "I always want them to remember us, but I don't realize that there is someone that are waiting for me to remember him." I'm sorry, Drix. ***

Masyado silang mapag-abala kundi lang kay Padre Ignacio na walang tigil sa pagbabalita sa akin nang ako'y malibang, siguro'y tinulungan ko na sila. Isulat mo sa akin kung ano ang iyong karamdaman at ipakikiusap ko sa tatay na dalawin ka. Ngayo'y magsasadya riyan si Marikit para ipagluto ka ng tsaa. Sanay siyang magluto kaysa sa iyong mga katulong. Felicidad de Quintos Pahabol. Pag di ka dumalaw dine bukas, hindi ako dadalo sa pagbabasbas at paglalagay ng unang bato sa paaralan. Hanggang dito na lang."