Freak Scans Novels & Stories

Sobrang nakatatak sa isip ko ang mga linyang hindi lang basta nakakakilabot, kundi parang kumakabit sa buto mo habang binabasa mo ang pahina.

May mga eksena sa 'Tomie' ni Junji Ito na nakakapanlumo: yung tahimik na obsession ng mga taong hindi makalimot sa mukha niya—hindi ko na kailangang ilista ang eksaktong salita para maramdaman mo ang pagdikit ng creepy na intensyon. Sa 'Uzumaki' naman, ang paulit-ulit na deskripsyon ng pag-ikot at pag-usbong ng spiral ay parang isang banat na hindi mo maitataboy; ang paraan ng narrator sa pag-uulat na parang normal lang ang pagkasira ng bayan ang siyang mas nagdaragdag ng karimlan.

Bilang isang mambabasa na hilig ang psychological horror, mas natatakot ako sa mga banat na era-quiet at personal—mga simpleng pangungusap na naglalagay ng pagnanasa, inggit, o pagkairita sa puso ng tauhan. 'Gyo' ay may mga linya tungkol sa amoy at sakit na parang hindi dapat umiiral, at kapag bumalangkas ang salita sa tamang eksena, nabubuo ang tunay na creepy experience. Sa pangkalahatan, ang pinaka-nakatatlong banat para sa akin ay yung mga ordinaryong pahayag na naging abnormal dahil sa konteksto—talagang nag-iiwan ng bakas.