Frustrating Quotes Novels & Stories

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Sana kapag dumating ang araw na iyon ay gugustuhin ko pang makibahahagi sa kanilang buhay. Sinubukan kong buksan muli ang page ko sa F******k kung saan ako nagpapa-order ng mga cake at iba't ibang klase ng pastries ngunit laking gulat ko ng hindi ko na makita ang page ko na pinaghirapan ko din ng ilang taon upang makahakot ng madaming followers at likes. Para na yata akong mababaliw sa frustrations at hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong gawin. Why does everything fucks up?

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Gayong napaklaro niyon. “A-ano bang pinagsasabi mo?” Mapakla akong natawa, kasabay ng aking pagtayo. The bitterness is evident in my face as of now. “Gusto mo ba talaga na sabihin ko mismo ang tinutukoy ko!” Tuluyan tunaas ang aking tinig. Ang frustation na matagal kong kinimkim ay biglang sumabog sa mga sandaling iyon. “Ilang beses na ba? Ilang beses mo bang ipapagamit sa kanila ang katawan mo! Hanggang kailan!”

Sa bawat text, sa bawat VC session, isang simpleng mensahe lang mula kay Athena ay kayang magbigay ng lakas sa kanya. "Damn! Mukhang bagsak ako kay Prof Jake. Di ko gets bakit may math pa rin sa college," reklamo ni Zuhair nang makauwi sila sa bahay. Ramdam na ramdam ang frustration sa bawat salita niya, pero halatang hindi seryoso—mas nagmumukhang excuse lang para ilabas ang stress.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

dagdag ng isa pa, halatang frustrated rin. Huminga si Joaquin, pinipilit kalmahin sarili, pero halata ang init sa mukha. “Alam niyo… I get it. Naiintindihan ko frustration niyo. Pero may limits ang paraan. Walang shortcut. At least, gusto kong lahat ng actions natin, hindi basta-basta, hindi basta makakalimutan sa oras lang,” paliwanag niya, pilit pinapaliwanag ang logic niya.