Traumatizing Quotes Novels & Stories

Masama na bang isipin mo ang buhay ng anak mo? Nababaliw na ako kaka-isip. Pagod at sawa na ako. "The wound made by hurting with fire will heal but the wound created by a harsh words uttered using a tongue leaves an indelible scar. I hope you'll realise how much you're hurting me someday..." Lahat ng mga ginawa niya sa 'kin ay sariwa pa rin sa isip ko. Kung pa'no niya ako tratuhin at saktan emotionally, physically and mentally.

Yes, we forgave them but we will not forget how they hurt us. Ma'am, kung ako ang tatanungin mo. Mahirap silang dalawa. Mahirap patawarin ang isang taong grabe ang kasalanang ginawa sa atin, pero mas mahirap kalimutan 'yung ginawa nila sa atin. Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin.

Ngiti na hindi dulot ng kasiyahan kundi isang babala. "Physical wounds heal fast… pero yung traumang ibinigay mo sa akin, hinding-hindi mawawala iyon." sarkastikong sabi niya. "I'm....No! Don't be sorry. Hindi rin naman kita mapapatawad!" may diing sabi niya kaya natameme ako. Ganito na ba talaga ako kasama sa paningin niya o sobra-sobra na ang ginawa ko para kamuhian niya ako ng ganito?

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. Iʼm tired on how to deal with my problems. It bring me too much pain thatʼs why sometimes I want to give up.”

Humiling ako bilang sagot. " m-mom please turn on the light! Ayaw ko sa madilim". Natarantang sabi ko at hinawakan ang kamay ni mom. Takot ako sa dilim. Ayaw ko sa madilim. "D-doc w-what happen to my daughter". Nanghihinang sabi ni dad sa doctor. " Iha! Calm down! Look at me! First the light is On, Second Your traumatic ". Saad nito! Gusto ko syang suntukin dahil sa sinabi nya.

Ilang minuto rin siyang nakatanga habang nakatitig lang sa bintana ng kotseng sinasakyan. "Bestie, always remember that you cannot fix a broken mirror. Kapag sinubukan mo itong ayusin, ikaw lang din ang masasaktan." Shazna let out a heavy sigh. Pakiramdam niya ay pasan niya ang mundo. She is so desperate to have Lucas back, and she is willing to do anything. Even if it means hurting herself. "Kung worth it naman ang pain, why not?" Ngumiti siya bago nagpaalam sa kaibigan.

I laugh sarcastically. “Tita, I was fucking broken. My whole support system broken down. My whole life was torn apart. I fucking lost everything. No one in their right fucking mind would be able to function well after seeing their parents’ bodies in that state! Like a fucking meat burnt to a fucking crisp!”

mariin niyang sabi na tila may bigat ng lahat ng alaala sa bawat salita. “Regret changes nothing,” malamig na sagot ni Taki. “No,” tugon ni Quatro habang tumititig kay Taki. “It doesn’t… but neither does hatred.” Muling bumigat ang katahimikan sa buong silid. “She spent the rest of her life trying to fix what she broke,” mahinang sabi ni Quatro. “You can’t fix dead people,” malamig na sagot ni Taki. “I know,” tugon niya, bahagyang pumikit. “I know better than anyone.”

Pero alam kong hindi talaga okay. Hindi naman nawawala ‘yung bigat ng “what if,” diba? Minsan matututo ka na lang mabuhay kasama ‘yung mga what ifs. “Alright,” sabi ni Tristan, pilit na pinapagaan ang hangin. “That was deep. Next, let’s go lighter, please!” saad nito. Tumawa si Ms. Heidy, “Yes, please. I’m too sober for trauma sharing.” kaya natawa kaming lahat kahit pilit, at least bumalik ‘yung sigla.