Stressed Out Quotes Novels & Stories

"Luna, ilang araw ka nang mukhang pagod." Napabuntong-hininga ako habang pilit na ngumiti. "Stress lang siguro." Mas lalo nitong pinagdikit ang kilay. At doon ko muling naalala ang sinabi ni Doctor Marzan kanina. Kailangan umiwas sa stress. Napatawa ako nang mahina sa isip ko. Parang imposible naman yata iyon sa sitwasyon namin ngayon.

Nakalagay doon, “Best intern ever. Sorry, bawal ang stress dito. Kapag stressed ka, may parusa: Kailangan mo akong bilhan ng milk tea.” Napailing ako, napatawa rin. “Ang kapal ng mukha mo, ha. Ako na nga ‘tong stressed, ako pa magpapalibre!” Nagkibit-balikat siya, pilit na seryoso, “Sabi sa rules, eh. Pero, pwede mo naman i-reverse ‘yung parusa kung matalo mo ako sa quiz.” Napataas ang kilay ko. “Quiz? Anong quiz?”

Nakakalungkot nga, eh! "Nakakamiss din 'yong ganito natin dati, ano? Iyong tamang punta lang sa cloud 9 kapag stress sa prof at sa system." pagkukwento ni lucas. "Atsaka kapag trip lang natin, 'di ba? Kahit hindi naman talaga tayo stress." ani niccolo. "Ang sarap bumalik sa panahon na wala pa tayong propesyon, ano? Iyong wala pa tayong trabaho. Iyong hindi pa tayo ganito kaseryoso sa buhay." sambit ni jaq.

"Ay wow naman pala. Medyo mataas tayo, mare ah?" "Gaga ka. You know what I mean naman. 'Di ba? Baka isipin n'ya na okay na ako sa kan'ya gano'n," "Hindi pa ba?" "Hoy, bal!" "'Di, biro lang. Ito naman! Init ng ulo, ah!" "Eh, sa gaga ka, eh!" "Joke lang. Ito naman para others, ah? Anyways, alam ko naman na stress ka ngayon and baka need mo ng ibang amoy gano'n." Iniba na nito ang usapan.

“Are you not feeling well? Gusto mo bang mag-take muna tayo ng day off?” “At bakit pati ikaw?” nagmamaldita niyang tanong nito. Umiling siya. Sinubukan niyang imulat ang mga mata pero kaagad niya iyong pinikit ng maramdamang umiikot pa rin ang paningin niya. "T-teka lang..." mahina siyang mura saka sinapo ang ulo. "Nahihilo ako. Naka-stress ka.” Hinaplos nito ang pisngi niya. “You’re pushing yourself too much. I told you hindi ka pwedeng mapagod.”

Hanggang sa madako ang paningin ko sa stick note. Jameng ♡(∩o∩)♡ I know you've been stressed lately also you've been working hard. I hope this helps, mag-ingat ka lang mainit yan. Ps. You're doing great, don't push yourself too hard and call me of there's anything. -Nash TO BE CONTINUED

My plan is working perfectly. "Sino ang may sabi sa 'yo na hahayaan kitang magtrabaho ngayon? Kauuwi mo pa lang at hindi pa nga umaabot ng isang linggo mula noong nagising ka. Gusto mo yatang mawala ako sa mundo ng maaga dahil sa dala mong stress." reklamo niya at umiling ako. Dismayado ang mukha ko at nagpakawala ng malakas na buntong hininga.

'' ''Ang haba ng sinabi mo, pero hindi mo man lang muna ako kinumusta. ''Sa nakikita ko, mukha namang maayos ang lagay niyo.'' ''Akala mo lang 'yon! Pero sa kailailaliman ng mga buto ko, marami na akong sakit na nararamdaman!" ''Just because you're growing old.'' ''Dahil stress ako sa iyo!'' ''Masyado na akong malayo para ma-stress ka sa akin. And do you know how far this place from Manila?''

Ang isip ko ay puno ng takot at pangamba, pero pilit kong hinawakan ang sarili ko, pinipilit manatiling matatag. Tumawa siya muli, mas mataas at mas malupit ang tawa, halatang tuwang-tuwa sa pang-aalipusta at galit na nadarama ko. “Good luck, Kiara. Tingnan natin kung gaano ka katatag. Panahon na para maranasan mo ang tunay na stress, frustration, at pang-aalipusta.”

“Mauna na `ko sa `yo, Marigold.” Kung noong isang linggo ay sobrang pressured at stressed niya, nagagawa na niyang ngumiti ngayon. Mas pinili na lang kasi niyang maging propesyonal kaysa pairalin ang kanyang damdamin pagdating sa trabaho. Tulad nga ng sinabi ni Sir Simon, wala silang target na mabuting tao. Sobrang nakatulong iyon sa kanya.