Funny Quotes On Learning Novels & Stories

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Simula nang sabihin nya yon at halikan nya ako ay hindi na rin mawala sa isip ko ang bagay na yon, kung posible nga bang totoo ang sinasabi nila. Funny it may sound but I am not sure about myself as of the moment. Ginugulo na ng sinabi nya at ng ginawa nya ang isipan ko, pilit ko na lang hindi pinapansin yon dahil ayokong mabaliw sa kakaisip. "Wag kayong masyadong magpa-stress sa pag-aaral, dapat ay ineenjoy nyo ang pag-aaral, hindi yung stress kayo." "Opo, ma."

"I have another question. Kapag po ba nalaman ng baliw na baliw siya ay matatawag pa rin iyong baliw?" Naguguluhan niyangg binalingan ang kaniyang anak. Where did he learn that shit? That's maybe a joke for him but what made him laugh eventually is his child's cute giggles. He's not fond of cute things or cute sounds, but Charlie's cuteness is on a different level.

“Mom, ikaw rin ang nagsabi, people come and go. At least ngayon, alam na natin kung sino ang tunay na kaibigan.” Si Don Lorenzo naman ay nanatiling tahimik, ngunit unti-unting nawala ang tigas sa mukha nito. Biglang itinaas ni Nate ang kanang kamay. “Never give up!” Lahat sila ay napalingon sa bata. “Saan mo naman natutuhan iyan?” tanong ni Don Lorenzo. “Sa cartoons po. Kapag natatalo, kailangan bumangon ulit.”

Baka nakakalimutan niyang matanda sa kaniya ang kausap niya. "Let's exclude our parents here, ate Lee. I learned this kind of attitude in self-learning." Mahinahon niyang sabi. Napakagat ako ng labi at pilit kong hinihila ang katawan ko sa pagkakatali, gusto ko siyang paluin sa bibig. "Sana kabaitan ang pinag-aralan mo at hindi ganyan!"

Tanging sa isip ko lang ito binabanggit. LIFE teaches us to make good. Use of TIME while Time teaches us the VALUE of LIFE. Never stop learning because Life never stop teaching. Napangiti ako ng maala ang scene namin noong bago bago palang kami ni Han. Bigla akong napangiti. "Anong ginagawa mo? Pag wala ako sa tabi mo?"nakatanghod siya sakin. Nag aabang ng sagot sakin. Ngumisi ako saka hinalikan ang noo niya..

Patuloy ito sa paggamot ng kamay ko. “You should stop learning this,” he suddenly said. Nagtataka ko itong tinignan. “Huh? Bakit?" “You hurt yourself because of that stupid lessons,” mariing tugon nito. Napatango ako ngumiti umiling din kalaunan. “I'm fine, Professor Farris. And besides, I'm eager to learn new things like cooking. I feel like I'm starting to be a human.” Proud pa akong ngumiti rito.

Bagama't minsan ay masakit magsalita. "Hindi ba gusto mo ang pinsan ko? Kung hindi ka mag-aaral nang mabuti, hindi ka makakapasok sa magandang unibersidad. Ang IQ ng kuya ko ay 180. Hindi niya magugustuhan ang isang tamad at bobo. Kaya naman dapat galingan mo pa lalo sa pag aaral mo."

Kung nagamot lang sana agad si tatay matagal na sana siyang gumaling hindi na sana umabot ng mahigit isang taon. Tapos na ang klase ng mga bata at nagpapaligsahan pa kung sino ang unang makakapagpakita ng star na nakuha nila sa school. Dahan-dahan lang po baka madapa kayo. Sita ko sa kanila dahil baka masaktan pa. “Tita Lessy, If you can't fall, you won't learn to stand either." Oo na po! Alam ko yan. Kaya nga ako mga 1050 times ng nadapa para siguro matutong tumayo.

Ngumiti siya sa akin. "Oo nga. Kagaya nga ng isang batang mangmang na hindi nakapag-aral kumpara sa nakapag-aral. Hindi na ibig sabihin na bobo na yung hindi nakapag-aral at hindi bobo ang nakapag-aral. Everyone just need an education para matuto tayo. Walang bobo, magkaiba lang ang pananaw at abilidad." Saad naman ni Bree na nakatingin sa akin. "Diyos ko, sumakit ang pisnge ko sa mabang speech na yun."