Get Lost In Tagalog Novels & Stories

Patuloy pa rin ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Xyrius habang parang walang buhay ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. Nagulat siya ng bigla na lang siyang higitin nito at yakapin. "He's gone... he's gone, doll, wala na ang anak ko," humahagulgol na ani ni Xyrius. Nanigas naman siya dahil sa narinig. To be continued...

Hindi ito matatanggap ang ganitong klaseng kasinungalingan. "Nagbibiro ka lang hindi ba? Hindi totoo iyang sinasabi mo. Siguro pinaprank niyo ako at may hidden kamera na nakatutok sa akin ngayon 'no? Akala mo siguro hindi ko malalaman ang binabalak mo, April." Ang sabi ko habang nililibot ko ng tingin ang mga kamag-anak naming nakatingin sa aming dalawa habang may bakas ng lungkot sa kanilang mga mukha.

humihikbing wika nito "May nangyari kasi kaya Hindi Ako naka punta" "Ano bang nangyari?Akala ko ba ayos na ang lahat?" "Dixie kidnapped me.... dinala niya ako sa Isang Isla na hindi ko alam kung saan" " Ha?!Ganun na ba kadesperada ang batang Yun sayo?"Puno ng insultong wika nito Wala sa oras na pakuyom ang kamao

Nang makauwi ako ng Pilipinas ay tumungo muna ako nang General Santos upang bisitahin ang bahay ko roon bago ako umuwi ng Laguna. Habang pinagmamasdan ko ang aking munting bahay ay naalala ko ang mga naging alaala namin diro ni Troy nu'ng magkasama pa kaming dalawa. Napangiti na lamang ako at hindi na iyon inisip pa dahil sa unti-unti na rin naman akong naka move on sa kanya. Gayon din at unti-unti na rin siyang nawawala rito sa aking puso at isipan. At tila parang wala na akong may sakit na nararamdaman pa matapos ang mahigit limang buwan.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Tila parang bulkan ang puso ko na walang oras ang pagsabog dahil sa kaba. Dumating ang araw ng linggo umuwi kami sa amin sa Batangas kasama si Rigor. Nababa pa lang kami sa jeep ay nakatingin na agad ang maraming mata sa amin. Ngunit hindi ko iyon pinansin. Mabilis kong tinungo ang gate ng bahay namin, para makaiwas sa mapanirang tingin ng mga tao.

Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan. "Ma naman huwag ka ng malungkot para namang ang layo layo ng lilipatan ko." Natatawa niyang sabi sa ina na ngayon ay nakaupo na sa dulo ng kanyang kama. "I'm sad kasi mamimiss ko ang bunso ko. Nasa malayo na nga si Lucas pati ba naman ikaw. "Anito na tila nangongonsensya pa.

Cyrex. Napaisip siya, oo nga pala gusto niya rin malaman kaya tahimik nakinig. "Hmmmm "Langga" is the sweetest word of bisaya that means "Love" kung sa tagalog naman "Mahal" ang kahulugan, Ohh diba...kaya ikaw ang langga ko, in tagalog ikaw ang "Mahal ko," paliwanang ni Shyra. Napatango tango naman siya, indeed ang sweet nga pakingan lalo na pag si Shyra ang magsabi noon, ang lambing ng tono.

"What lost? May nawawalang haciendera ang Martinez?" Hindi niya alam yun. Dahil sa kanilang mag pipinsan siya ang unang nag asawa ay hindi pala, nag kaanak at sigurado siyang hindi siya nawawala dahil pinalayas siya o baka yun ang pinaniwala nang mga magulang niya. Pero kung ganun. Bakit hindi pa rin siya nahahanap. Imposible yun. At anong one of? Ibig sabihin may nawawala pa? "Well technically hindi naman kinumpirnang nawawala ang sabi lang nasa ibang bansa pero bat walang nakakaalam kung nasaan na bansa. Yun pala nandito ka"