Get Lost In Tagalog Novels & Stories

Tanong nito "Ahhh sorry Im just lost... Nauuhaw na kasi ako... Ahm... Pwede bang makiinom?" I asked... I also have to pretend like a rich girl who lost her way home... "Ay... Oo naman pasok ka..." The lady welcomed me and I smile to her ganun din sa tinawag niyang Benjo kaso nakakakilabot yung way niya ng pagkakatingin niya sa akin... Para bang hinuhubaran ako... Pero hindi ko nalang iyon pinansin at dumiretso na ako papasok

Lost Tahimik kaming nakaupo sa mga damuhan, tapat lang ng Sampaloc lake. Kumakaway na ang kadiliman sa kalawakan ng San Pablo at ang nagsisilbing ilaw namin ngayon ay ang kumikinang na mga tala at ang buwan. Hindi pa rin mawala sa utak ko lahat ng mga memoryang naalala ko noon. I remember how me and my friends, Cha and Ae cried in front of her casket.

akusa ko pa. He chuckled. Natahimik ako. So, I was right then.. They tell me that a man can lose his mind Living in the pain Recalling times gone by The crying in the rain You know I've wasted half the time And I'm on my knees again Till you come to me Yeah "I told you, I'm jealous." "Nagselos din naman ako sa kanila ah." "A-Anong sabi mo?" "Ikaw lang ba ang may karapatang magselos?"

Taranta kong pinindot ang button ng makita ang pangalan ni Joel sa screen ng phone ko. "Hello, Joel? Where's Alle? Hindi talaga maganda ang kutob ko"sunod-sunod na sabi ko. "Friend, nandito kami ngayon sa Ayala Mall malapit lang sa pinag ta-trabauhan mo. Balak ko lang sana siyang ipasyal. But.. Im really sorry friend. I-I....lost her. I... lost...A-Alle" A-Ano daw? Ang anak ko?

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Hindi nila alam na sa ibang lupalop na ng NCR ako nag-CR. “Sabihin mo may emergency ako kailangan kong umalis.” Walang gana kong sabi. “Loka! Nasaan ka ba talaga?” Pasigaw na niyang sabi. “Basta hindi na ako makararating dyan.” Natahimik saglit ang kabilang linya. “Basta emergency ‘yan ha?” Tila nag-aalangan ang boses niya.

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

Truly, no one can stop our destiny. *** MAKALIPAS ANG isang oras ay dumating ang mga hinire ni Lolo para mag-ayos sa 'kin. Mamayang gabi pa naman 'yong party kaya nagulat ako dahil nandito na sila ng ala dose 'y media.

I bid my goodbye to them then start the engine of my car. It’s 6:00 in the morning, limang oras lang daw ang byahe, pero depende pa rin kung traffic. Hindi pa ako nakapag drive ng malayo layo kaya siguro matatagalan ako bago makarating dahil mapipilitan akong huminto-hinto dahil sa pagod. Nakailang stop over ako bago tuluyang mabasa ang arko na “Welcome to La Union.”

Sakit, ang daming sakit na hindi ko alam kung paano paghihilumin. "Did you really lost it or sinadya mo lang maiwala dahil hindi naman mahalaga 'yun sa'yo?" Hinawakan ko ang wedding ring sa'king daliri, hinaplos ko ito at ang daming alaala na nag-flash sa isipan ko. "I lost it in the campaign rally in Laguna." He explained but I know I won't believe with that stupid explanation. "You don't need to explain further... I understand." Ngiti ko sa kaniya pero patuloy pa rin na umaagos ang masaganang luha sa mga mata ko. "I guess...this is our goodbye?"