Ghost Faces Novels & Stories

His eyes were puffy as if he just finished crying. “Hey. How are you feeling?” Kahit ang boses niya ay malat at hindi gaya ng dati. Punong-puno ’yon ng sakit at pighati. Pero wala ni isang patak na paninisi sa akin. “S-Si P-Pauline?” He just stared at me for a good few seconds and swallowed. Nanginig ang mga labi niya at parang hindi makahinga. “S-She didn’t make it.”

Maiba-iba naman sa lagi niyang porma na tight jeans, boots, and leather jacket. Kasabay niyon ay ang pagpapapraktis niya ng sasabihin at ipapaliwanag kay Mang Joe na nakasanayan na nilang tawaging Tatay Joe. Pati hand gesture, facial expressions, and voice tone ay sinisigurado niyang magiging convincing na talagang walang nangyari sa kanila ni Dalia. “Ayos, kaya ko ‘to,” kumbinsi niya sa sarili. Sumisipol pa siya at gwapung gwapo sa ayos niya when he suddenly realized that he looks like a fool.

"Pangit? Ano pong ibig niyong sabihin?" "Nasunog ang mukha ni Grey noong bata pa siya at hanggang ngayon ay walang nakakaalam kung ano talaga ang itsura niya dahil palagi siyang nagsusuot ng maskarang 'yan." Napatingin ako sa picture niya. Kulay black ang maskara niya dahilan para mas lalong pumuti ang leeg nito. "Pero bakit po ako?"

nang husto, sinusubukang burahin ang cyanide capsule na nakatanim sa kanyang ngipin, ngunit ang tableta ay nakatago sa ngipin na natumba ni Clark. Habang hinahatak siya ng mga lalaki sa pintuan, tumingin siya kay Alex. "Bye bye," sabi ni Alex, na bahagyang kumaway sa kanya. "Mr. Fairfax, sino ba talaga ang mga Ghosts?" tanong ni Debbie. "Narinig ko na sila, ngunit ang alam ko lang ang mga pangunahing kaalaman." "Ang Ghosts ay isang lihim na organisasyon na umiiral sa ilang bansa," sabi ni Clark. "Kadalasan, parang tinutulungan nila ang mga tao, ngunit sa totoo lang, sila ay mga assassin at espiya. Sila ay walang awa pagdating sa pagkuha ng impormasyon at pag-agaw ng kapangyarihan. Sila ay p

Sarkastikong sermon ni Lyca dito. Napairap si Gerlie kahit na hindi siya nakikita ng kaibigan. "Isang beses lang iyon noh at hindi na naulit." Natawa si Lyca sa kaibigan. Naalala niya ang pangyayari na iyon, pikit mata na pininturahan ng kaibigan ang mukha ng bangkay kung kaya napatalsik agad sa trabaho ng araw ding iyon. lalong napaiyak ang pamilya ng bangkay nang makita ang mukha nito. Paano hindi mapaiyak? Patay na nga, lalong pinatay ng kaibigan ang mukha dahil sobrang puti ng mukha at mukhang pinaglaruan ng maligno ang bangkay.

It seems they are lucky to face me, today. My cloak is hiding me. I decided to put on some cloak earlier. This one is really special. "Who are you?" The guy in the right side asked me. He got the carving of number five on the side of his mask. Their eyes can be only seen. Damn... they have voice changer too. "I think that's Grim Reaper the one they are talking about, 5th." Humarap ako sa kanila dahilan upang ang mga tingin nila ay lumipat sa akin.

That wasn’t part of the agreement. But the truth is… I liked it. I liked the stolen glances. The way he would open doors for me. The late night drives with no destination. The way he would remember how I like my coffee and how I always wore mismatched socks when nervous. Until one day, he stopped. He stopped texting. Stopped showing up. No explanation. No call. No nothing. He ghosted me. And just like that, my fake boyfriend who turned into something more vanished. Like the entire thing was just a beautiful dream I was stupid enough to believe.

Putcha nakakasuka ang layo-layo ng etsura nya kay Jungkook napaka ulol talaga. "Eh, ako--" "Ikaw?" Farkle "Anong ikaw?" Shrek "Pinagsasabi mo?" Sabay-sabay nilang tanong. Patapusin nyo kaya ako sa pagsasalita mga gagu! "Bakit ghosty girl ang tawag nyo sakin? May pangalan rin naman ako diba! Kung naiinis at nagagalit kayo kasi tinawag ko kayo sa ibang pangalan pwes ganun rin ang nararamdaman ko pag tinatawag nyo akong ghosty girl o weirdo!

Samantalang ang iba naman ay pawang mga maskara para sa halloween ang suot. “Who are you?” tanong ng dalaga. The man laughed at her inquiry. His laughter gave her an eerie feeling she has never felt before. This one’s not a joke. She might die if she mess with him. “I’m just a nobody, Ms. Herrera.” The man answered with his super low and cold voice. He speak and acts like a ghost. But Andrea can fill his blood lust. “A-ano ang kailangan ninyo sa akin?” “Not you in particular. This is just a job. No hard feelings little missy.”

I don't know, but I'm scared to see a ghost. Wait... Ghost? But how could I hold it? Bigla akong nalito. "Hahaha, mukhang tanga!" Naidilat ko ang aking mga mata ng ‘di oras dahil sa pamilyar na boses na galing sa multo. It’s damn laughing! "Brenda?" I ask hesitantly. I took a closer look to confirm. Kaso hindi ko masyadong maaninag ang mukha sa aking harapan dahil hindi ko suot ang aking salamin.