Ghost Faces Novels & Stories

Ito ay isang simpleng hakbang, ngunit ang Skullface ay nakakaramdam ng hindi maipaliwanag na takot sa mismong sandaling iyon, na naging dahilan upang siya ay nanginginig nang katutubo. Ang lugar ay napakatahimik na maaari mong marinig ang isang pin drop! Agad na napawi ang mga ngiti ni Phantom at ng iba pa. Walang kahit isa sa kanila ang makapagsalita. Walang galang! Isa lang itong pambabastos! Ang walang kwentang dumi sa kanilang mga mata, ang tila katawa tawang manloloko, ay talagang isang dalubhasa!

At makalipas ang ilang segundo, isang itim na figure ang biglang lumitaw sa kanilang harapan! Ang taong ito ay may hawak na scepter at may koronang gawa sa mga buto sa ibabaw ng kanyang ulo, ang kanyang maskara ay may dalawang matalim na pangil... Sa madaling salita, nakakatakot talaga ang kanyang itsura... Nakatitig sa dalawa ang taong ito habang sinasabai niya, “…Ang pangalan ko ay Grim Phantom. Ako ang pinuno ng Phangrottom Clan! Bakit kayo naparito?”

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.

Makakita ng ghost. Shet,hindi gumagana ngayon ang third eye ko ,sana magtagal nang nakasarado pero minsan gumagana ito hindi ko alam kung bakit at kung paano. I feel someone is looking at me. Nagtry ako ng nagtry sa pagdial ng number nya,saka lingon ng lingon sa paligid ko. Please naman,dumating ka na. May bigla akong nakita na anino sa may kanan ko,napahigpit ako ng hawak sa phone. He's like a guy wearing a face mask and hoodie. May hawak syang parang tubong bakal sa kamay nya.

Sa sobrang dami ng dala niyang dahon at haba nito ay natatakpan na ang mukha niya pero kilala ko ang boses niya. "Kakain na po tayo!" sigaw niya at lahat ay napatingin sa kanya habang papalapit siya at bigla niyang inilapag ang mga dahon sa may papag at nang di na natatakpan ang mukha niya, nagulat siya nang itaas niya ang ulo niya dahil magkaharap na kami. The situation is awkward pero ewan ko natatawa ako sa gulat na ekspresyon ng mukha niya ngayon. "What, looks like you just seen a ghost?" sabi ko at napakurap siya.

Heaven's Point Of View A sweet, lingering smile curved upon my lips as I savored the sight of Dark’s face, now a frozen mask of pure shock. It was a look of utter disbelief, a silent admission of defeat. After all, who wouldn't be shaken to their core? I had become a ghost he could never track, a shadow that moved even beyond his far-reaching grasp. Now, I had suddenly materialized before him, vibrant and very much alive.

Yung matandang walang baga ay tiyak na sinubukan ang kanyang gimmick sa mga sibilyan para maging ligtas, na nagresulta sa mga naglalakad na bangkay na ito. Bumuntong-hininga siya, umalis si Frank sa morgue, at tinanong siya ni Chloe na nanginginig sa labas, "Patay na ba?" "Hindi ko alam." Nilingon ni Frank ang kanyang ulo. "Pero tiyak na hindi ito gumagalaw!" Chloe ay nagbigay ng thumbs-up—akala niya siya ay gobyerno at nagulat siya na siya pala ay isang ghostbuster!

Horror ang kabuoan ng theme kahit malayo pa naman ang Holloween. Lumabas si Jonas Gwen nang may fierce na mukha. Suot niya ang isang black net sheer shirt kaya obvious ang namumutok niyang katawan. Nakapangingilabot din ng balahibo dahil matalim ang mga mata niya. Kaya niyang makipagpatayan gamit lamang ang titig. Sunod na lumabas ang kakambal niyang si Allesandra Gwen. Napasimangot ako dahil parehas kami ng suot na may black feathers.

’ Naisip ni Darryl nang makita niya ang mukha ni Skylar. Wala siyang ideya na si Skylar ang taong nasa kaniyang harapan, kung saan sinadya nitong magmukhang matanda gamit ang face-changing ointment. Biglang nagising si Darryl mula sa pagkagulat. “Napakatapang mo para magpunta sa Ghost World at saktan ang King of the Dead. Pero hindi hahayaan ng mga langit ang giyang klase ng pagkilos.”

Natigil ang paghuli ko nang tumunog ang cellphone ng taong katabi ko. “Hello. Yes. Nasa akin na,” ani nito saka masamang tumingin sa akin. Tinanggal niya agad ang suot niyang facemask at lumitaw roon ang gwapo niyang mukha. Binawi agad nito ang mga tingin sa akin at seryoso itong tumingin sa harapan habang kinakausap ang taong nasa telepono. “Yes. Secure the place and even those cars na papunta roon. Diretso na tayo roon,” matapang niyang sagot sa kausap sa telepono.