Glimmering Novels & Stories

aniya matapos ang sandaling katahimikan. Humiwalay siya sa pagkakayap at pinagmasdan ako dahilan para mapanguso ako. Napasuklay ako sa buhok bago siya sinamaan ng tingin. “Stop that stare, Chance Lucky!” “You looked great, huh? Puwede nang pag tiyagaan.” “Seriously?” I glared at him. He smirked. “Practice your glare first para naman magmukhang nakakatakot.” Tumawa siya. “Kidding.”

- Grace Estrella-Lopez LUMUNOK AKO NG PAULIT-ULIT. Pakiramdam ko ay tuyong-tuyo ang lalamunan ko. Mula sa pagkakapikit ay dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Puting kisame ang bumungad sakin. Kumurap-kurap ako para maiadjust ang aking paningin sa liwanag na sumisilaw sa mga mata ko. “You're awake.”

Parang fireflies na may isip, may direksyon… may intensyon. “Lucas—” My voice cracked. “I see it.” He stepped slightly in front of me, one arm out, protective, instinctive. “Stay close.” Pero hindi ko kayang tumalikod. Hindi ko kayang hindi tingnan. Because the lights… were singing. A soft, glitching hum— parang lullaby na hindi pa marunong maging kanta. And then— The gold strands halted mid-air. All of them. Suspended.

"Worth it." Tahimik naming pinagmasdan ang papalubog na araw mula sa kanluran. Ang sinag nitong unti-unting nawawala, at tanging natitira na lamang ay ang magkakahalong kulay kahel, karnasyon, bughaw at lila sa langit. "Kung bibigyan ako ng pagkakataon, uulitin ko 'to," sabi niya at naramdaman ko ang labi niya sa noo ko. "I like you." I like you, too.

Ano na naman ba itong nararamdaman niya? Nalukot agad ang mukha ni Rain nang dumilat siya't matagpuan ang kulay gintong kalangitan sa direksyon kung saan siya kasalukuyang naka-harap, naroon ang pa-itaas na araw at kay ganda nitong pagmasdan mula sa kanilang kinaroroonan. She see no mirror of window, no curtains, no barrier. Just her half-opened eyes, the clear and bright sky together with the rising golden yellow sun. It's beautiful!

Mas lalong ikinabilis ng pagtibok ng puso ko ang mga narinig ko sa kaniya. "You prepared this? A-All of this?!" I asked. Medyo tumaas ang boses ko dahil sa lawak ng lugar ay nagmistulang umaga kahit madilim na dahil sa dami ng mga ilaw. Fairy lights, Delicate lanterns hung from the trees, their warm, golden glow illuminating the ground beneath them, casting soft shadows. And then, there were the flowers, glowing softly in hues of lavender and pale pink, lighting up the surrounding. I-it was magical for me. At hindi ko na rin maialis ang ngiti ko habang nakatingin sa buong paligid.

"Yeah?" "Maaari ba akong humiling?" "Ano ito?" Namula si Gemma. Kinagat niya ang kanyang labi sa ilalim bago niya kinuha ang tapang at sinabi, "Maaari ba kitang… yakapin?" Sa sandaling iyon, ang buwan sa kalangitan ng gabi ay maliwanag. Sa sandaling iyon, ang mga bulaklak ay namumulaklak ng napakabango.

Gumalaw ako paangat ang tingin, tumambad sakin ang killer smile ni Ghia. "Grab it.." Singhal niya. Nagliliwanag nanaman ang paligid ng mukha nito. Hallucination ko lang ba yun? Pero talagang nagliliwanag.. Nasisiraan na ata ako ng ulo.. Hindi ko na alam kung totoo pa ba ang nakikita ko.

Hindi ako umimik, tumingin ako sa labas ng bintana. The sea of clouds is enthralled, and the sun's rays create a warm golden glow on the world below. It's as if they are telling me a secret—that even in the darkest of times, there is always beauty to be found, if only we take the time to look for it.

Kumikintab ang mga brilliantes, dazzling under the light, catching every glance with a brilliance that took her breath away. Isang tamang laki na diamond sa gitna, at sa sides nito ay may mga maliliit pang diamonds, meticulously set to enhance the sparkle. Halos hindi niya mapigilan ang luha sa sobrang saya at pagmamahal, tumutulo ito nang hindi niya namamalayan. “Tingin mo ba hindi ako handa? Hmmm?” Mahinang tanong ni Paul, at dahan-dahan niyang kinuha ang kamay ni Dia para ilagay ang singsing sa daliri nito.