Novel & Cerita Glimmering

Phase 10 Pagmulat ko ng aking mata ay ang pamilyar na amoy ang pumuno sa ilong ko. Ang amoy ng aking kuwarto Kahit sumasakit ang aking ulo ay bumangon ako at bahagyang nataranta nang maaala ang nangyari sa akin. Agad akong bumangon at tumingin sa salamin para tingnan ang aking mukha. Walang kahit anong galos.

kinimkim ko. Kung kailangan kong magbulag bulagan at magbingi bingihan ay gagawin ko. Huwag lang siyang mawala sa buhay ko. Naghilamos muna ako para hindi niya mahalata na mugto ang aking mga mata. Ngumiti ako sa harap ng salamin. I was wearing that smile when I opened the door.

Gatchalian, sumilip ako sa bintana, at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang maliwanag na paligid. Napapalibutan ng makukulay na ilaw at magagandang bulaklak ang buong mansyon. Sa harapan nito ay may nakatayong entabladong kumikislap sa liwanag. The guests were gathered around the fountain, holding glasses filled with wine, and their laughter mingling with the soft music playing in the background. Their outfits shimmered beneath the glow of the lights, elegant, dazzling, and full of life, as if the night itself was painted with splendor and celebration.

Sa ilalim ng gabi, ang kumikislap na ilaw parang may sariling buhay, tumatalon, umiikot, kumakalat ng makukulay na liwanag. Hindi mapigilan ni Harmony ang ngumiti, iniikot-ikot ang wire sa kamay. Ginaya rin siya ni Darien, at nagmistulang bilog ng ilaw ang sparkler niya. Hindi ito gaya ng paputok na mabilis at malakas; ang liwanag ng sparkler ay banayad, tumatagal, at nagbibigay ng kakaibang lambing at romantic na pakiramdam.

Pagkatapos, nakahiga sila sa lumang kumot, ang kanilang mga puso ay mabilis na tumitibok, ang kanilang mga balat ay glistening sa sweat at liwanag ng buwan. Ang afterglow ay hindi lamang pisikal; ito ay emosyonal, isang peace na hindi pa nila naramdaman. Nakatitig si Lia sa kisame, sa mga cobwebs at sa skeletal na design ng bubong. “Sana… sana hindi na ito matapos.”

May manipis na ngiti mang sumilay sa mga labi nito pero ngiting may lungkot. Hanggang sa tumulo ang butil ng luha sa mga mata nito. Umiiyak si Hasmine. Kapagkuwa'y napatingin sa kanya. Hasmine was in pain. Nakikita at nararamdaman niya. "Hasmine," unsure of how to console her, called her name. Doon mas bumalong ang luha sa mga mata nito. God knew how badly he wanted to wipe those tears away. Ang aluin ito at yakapin.

Lumapit ako sa kanila at tinapik s'ya sa likod kaagad na binawi ni Glydel kay Allen ang braso n'ya at tumingin sa'kin she pursed her lips and shook her head, "I dont even know who he is" Glydel said tumingin ako kay Allen at nakita ko na may dumaang sakit mula sa kanyang mata habang nakatingin kay Glydel. "Sige ate" tumingin ito kay Allen at yumuko dumiretso na ito sa paglalakad at hinabol na lang s'ya ni Allen ng tingin. "Hoy" tawag ko "Hmm?" tanong n'ya

Parang gumawa kami ng sariling mundo kung saan kami lang na tatlo ang naroroon at nagyayakapan. "LUCERE, isang salitang Salamangka na nagbibigay sa atin ng kakayahan upang lumikha ng liwanag mula sa ating mga kamay," ani Maestra Markisha sabay pagpatay ang ilaw ng buong silid. Alas siyete ng gabi ang pasok namin ngayong araw sapagkat mas maganda raw gamitin ang salitang salamangka na nabanggit kapag madilim na ang buong paligid.

Ang kanilang mga ungol, nagkikiskisang mga katawan, ay inaanod ng hangin, na sumira sa anumang natitirang ilusyon sa akin Bago ko pa man lubos na maunawaan ang aking nakikita, isang pamilyar na tinig ang bumasag sa hangin, ang bawat salita ay maingat na pinili upang makasakit. “What would Gazelle feel now that you let me wear her jewelry while you were fucking me?”

Mas nakakatakot ang katahimikang iyon kaysa sa kanyang pagsigaw. Dahan-dahan siyang yumuko. Dumampot ng panibagong crystal glass. Marahang nagsalin ng pulang alak. Lumapit siya sa malaking bintana. Sa labas... Tanging ang madilim na kalangitan at mga ilaw ng lungsod ang makikita. Tahimik siyang humigop ng alak. At halos pabulong na nagsalita. "Hindi..."