Goodbye Quotes For Work Novels & Stories

Pero imbes na dagdagan pa ang bigat na dinadala nila, tumango ako, isang simpleng senyas na nagpapahiwatig na pwede na silang magpahinga. “Magpahinga na kayo,” madiin kong sinabi, pero may kasamang pasasalamat sa bawat salita. “Tapos na ang trabaho niyo. Hindi ko kakalimutan ang ginawa niyo ngayong gabi., magpunta kayong lahat bukas sa opisina ko” Nakita ko ang kaunting ginhawa sa mga mukha nila parang nawalan sila ng tensyon sa dibdib, at halos may halong pag-ayon ang mga tahimik nilang mga tango.

Kung hindi mo sasabihin sa akin, baka mawalan ka ng trabaho ngayon. “I am so sorry, pero mga VIP po ang mga tao na ito, kaya hindi po ko po pwedeng sabihin.” [Hindi mo ba ako kilala? Tandaan mo, receptionist ka lang. Hindi mo ako pwedeng kausapin ng gan’yan. Ang trabaho mo lang, ay gawin ang mga utos ko wala nang iba. Kaya sasabihin mo sa akin o mawawalan ka ng trabaho?]

Pasensiya na rin, hindi ka na tuloy nakapasok sa trabaho mo. "Tigilan mo nga ako sa pasasalamat na 'yan. Isa pa talaga at bubungiin ko na 'yang mga ngipin mo. At saka, huwag mong intindihin 'yong trabaho ko. Malapit na ko do'n na maging boss kaya makakapag-absent ako kung kailan ko gusto." seryosong pahayag niya. "Tsk...ang yabang mo frenny!" Sa halip na sumagot pa ay nginitian lang ako nito.

Pumikit siya at hinimas niya ang ulo ni Marcus na para bang pinapatahan ang isang bata. “Kung hindi ka masaya sa trabaho mo, pwede kang umalis. Hindi ito mahalaga. Tutal, ayaw ko ang trabaho mo. Kailangan mo kumalaban ng maraming tao, at mapanganib ito. Ang ibang babaeng trainee din ay laging tumitingin sayo…” “Ayos lang, honey. Kung ayaw mo ito, pwede kang mag quit. Kaya kitang alagaan!”

"ganito nalang, ibigay mo saken yang mga dala mong documents, ipapadala nalang namen. "gusto mo ba kong mawalan ng trabaho kuya, mahalaga to at baka matanggal pako sa trabaho ko. saad ko naman "sorry talaga miss. makakaalis nakayo dahil bawal ang hindi nakatira dito at baka matanggal pako sa trabaho ko. saad nito at pilit nakung pinapaalis.

Nagtatakang tanong ko sakanya. "Para mas maaga ka nang makaalis." Sagot nito. "Parang excited ka pa yata ah." Natatawang sabi ko. "Hindi naman, ayaw lang kitang ma late. Ang pangit naman diba kung ma la-late ka sa first day ng trabaho."

Hindi dahil sa alaala ng kagabi. Kundi dahil sa paraan ng pagsasabi niya. Walang biro, walang panunukso. Huminga ako nang malalim. “After work,” sabi ko. “Pag-uusapan natin nang maayos. Hindi bilang boss at employee.” Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyong mapanukso. Hindi iyong may lihim na init. Kundi isang ngiting puno ng pag-asa.

Hindi siya hinawakan agad—tumayo lang siya roon, parang anino na nagbabantay. “You did well today,” sabi niya. “Ginawa ko lang ang trabaho ko,” sagot niya. Ngumiti si Adrian. “Exactly.” At sa labas ng opisina, habang palubog ang araw, malinaw sa lahat— May mga laban na hindi na mauulit. At may mga pangalan— na hindi na muling babanggitin.

Hindi ko alam kung bakit pero ang gaan gaan ng loob ko sa kanya. "Basta, sabihan mo lang ako kapag ayaw mo nang magtrabaho dito. You can always just quit whenever you want, hindi kita pipigilan. Sayang nga lang, mukhang malaki ang kikitain ko sayo kung ibebenta nalang kita sa mga customer-" "Ay mahabaging Diyos! Alisin niyo po ang masamang espiritu sa loob ng seksing katawan ng boss ko! Sayang naman po kung iyon lang ang makikinabang, hati nalang po kami!"

Inabutan niya ito ng tissue nang mangiyak-ngiyak na. “Alas-dyes pa lang ng umaga, walo na ang nawalan ng trabaho. Nakabulyaw. Salubong na salubong ang mga kilay. Parang bulkan na sasabog. Kung hindi lang talaga malaki ang sahod dito, kusa na ako magre-resign.” “Akin na.” “Huh?” “Iyong ipapasabay mo.” Ngumawa na naman ito. “Salamat ng sobra, Miss Ri! Pero baka mawalan ka ng trabaho—”