Haligi Ng Tahanan の小説・ストーリー

Asper Reign Dahlia’s Pov Natapos ang buong mansyon sa katabing bahay sa loob lang ng labing limang araw. Mula sa haligi hanggang sa mga pader, sahig at bubong. Mayroon na din itong kuryente at tubig. Kumpleto na din ang mga gamit mula sa labas hanggang loob kaya pwedeng-pwede nang tirhan. At tanaw mula sa bintana ng kwarto ko na mahigpit ang security ng bahay na iyon kahit iilan lang ang mga guard na nagro-rounds sa bakuran nito.

Tinahak nila ang malamig daan at hindi sila maaring gumamit ng salamangka para painitin ang kanilang mga katawan, dahil na rin sa kasunduan ng dalawang lahi noon. “Malapit na tayo mga Kamahalan,” saad ni Tara. Hindi mapigilan ng mga maharlika na kabahan dahil ilan taon na rin hindi nagkakaroon ng ugnayan ang dalawang lahi. Ilan sandali pa ay nakikita na nila ang isang maganda at purong kahoy na bahay. At ang mga matataas na puno ay nagsisilbing pader ng bahay. Isa lamang itong katamtamang bahay na hindi mo aakalain bahay ito ng mga matataas na uri ng mga lobo.

Just enough to ease the tension between us. “Hahalikan na kita tamo.” Pagbibiro ko.

Which is palagi ko namang ginagawa. "We're home, babe. Magpahinga ka na muna at haharapin ko pa muna saglit sina Mama at Papa. I love you, sweetheart." Inayos ko ang kumot nito at I turn on our air-condition. H******n ko sa mga labi ang aking asawa bago ko tuluyang nilisan ang kwarto naming mag-asawa. Bumaba ako ng hagdan. Nagulat ako nang may marinig akong alitan mula sa living room, tinig iyon ni Mama at ng isang babae na pamilyar sa akin. Juris?

At gaano pa katagal? Umupo ako sa kama. Tahimik. Malalim ang paghinga. At doon ko napagtanto: ang mansion na ito, puno ng lihim. Hindi lang lihim ni Nikolas. Hindi lang lihim ng kanyang mga tauhan. Pati ang mga nasa paligid niya — may hawak na piraso ng katotohanan na wala pa ako. At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas.

Matamis akong napangiti at napahagikhik. "Alam ko na haligi ka ng tahanan, pero mas gusto ko paring sabihin na ikaw rin ang aking ilaw ng tahanan na alam kong safe na safe kami ng mga anak natin. Haligi at ilaw ng tahanan na alam kong aalagaan kami. Tahanan na mamahalin kami ng buong-buo, pipiliin araw-araw, at hindi iiwan. Ikaw ang Mahal ko, ang tahanang hinding-hindi ko ipagpapalit kahit kanino man. Mahal na Mahal kita, Mahal ko," madamdamin kong sabi sa kanya. Yumakap naman ito sa akin at humalik sa noo ko. Mahigpit kaming nagyakapan na dalawa.

Ang unang palapag nito ay ang kusina, sala at iba pa. Sobrang laki at ang lapad nitong mansiyon ni Yzainna kahit ang mga kaibigan niya ay talagang namamangha pa rin dahil sa ganda nito. Ito ang bagong mansiyon na pinagawa ng dalaga sa pinaka-magaling na Inhinyero. At kung titingnan mo ang mansiyon sa labas ay hindi mo aakalaing may mga palapag ito. Pinaghalong ginto, puti at itom ang kabuuan ng mansiyon. May malaking swimming pool sa gilid na may mga sari-saring desinyo. Ang malaking garahe nito na kahit ilang sasakyan pa yata ang ipapasok mo roon ay hindi dali-daling mapupuno dahil sa laki nito.

Hindi ko pa naman alam kung pano mag alaga ng bakla o kahit na anong nilalang pa yan. "Bahala ka kong hindi mo ako bubuhatin, hindi rin ako kakain! Kumain ka mag isa mo! Bala ka dyan," Galit kong sabi hindi ko naman sya pinapa guilty hmm siguro parang ganon na nga. Tumalikod ako sakanya at mabilis na humiga ulit sa sahig, ngayon ko lang na-realize na ang sarap den pala minsan matulog sa sahig kaso nga lang ang tigas ehem yong sahig ha! Yong sahig ang matigas, wag masyadong madumi ang isip.

Halata kasi ang pagkapikon sa mukha nito. "Hon kasal na tayo, may baby na rin tayo, tapos mahal natin ang isa't isa. Kaya pwede ba tigilan mo na ang pagseselos mo sa kuya mo? Matagal na kaming close nun at wala na sa amin kung ano mang meron kami noon. Ikaw na lang naman ang hindi maka move on." Paglalambing ko na may halong pag aasar. Hindi ito sumagot ngunit kita ko ang pag haba ng nguso nito.