Haligi Ng Tahanan นิยาย & เรื่องราว

Unang Araw Tuluyan na nga kaming nakarating sa tahanan ni Senyora Valleri. Walang niyebeng bumabagsak ngunit ramdam pa rin ang lamig. Ito na ang pangalawang beses na makita nang malapitan ang tahanan ng Senyora, sa ibabang bahagi ay gawa sa bato at semento.

Lahat maganda at nakaka lula. Mukhang ginastusan ng bongga ang bahay niya. Malinis naman ang buong paligid kaya impossible naman na wala siyang tagalinis dito. Puro authomatic ang mga kagamitan dito kita ko sa buong paligid. Napansin ko rin ang mga nakakabit na mga cctv ng bahay.

pati ang mga pinto ay ang gagara ng kulay. nang makita ko ang hagdanan ay halos malaglag ang panga ko. kulay ginto ang hawakan n'on. kumikinang pa na halatang laging nalilinisan. wala kang mababakas na alikabok. malaki ang hagdan at pati ang tiles n'on ay pwede nang gawing salamin. ganito ba talaga sya kayaman?. nag tungo ako nang kusina dahil may naririnig akong ingay ng mga gamit roon.

Miss na miss na kita mahal. "Miss na miss". Isang malalim na buntong hininga ang aking binitawan bago ko napagdesisyunang bumalik at pumanhik na sa loob ng malamig na mansyon. Tinanaw ko mula sa pintuan ang hardin na ngayo'y payapa ng natutulog sa lilim ng ilaw ng buwan. Hindi na muna siguro ako pupunta riyan muli.

Tulad ng naisip ko na maaari kong simulan ang aking buhay muli, isang bagyo ang dumating. … "Walanghiya! Dapat mamatay ang mga taong nagbebenta ng kanilang mga anak na babae!" "Nararapat ito sa kanila! Bakit hindi ikaw mismo ang magpakasal sa kanya kung bagay talaga siya?" Ang mga nagco-comment ay sumabog sa galit, na itinuro ang kanilang galit sa aking mga magulang. Sinubukan ng aking ama na ipagtanggol ang kanyang sarili. "Ang kasal ay isang pangunahing kaganapan sa buhay. Tradisyonal itong napagpasyahan ng mga magulang..."

“Ano ‘to?” “Dahil ikaw ang nagdisenyo ng bahay na ‘to, gusto naming ipangalan ito sa’yo,” paliwanag ni Mommy Heart. “Ito ang ‘Kiera’s Haven’—isang tahanan na sumasalamin sa pagmamahal at pagsisikap mo para sa pamilya mo.” Napasinghap ako, at hindi ko napigilang mapaluha. “Totoo po ba ‘to?”

Kimberly Ann Martinez Tanghali na at oras ng pananghalian namin. Sama-sama kaming lahat sa isang pwesto dito sa ilalim ng punong mangga Malayo ang bahay kubo na palagi naming sinisilungan kapag oras ng pananghalian kaya dito na lang kami. Isang kalderong ginataang monggo pinadala galing sa mansion ng may-ari ng hacienda sinamahan pa ng tuyo kaya ganado ang lahat na kumain ng tanghalian.

"Papasok na ako sa loob, alam kung gusto mong mapag isa para makapag isip ka. Tama na ang pag iinom ng alak dahil nakakasama 'yan sa kalusugan. Kung gusto mo ng kausap ay nandito lang ako." "Salamat Niela, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag wala ka. Salamat sa palaging pag intindi mo sa akin kahit na madalas akong pasaway. Pasensya na ha, hindi ko pa kasi kaya ngayon na bumalik sa dati dahil nasasaktan pa din ako. Siguro naman natural lang 'yon kasi nawalan ako ng isa sa importanteng tao sa buhay ko. Nasanay ako na nandyan ang taong 'yon sa tabi ko kaya halos mamatay ako ng malaman kung namatay siya. Hindi kaya iabsorb ng utak ko, pakiramdam ko nananaginip lang ako at paggis

dagdag pa nito at hinalikan ako sa labi. Tumango tango ako bilang sagot sa tinuran n'ya, dahil tama s'ya, kailangan ko talaga iyon kailangan 'pag asawa ka ng isang alagad ng batas kailangan mo talagang pag-aralan lahat! Unang una, ay ang pasensya. Kailangan mo rin maging matatag, matibay at matapang Matatag, dahil ikaw ang ilaw ng tahanan,

"HOY! JANICE! HINDI PORKET NAGLULUKSA KA SA PAGKAMATAY NG MGA MAGULANG MO AY HUMILATA KA LANG DYAN SA KAMA MO BUONG MAGHAPON! LUMABAS KA AT MAGLUTO NG MAY SILBI KA DITO SA BAHAY! ABA! HINDI KITA PINATIRA DITO PARA MAG FEELING PRINSESA!"