Haligi Ng Tahanan Mga Nobela at Kwento

Gaya ng pinaka lumang bahay roon, sinaunang gamit ng mga taga roon na talagang na preserve ng isla mga magagandang tanawin gaya ng talon, kweba at yung hidden forest. Patungo sila sa isang lumang bahay doon sa Isla Talahib. Sinasabing ang lumang bahay na ito ay naitayo pa noong panahon ng mga kastila. Wala ng naninirahan sa bahay na iyon. Wala din na ngangahas pumasok dahil bali-balita na may nag paparamdam daw doon. Ito ang pinapaliwanag ni Tarcy habang nakatingin sila sa lumang bahay. Mataas ang bakal na gate nito subalit kita naman ang nasa loob.

Hanga ako sa katalinuhan ni Tahlia kasi mag-isa siyang nagplano rito. Sa screen, kitang-kita ko kung paano siya huminto sa gitna ng abandonadong bahay. Ibang lugar ang pinuntahan naman ni Tahlia, iba ito sa abandon house na pinuntahan ko nung magbigay ako ng one hundred thousand pesos sa namba-blackmail na ito.

Sinunod ko. Pagbaba ko pa lang, parang agad akong nilamon ng laki ng bahay. Modern. Malinis. Sobrang perpekto para maging tahanan. Para itong istrukturang itinayo hindi para tirhan—kundi para magpakita ng kapangyarihan. Pagpasok namin sa loob, mas lalo akong kinapos ng hininga.

Tahimik ang paligid—isang uri ng katahimikan na dapat ay nakapagpapagaan, ngunit sa kanya’y lalong nakadaragdag ng bigat. Pagpasok niya sa master bedroom, nadatnan niyang natutulog na si Nathalie. Nakahiga ito sa gilid ng kama, nakapulupot sa kumot at bahagyang nakangiti, marahil nananaginip ng magagaan na bagay. Saglit siyang natigilan. Sa isip niya, ito ang larawang pinapangarap ng marami—isang tahanan, isang pamilya, isang payapang gabi.

bumuntong hininga naman ako at Tumango na lamang bilang tugon. Agad namang hinawakan ni ma'am fey ang kamay ko at inalalayan ako patungo sa malaking pinto, kinakabahan tuloy akong iapak itong mura at home made na tsenilas ko. Ang buong paligid ng mansion na ito ay sumisigaw ng Kapangyarihan, kayamanan at karangyaan.

hindi ko mapigilang tanong at halos talunin ko ang bawat baitang ng hagdan para maabutan siya kaagad! Pambihira...grabeng hagdan ito! Ang taas tapos paikot pa! Mula sa kinatatayuan ko ay kitang kita ka ang living area at isa lang ang pumasok sa isipan ko sa mga sandaling ito! Kahit na siguro magtrabaho ako umaga at gabi, never akong magkaroon ng ganito kagandang bahay!

Umiiyak na turan niya. No! This can’t be! Hindi rin ako papayag na mawawalan ng tahanan ang mga batang andirito. Ito na lang ang tanging ligtas na tahanan na mayroon sila. Gagawin ko amg lahat kahit lumuhod pa ako sa harap ng may ari ng lupang ito. Huwag lang nilang sirain ang mumunting bahay ampunan na ito.

salamat po kuya. Halika na sa loob hija, nakakamangha ang laki ng bahay, parang kasya ang limang bahay na malalaki sa loob kung susukatin..nagkikita pa kaya ajg mga tao dito..ang lawak ng bakuran,.. Hija halika kana.. sa kusina muna tayo dumeretchu...mamaya pa baba ang senyor.. sige po tutulong narin po ako sayo aling tasing.. ikaw bahala hija, halika na..

Hindi nila kinaya ang stimulation mula sa masahe pagkatapos ng ilang sandali. “Yung mga nasa itaas na palapag ay ating mga VIP. Kailangan mong maging maingat na huwag galitin ang mga ito.” "Kung gusto nila ang iyong service, maaari kang kumita ng maraming pera. Ang isang maliit na tip mula sa kanila ay maaaring mas mahal kaysa sa iyong sweldo." Nanlaki ang mata ko sa likod ng sunglasses ko.

Natawa naman ako dahil hindi ganun manghuli ng talangka. “Hindi naman kasi ganiyan.” Saad ko saka ko siya nilapitan. “Ganito manghuli ng talangka, maghanap ka ng bahay nila tapos buhusan mo ng tubig kapag walang lumabas hukayin mo ng maingat para hindi tuluyang magiba ang lupa.” Tinuruan ko siya kung paano manghuli ng talangka. Naghanap naman na ako ng malaking butas na maaaring bahay ng talangka pero mga walang laman.