Haligi Ng Tahanan นิยาย & เรื่องราว

*Pout* ***FLASHBACK*** Habang naglalakad ako sa loob ng bahay ay hindi ko maiwasang mamangha dahil sa mga disenyo at tingkad na kulay ng mga chandelier na nakasabit sa ceiling, napansin ko rin ang mga glass window na daig pa ang diamond kung kuminang, Ang ganda.

Gusto niyang isipin na ang mayroon sila ay panghabambuhay na pag-ibig, isang uri ng pag-ibig na hindi magbabago kahit na sila ay tumanda. "Aalis na kami ng Tita Aida mo," ang kanyang ama na hinalikan ang kanyang ulo. ”Kumain ka at magpahinga, Isla. Nandito pa ako, kailangan kita sa buhay ko anak dahil ikaw lang ang mayroon ako,” puno ng pagmamahal na pakiusap sa kanya ng kanyang ama. Naantig sa puso niya ang mga salitang iyon ng kanyang ama kaya napangiti siya at tumango. Ginawa rin niya ang gusto nito, kumain siya at nagpahinga.

--- --- "Khaizer, ibang klase ito." --- --- At tumango siya. --- --- Dahil naiintindihan niya. --- --- Hindi ito isang bagay na maaari naming kontrolin. --- --- Ito ay isang bagay na kailangan naming tanggapin nang buong puso. --- --- THE LAST PREPARATIONS --- Ang bahay ay unti-unting nagbago. --- --- May maliit na mga gamit sa bawat sulok.

Keilys POV NGAYONG hapon, pagkatapos naming magpakain ng spaghetti sa mga nagkakabit ng banderitas, sumama naman ako kay Ilaria sa bahay nila. Pagkarating namin sa tapat ng bahay nila, napansin ko agad ang maliit na bakod na gawa lang sa kahoy, may mga luma’t kalawangin na pako. Ang mismong bahay ay yari sa pinagtagpi-tagping kahoy, may ilang bahagi ng yero sa bubong na halatang pinagsama-sama na lang mula sa kung saan. Parang kahit isang malakas na ihip ng hangin ay kaya nang itumba ang bahay nila.

Halos mag da-dalawang buwan na rin nang huli niya itong tawagan. "Kamusta po, tiyong?" "Ay eto maayos lang naman. Tapos na ng bahay na pinapaayos mo. Naipalinis ko na rin at handang-handa nang tirahan. Pati ang mga gamit para sa bahay ay ihahatid na rin dito bukas ng umaga. Basta at wala ka naman nang dapat alalahanin at areglado naman na ang lahat."

“Imposible. Halughugin ninyo ang buong bahay, pero wala siya dito.” Nanatiling tahimik si George habang nanonood ng video sa kanyang phone. Nilakasan niya ang volume, para marinig ito ng lahat ng tao sa villa. “Itali siya! Pagnilayan niya ang mga kilos niya rito!” Napatayo ang tatay ko sa kinauupuan habang nanlalaki ang mga mata. “Ito ang boses mo, ‘di ba, Mr. Xavier?” tanong ni George.

Ano kayang pakiramdam na maging prinsesa niya? Nakakahilo ang laki ng bahay nila. Mukhang luma na ito dahil espanyol ang disenyo nito na nakaukit sa pader ng kanilang bahay. May anghel pang estatwa na sa gabi ay nakakatakot.

Lahat kami ay natawa sa kaniyang tinuran. Sabay-sabay na kaming pumasok sa loob ng malaking bahay ni Hero. Kahit second-hand na nabili, halatang inalagaan at maayos ang pagkakagawa. Mataas ang kisame na may malalaking chandelier, at mula sa sahig na gawa sa makintab na kahoy ay umaalingasaw ang bango ng pinakintab na barnis. Ang mga bintana’y malalawak, kaya’t malayang pumapasok ang liwanag ng araw, nagbibigay ng mas maliwanag at mas preskong pakiramdam.

Hindi ko rin mapigilan ang sunod-sunod na pagpatak ng aking luha. Ang madalim at maalikabok na bahay namin nung unang punta ko ay ngayon ay napakaliwanag at napakalinis na. Wala na ang mga puting tela na tumatakip sa mga gamit, pati na rin ang mga alikabok na pumapalibot sa bawat paligid ng kabahayan, at ang tanging nakakalat na lang sa sahig ay ang mga puting petals at ang mga lobo na halatang sinadya at pinaghandaan. "WELCOME HOME LOVE"

Halos isang oras siyang umiyak dahil hindi siya sigurado kung buhay pa ang kanyang kapatid. Kumpara sa bahay nilang simple ay magara ang bahay ng kanyang kaibigan. Their house is made of expensive bricks and a thatched roof. Samantalang ang mga bintana naman ay gawa sa kahoy. Napapaligiran ng halaman ang kanilang bahay kaya halos wala siyang makita mula sa kanyang pwesto.