Haligi Ng Tahanan 소설 & 이야기

“Ano ‘to?” “Dahil ikaw ang nagdisenyo ng bahay na ‘to, gusto naming ipangalan ito sa’yo,” paliwanag ni Mommy Heart. “Ito ang ‘Kiera’s Haven’—isang tahanan na sumasalamin sa pagmamahal at pagsisikap mo para sa pamilya mo.” Napasinghap ako, at hindi ko napigilang mapaluha. “Totoo po ba ‘to?”

Mas malawak at marami ring bantay ang nakapaligid sa mansion "Woww ang laki daddy, is this our new home?" Agad na nagising ang kambal ng makita ang mansion Para itong palasyo at halatang milyones ang pagpapagawa sa mansion, o kaya ay baka bilyon pa "Yes baby, we'll stay here" ani ni Lucian "Until when daddy?" Tanong ni Ally "Forever" bulong ng daddy nito at hinalikan ang matabang pisngi ng anak

Kimberly Ann Martinez Tanghali na at oras ng pananghalian namin. Sama-sama kaming lahat sa isang pwesto dito sa ilalim ng punong mangga Malayo ang bahay kubo na palagi naming sinisilungan kapag oras ng pananghalian kaya dito na lang kami. Isang kalderong ginataang monggo pinadala galing sa mansion ng may-ari ng hacienda sinamahan pa ng tuyo kaya ganado ang lahat na kumain ng tanghalian.

"Papasok na ako sa loob, alam kung gusto mong mapag isa para makapag isip ka. Tama na ang pag iinom ng alak dahil nakakasama 'yan sa kalusugan. Kung gusto mo ng kausap ay nandito lang ako." "Salamat Niela, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag wala ka. Salamat sa palaging pag intindi mo sa akin kahit na madalas akong pasaway. Pasensya na ha, hindi ko pa kasi kaya ngayon na bumalik sa dati dahil nasasaktan pa din ako. Siguro naman natural lang 'yon kasi nawalan ako ng isa sa importanteng tao sa buhay ko. Nasanay ako na nandyan ang taong 'yon sa tabi ko kaya halos mamatay ako ng malaman kung namatay siya. Hindi kaya iabsorb ng utak ko, pakiramdam ko nananaginip lang ako at paggis

dagdag pa nito at hinalikan ako sa labi. Tumango tango ako bilang sagot sa tinuran n'ya, dahil tama s'ya, kailangan ko talaga iyon kailangan 'pag asawa ka ng isang alagad ng batas kailangan mo talagang pag-aralan lahat! Unang una, ay ang pasensya. Kailangan mo rin maging matatag, matibay at matapang Matatag, dahil ikaw ang ilaw ng tahanan,

"HOY! JANICE! HINDI PORKET NAGLULUKSA KA SA PAGKAMATAY NG MGA MAGULANG MO AY HUMILATA KA LANG DYAN SA KAMA MO BUONG MAGHAPON! LUMABAS KA AT MAGLUTO NG MAY SILBI KA DITO SA BAHAY! ABA! HINDI KITA PINATIRA DITO PARA MAG FEELING PRINSESA!"

*Pout* ***FLASHBACK*** Habang naglalakad ako sa loob ng bahay ay hindi ko maiwasang mamangha dahil sa mga disenyo at tingkad na kulay ng mga chandelier na nakasabit sa ceiling, napansin ko rin ang mga glass window na daig pa ang diamond kung kuminang, Ang ganda.

Gusto niyang isipin na ang mayroon sila ay panghabambuhay na pag-ibig, isang uri ng pag-ibig na hindi magbabago kahit na sila ay tumanda. "Aalis na kami ng Tita Aida mo," ang kanyang ama na hinalikan ang kanyang ulo. ”Kumain ka at magpahinga, Isla. Nandito pa ako, kailangan kita sa buhay ko anak dahil ikaw lang ang mayroon ako,” puno ng pagmamahal na pakiusap sa kanya ng kanyang ama. Naantig sa puso niya ang mga salitang iyon ng kanyang ama kaya napangiti siya at tumango. Ginawa rin niya ang gusto nito, kumain siya at nagpahinga.

Lahat kami ay natawa sa kaniyang tinuran. Sabay-sabay na kaming pumasok sa loob ng malaking bahay ni Hero. Kahit second-hand na nabili, halatang inalagaan at maayos ang pagkakagawa. Mataas ang kisame na may malalaking chandelier, at mula sa sahig na gawa sa makintab na kahoy ay umaalingasaw ang bango ng pinakintab na barnis. Ang mga bintana’y malalawak, kaya’t malayang pumapasok ang liwanag ng araw, nagbibigay ng mas maliwanag at mas preskong pakiramdam.

Hindi ko rin mapigilan ang sunod-sunod na pagpatak ng aking luha. Ang madalim at maalikabok na bahay namin nung unang punta ko ay ngayon ay napakaliwanag at napakalinis na. Wala na ang mga puting tela na tumatakip sa mga gamit, pati na rin ang mga alikabok na pumapalibot sa bawat paligid ng kabahayan, at ang tanging nakakalat na lang sa sahig ay ang mga puting petals at ang mga lobo na halatang sinadya at pinaghandaan. "WELCOME HOME LOVE"