Henry's Mga Nobela at Kwento

Ni hindi nga nito mapantayan ang laki ng banyo sa mansyon ng mga Montero. Nang mag-angat siya ng kanyang ulo at maglalakad na sana papasok ay nakita niya ang isang taong hindi niya inaasahang makikita niya sa lugar na iyon, si Henry. Nakatayo ito malapit sa may pinto. Nang mapansin nitong naroon na siya ay nakita niya na agad itong humakbang at naglakad patungo sa harapan niya. Halos mapadaing siya nang bigla na lang nitong hawakan ang braso niya.

=Third Person’s Point Of View= Henry knocked on Perenzio’s office to inform him. “Sir Eren… Sabi po ng daddy niyo by 8 PM po may dinner po kayo together with the family Serrano.” Umangat ang ulo ni Eren at binigyan ng matipid na pagtango si Henry na kanilang butler. “Will be there,” tugon ni Eren hindi binibitiwan ang keyboard ng kanyang laptop.

Pagkasara ni Henry sa gate ay agad niyang binuksan ang pintuan para makapasok na sila sa loob. "maupo muna po kayo at maghahanda lang po ako ng maiinom niyo"umalis na si Henry at nilibot ni Monique ang bahay ang umampon sa anak niya.Hindi niya masasabing hindi minahal ang anak niya kahit ampon lang ito nang makita niya ang masayang larawan kasama ang anak na yakap yakap ng magasawa. Luapit siya sa larawan ng isang baby at sigurado siyang ng anak niya ito dahil may birthmark sa tuhod.

Habang papalayo, maririnig ang usapan nila, tila dalawang lumang barkadang sabik muling magkwentuhan. Pagkarating nila sa kusina, agad kumuha si Henry ng dalawang mug at binuksan ang coffee maker. “Aba, upgraded na ‘tong bahay nila ah,” komento niya, nakatingin sa modernong kagamitan. "matagal tagal na akong hindi nakakapunta dito."

Sinimsim niya ang kopitang hawak na may lamang aka nang biglang sumagip sa isip niya ang pagtatagpo nilang muli ni Henry. Naipikit niya ang kanyang mga mata nang maalala na naman ang nakaraan. Si Henry ay panganay na anak ng daddy niya sa ibang babae. Labing pitong taon pa lamang ang daddy niya noon nang nabuntis nito ang dating nobya. At dahil parehong hindi pa handa ang dalawa ay naisipan nitong ipalaglag ang bata subalit masyadong malakas ang kapit ng bata at hindi ito nalaglag.

​“Lalim ng iniisip natin, ah. Baka malunod ka niyan.” ​Napaigtad ako sa gulat at mabilis na nilingon ang pinagmulan ng boses. Doon, sa ilalim ng lilim ng malaking puno ng mangga sa tabi ng lumang bakod, nakatayo si Henry. Nakasuot siya ng isang kupasing denim shirt na nakabukol ang mga manggas hanggang siko, at may bitbit na basket ng mga bagong pitas na kalamansi. May tipikal na magaan at tapat na ngiti sa kanyang mga labi—isang malaking kabaligtaran sa madidilim at seryosong mukha ni Jaxon .

Mukhang aliw na aliw ang lalaking ito sa dirty dancing ni Amanda. Hindi siya makapaniwala na ang Henry na kilala niya noong high school ay ibang-iba na ngayon! Kilala si Henry noon bilang pinakamatalino sa kanilang klase, ang responsable at astig na kapitan ng kanilang basketball team, at higit sa lahat, isang tunay na gentleman sa mga babae. "Ano bang nangyari sa kanya sa paglipas ng mga taon?" tanong niya sa sarili.

Malalaking hakbang ang ginawa ko para puntahan si Zay na ngayon ay makikipagsayawan kay Henry. I tried to divert my attention, so I went to another country and stayed there for more than two weeks, but even though I did that, look where I am right now. He is fvcking addict! What the hell, Zay! Why the fvcking hell you fvcking drink that fvcking liquor? What if he put something in there? Oh hell! Henry is known as an addict and a womanizer! And he's been known to put something in a drink and give it to the woman he want to flirt with!

He's really here! Why? I-I mean, how? Hindi ba't kanina lang ay nasa Maynila siya at nasa isang press conference? Hinabol ko ang aking hininga nang dumampi ang kanyang kamay sa likod ng aking bewang. Mabilis lamang iyon at palihim nang tumigil siya sa tabi ko, kaharap na ngayon si Henry. I remembered the latter being known for his tall and ripped built for his age in our College. But at this moment, I got confused now that Zaro's here.

Hanggang sa tuluyan nang nawalan ng hininga ang Mayor. Naghintay muna ng limang minuto si Henry bago niya ibinalik ang mga aparato na tila ay walang nangyari. Tinapik niya ang balikat ng patay na katawan ni Mariano Enriquez at pagkatapos ay umusal ng iilang salitang mga pamamaalam at panalangin. Bago pa man si Henry tuluyang nakalabas sa Ospital. Maigi muna niyang itinapon sa basurahan ang suot na disposable hospital gown. Kasabay niyang itinapon ang wig na binili niya lamang sa pipityuging tindahan na nadaanan niya papunta sa Ospital. Upang hindi panghihinalaan, inayos ni Henry ang buhok at kapagkuwan ay isinuot ang shades. Nakatingin sa repleksyon niya sa salamin ay napangiti si Henry.