Hes Into Her Cast Novels & Stories

That single hesitation nearly stopped my heart. "Is Adrienne injured?" my eyes narrowing. Wrapping the thoughts in my fingers. "Yes po, Ma'am." she confirmed immediately. The world seemed to tilt beneath my feet. "What?" my throat hurts. My chest tightening against my ribcage. "May cast po ang kanang braso ni Ma'am Adrienne..." My heartbeat became deafening. "...at marami po siyang pasa sa mukha." I couldn't breathe. "Putok din po ang labi niya at namamaga po ang kanang mat—"

-Bianca- “Vaughn, my son!” agad na tumakbo palapit sa kanya si tito Von. I couldn’t move. I stood frozen in place, tears streaming down my face as I took in Vaughn’s condition. May tahi siya sa noo. His right leg was elevated and wrapped tightly in a cast, and a dextrose line was inserted into the back of his hand. He looked pale and weak, like life had been drained from him.

nag-aalalang tanong n'ya rito. "A-Anong nangyari? Nasaan ako?" nagtatakang tanong ni Hailey habang inilibot ang mga mata sa paligid. "You are in the hospital bubuwit. Huwag ka munang masyadong gumalaw dahil naka cast ang paa at ang kanang braso mo," pagbibigay alam n'ya.

"My initial focus will be on reclaiming her mother." Hapon na ng unti-unting iminulat ni Cheska ang kanyang mga mata. Sumalubong sa kanya ang kulay puting kisame ng Hospital. Agad syang napa bangon ng makita ito at tinanggal ang mga naka kabit sa kanya. Takot ang yumakap sa buong pagkatao nya. Hindi nya malaman kung bakit takot na takot sya sa Hospital. At kung bakit sya nandito ngayon.

Nag-iba ang tingin ni Sebastian at ngayon nakatingin kama kung saan kinakabitan ng oxygen ng mga doctor si Castor. Hindi na mahalaga kung paano or panaginip 'man iyon. Sapat na iyong nararamdaman niyang pagkabalisa at iyong iniisip niya na posibilidad na mangyari kay Bree para ibalik lahat ng senses niya tapos mag-step in. "Oh my god." Dumating si Hilda at si Arthur sa hospital. Nakita niya ang dalawa sa labas ng kwarto. "Sebastian?"

Ang dugo, ang sakit, ang takot na pinagdaanan niya—paano ko iyon matatangap nang ganoon na lang? Napahawak ako sa sentido ko at napatingin sa labas ng bintana ng sasakyan. Dumaan ang isang pulang ilaw mula sa poste ng kalsada, at sa ilalim ng anino nito, mas lalo akong nagngitngit. "Nasaan na si Hussein?" malamig kong tanong. “Kararating lang sa ospital. He’s looking for Hestia,” sagot ni Ate Esme. “At oo, Narnia, galit siya. Pero hindi siya nagwawala. Hindi pa.”

Natahimik siya nang maisip niya ito at sinabing, “Tara, tingnan natin si Aery. Gusto ko siyang tanungin kung anong nangyari." Pumasok ang grupo sa orthopaedic department at narinig ang paghihirap na sigaw ni Aery mula sa malayo. Binilisan ni Helen ang kanyang lakad. Inilalagay ng doktor ang binti ni Aery sa isang cast. Nangangahulugan ito na magtatagal siya bago gumaling. Nang makalabas sila ng ospital pagkatapos ng nakakapagod na affair, halos 3 PM na.

Wala siyang ibang gustong gawin kundi ang paghiwalayin ang dalawa. ALAS SIETE na ng umaga nang magising si Althea. Ilang sandali pa bago siya nakabawi sa nakakasilaw na liwanag dahil nakabukas ang kurtina ng bintana. When her eyes adjusted from the light, she realized she is in the hospital. "Althea, you’re awake!” Her eyes widened in shock as she saw Hendrix getting up from the sofa and rushing toward her.

Sa kanyang kaloob-looban ay gusto niya sabihin dito na ‘nice try to keep her’ ngunit mas pinili na lang niya manahimik saka binawi ang tingin dito dahil hindi nakakatulong ang pagkakangisi nito sa kanyang puso nagsisimula nang magwala. “What time is it?” tanong na lang ni Cassandra para maiba ang kanilang pinag-uusapan. Sinipat-sipat niya ang pagkakalagay ng cast sa kanyang braso at infairness masyado iyon pinaglaanan ng panahon. Malayong-malayo sa mga hospital nurse na gumagawa noon. Of course she knows. “Who did my cast?” Hindi niya napigilan naitanong.

Hindi rin patinag si Ancel sa pakipagtitigan sa kaibigan kong nahibang na rin yata. Ngumisi si Belle kasabay ang paghablot ng kumot na nakatakip sa mga hita ko. "Kita mo naman siguro 'yan?" Turo niya sa mga paa ko na may casts. Ang kanang paa hanggang ankle ang casts at hanggang binti ang kaliwa. Hindi ko naman mapigil ang pagpatak ng mga luha. Kaya pala hindi ako makagalaw. Kita ko ang pagsulyap sa akin ni Ancel.