Hes Into Her Cast Novels & Stories

Ilang ulit pang nakatikim ng hampas at sabunot sa kanya si Castiel bago ito tuluyang nakalabas ng sasakyan. Maingat niyang kinuha ang tsokolate sa katapat na upuan at inayos iyon parang baby. Napasinghot na siya nang hindi na talaga nadidikit ang punit na wrapper niyon. Tuluyan siyang naluha nang sumagi sa isip niya ang galit na reaksyon ni Nexus kanina.

"What?" "Sorry, Director, if we didn't make it to the event you mentioned. I rushed Cheska to the hospital—she passed out when I found her at the condo. Right now, she's stable and I'm just waiting for her to wake up. I'll visit you soon, Lolo." "It's okay. Just stay with her—she's very important. Hindi ba nagdadalang tao iyan? Did the Doctor check her?" "She's not. Honestly, she taking too much medication. And that the reason why she passed out earlier."

Kasi totoo ang lahat nang sinasabi niya. Maya maya, lumabas ang doctor. Lahat kami ay natahimik at naghintay sa balitang sasabihin niya. “She’s stable… for now.” “FOR NOW?!” tanong ni Don Yanu. “Yes,” sagot ng doctor. “She has a fractured tibia—kailangan pong lagyan ng orthopedic cast. And…” “And what?” tanong ko na halos hindi na lumalabas ang boses ko.

"I could imagine. But I'm here now. I'm here now..." Hindi niya pinansin ang pagkakaipit ng naka-cast niyang braso sa mahigpit na pagkakayakap ni Gene. She was just so relieved he was there for her. She was just so happy to have survived the crash and be in Gene's arms.

Muli niyang dinampot ang kanyang mga gamit, naisip na ang pagkain sa plato ay si Hailey habang pinaghiwa-hiwalay ang mga ito at nilalamon ang lahat. Pagkatapos ng almusal, nagsuot ng kaswal na damit si Hailey at hindi nag-makeup. Itinali niya ang kanyang buhok sa isang simpleng nakapusod, kumuha ng maliit na bag, at naghanda para pumunta sa ospital. Ang paraan ng pananamit niya ay nagmukha siyang isang inosenteng labing walong taong gulang na batang babae.

Matagal na pala silang hinahanap. “They came to the hospital.” Humigpit ang mga daliri niya sa baso. “They took Hannah with them.” Napakunot ang noo ko. “Even though she had just given birth?” tanong ko. Tumango siya. “She was still weak. She could barely stand.” My heart sank. Hindi ko alam kung bakit nasasaktan din ako habang nakikita ko siyang malungkot. “And she hadn't even seen Hershey.”

Inalalayan ko naman na maupo ng bahagya si Harrison. Ako na ang nagpakain sa kanya ng lugaw. Maya't maya ay may kumatok sa pinto. Pagkabukas ay si Hershey ang pumasok kasama ang isang nurse. "Tita Ganda ko. Sakit rin po kayo? Wawa naman po kayo," mabilis itong lumapit kay Hershey at yumakap agad. Kinarga naman ni Hershey si baby Hollis at pinaupo siya sa kandungan niya. Naka-wheelchair kasi ito. Mukhang hindi pa maayos ang kalagayan niya.

Huling beses niyang tinitigan ang larawan ni Hershey, saka siya tumalikod at umalis. Hindi nagtagal matapos siyang umalis, may humintong sasakyan sa labas ng sementeryo. Bumaba si Shawn na naka-itim na suit, may dalang bouquet ng puting krisantemo. Seryoso ang mukha niya. Pagdating niya sa puntod ni Hershey—at makita ang biglang paglitaw ng mga sunflower—napahinto ang mga hakbang niya. “…Ano ‘to?”

Sa loob ng maraming taon, siya lang ang mag-isang pumapasan sa hirap, ngunit sa isang iglap, tila may sumalo sa lahat ng bigat na hindi niya na kayang dalhin. Mabilis ang naging takbo ng mga pangyayari. Sa tulong ni Nazzer, agad na naisugod si Elias sa emergency room. Habang hinihintay ang balita mula sa doktor, nakaupo si Hera sa matigas na silya sa hallway, tila wala sa sarili at nakatitig lang sa kanyang mga kamay na may bahid pa ng harina mula sa paggawa ng kwek-kwek. ​Tumabi sa kanya si Nazzer. Inabutan siya nito ng mainit na kape, pero hindi niya ito tinanggap.

“Tama na. Huwag na nating pag-usapan ang buhay ng mga amo. Sana lang ligtas si Miss Cheska.” Sa pribadong ospital ng pamilya Huete, nakasandal nang mahina si Ella sa puting dingding, nakatitig sa pulang ilaw ng operating room, luhaang umiiyak. Unang dumating sina Edward at Stephanie, umupo sa mga high-end na sofa ng ospital, pareho ang mga mukhang parang ulap, tahimik na nag-iisip.