Hes Into Her Cast Novels & Stories

Hinawakan niya ang kamay ni Danielle, pinipigilan ang pag-iyak sa takot na baka mawala ito. "Hinding-hindi ko hahayaan na makuha ka nila," bulong niya, puno ng pangako. Habang umaandar ang van palayo sa eskinita, iniwan nila ang mga bangkay at wasak na gusali. Ngunit sa kanilang mga mata ay malinaw ang mensahe—hindi pa tapos ang laban. ============================= Tahimik ang kwarto sa ospital, tanging ang mahinang tunog ng monitor ng vital signs ang maririnig.

Dali-dali ko ring sinugod ang ina ko sa hospital. Nasa hospital room ako ni Mom at kausap ang doktor. Tatlong araw na ako rito pero hindi ko nakakausap si Althea. Nalaman kong umuwi siya sa kanila, pupuntahan ko sana pero di ko alam kung paano siya haharapin. "Doc, how bad is it? Will she recover fully?" Nag-aalala kong tanong sa doktor. "Mr. Henderson, it's quite miraculous. The fracture is not acute and there are no major complications. With proper care and rest, she should heal quickly—mas mabilis pa kesa sa mga karaniwang kaso kagaya nito,"paliwanag niya.

“Si Karina lang talaga ang nagbigay-liwanag sa madilim kong mundo… at ngayon, iniwan niya ako dahil sa sarili kong katangahan.” Kinuha ko ang crutches ko para umakyat sa taas at magpahinga. Ang aga pa, pero inaantok na ako—marahil epekto ito ng mga iniinom kong gamot. Naglalakad pa lang ako papunta sa hagdan nang dumating si Mama. Kasama niya si Ate Nancy, na tinutulak ang wheelchair niya. Sumasakit na naman kasi ang mga tuhod nito.

Ang pagmamatigas ni Alesha ay tuluyang nagiba, mas nangibabaw pa rin ang pagmamahal niya kay Heidi. NANG araw din na ito ay nagpatawag ng Judge si Heidi, ikinasal sila sa mismong loob ng ward nang hospital. Suot ang hospital gown at kasalukuyang nakahiga sa hospital bed na ikinasal si Alesha sa kanyang nobyo. Habang si Heidi naman ay naka white t-shirt at six pocket short’s lang—naka pambahay na tsinelas pa nga ito.

kunwari ay pagsusungit ko sa kaniya. Wala talaga siyang pinipiling lugar. Bigla itong naupo at ipinakita sa akin ang tahi niya. "It's almost healed. Ten minutes exercise will not affect it," saad nito at kumindat pa sa akin. Hinila ko ang kumot na nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan ko upang ipakita sa kaniya ang binti ko na naka cast pa.

Manchy hand me a black shirt. I nodded and wear it immediately. Kitang-kita ko kung pa'no nanginig ang kamay niya. "Don't be scared, he will be safe." I assured her. She nodded at me before giving Hanzel a quick glance. "One... two... three!" The parademics counted when they was about to transfer Hanzel on stretcher.

Inihabilin din niya sa ina si Cheslyn na hanggang ngayon ay mahimbing pang natutulog sa crib nito. Gaya ng nakagawian, hinatid niya si Jelrex sa school saka tumungo sa hospital. Ang kakaibang ngisi agad ni Gerly ang sumalubong sa kanya. Inismiran ito ni Hashana ngunit agad nagtaka sa gansal na titig ng mga kasamahan. Napailing na naglog-in siya at tumulak sa locker. Nakasalubong pa niya si doc Bayones na tila naaawang nakatitig sa kanya.

sagot ni Cassian, mahinahon ang tono. Nagsalubong ang mga kilay ni Kael. She looked down at herself from the white hospital gown to the bandages and casts on her arms and legs. She froze, as if fighting back the urge to cry. Kita ko kung paano nanubig ang mga mata niya, pilit na nilulunok ang sakit. Tahimik ang lahat. Walang kumikilos.

I want to go home already, besides may meeting pa ako regarding my contract on an upcoming movie which I'm the female lead but I guess I can't sign it anymore, kahit magmatigas man ako, gagawa at gagawa parin ng paraan si Dad para walang hadlang sa mga plano niya para sa akin. Mga 15 minutes ng mapagdesisyonan kong bumalik na din dahil hindi rin naman ako comfortable dito sa C.R. Sinuot ko na ang heels ko at nag retouch ng kaunti before ako tuluyang lumabas. Napahinga ako ng malalim habang nag lalakad. Where's Kim and Jessi by the way? "Oh, here she is. My daughter, Zara." Natigilan ako at napatingin kay Dad na nasa ministage ng convention hall kasama ni Mommy na ang sama ng tingin sa akin.

Bungad ko nang buksan ang p***o ng room number 024. She was there, wide awake laying on the bed. Lumingon siya sa akin ng makita akong papasok, she wears Hospital gown, with a bandage on his head. And on the chair near her is Castiel, same as her he also have bandages and a cast on his rigth arm. "Sir, nandito na kayo." Dinig kong sabi ni Lucy mula sa ginagawa nitong pagbabalat ng mansanas.