Hidden Pictures Novels & Stories

ani Farah. Nang lingunin ni Austin ang dalaga ay nakabihis na ito, bago ito umalis ay may binigay ito sa kaniyang calling card. Tawagan daw niya ang numero na nakalagay roon dahil doon daw niya ipadala ang painting na ipinagawa sa kaniya nito. Nag-iwan din ito ng isa pang cheque para sa kaniya. Pinagmasdan lang ni Austin si Farah na dumaan sa isang secret passage sa kaniyang office na paglabas ng TAU house hanggang sa nawala ito sa kaniyang paningin.

Baka wala siya dito? Kung wala siya rito ay nasaan siya? Feeling hopeless ay sumandal ako sa pinto. To think that I was in a hurry to see her before because I need to ask her something. Yet in the end, it ended up in vain. I sighed and then fished my phone inside my pocket at hinanap ang picture na naisend sa akin ng taong 'yon (the unknown number). I creased my forehead upon seeing the picture. It's a picture of a young girl wearing a white dress standing in a field of tulip. Why is she there? And why does she have that? And why am I suddenly feeling a lethal pain inside my chest right now just by seeing this picture? Just what is this?

Malawak pa naman ang mall na ito at hindi ko alam kung saan ako magsisimula na hanapin silang dalawa! Nag iikot ikot pa ako sa loob ng mall pinag bigay alam ko na rin ito sa mga security guards para malaman nila na nawawala ang mga anak ko. Pero sa di kalayuan ay nakita ko ang isang pamilyar na pigura, T*ngina si Zayn! May hawak hawak siyang dalawang bata na nakatalikod rin sa akin

Parehong simbolo. Parehong alaala. Biglang gumalaw ang camera. At may lumitaw na pigura. Isang batang lalaki. Nakatalikod. Payat. Basang-basa sa ulan. Hindi makita ang mukha. Pero may isang bagay na malinaw. May suot siyang kwintas. Nanlamig ang buong silid. Hindi makahinga si Yuhei.

Tapos nang mag-presenta ng ebidensya ang prosecution kanina kaya kami naman. Habang naglalakad-lakad sa gitna ay humarap ako sa malaking screen na nasa aming gilid. "Let's look at the first exhibit." Pagkasabi ko no'n ay naipakita agad sa isang malaking projected screen ang litrato na nais kong ipakita. "It was the photo of the hidden cameras that we found in their hotel room. It's all over the house. Marami kaming nakita at nandiyan lahat 'yon sa picture."

Bahagyang umuga ‘yon dahilan para may mahulog na isang larawan. Yumuko ako para damputin ‘yon. And I thought I just saw something on it. Kaya mabilis kong pinulot ‘yon at wala sa sariling itinaas para masinagan ng ilaw. And there, the invisible numbers start to appear through it. What kind of paper did the sender use to make this mystery? Unbelievable. Sa tulong nila, na-decode namin lahat ng letters. And it did reveal a message we never expected it would be.

Muling namuo ang kaba sa dibdib ko habang pinupuntuhan ang d******ds folder sa computer ko. I see the folder. Huminga ako nang malalim bago iyon tuluyang binuksan. Hundreds of photos and videos immediately welcome me. I see a lot of disturbing photos. At kahit hindi ko pa nakikita ang nasa videos ay alam kong... halos parehong contents lang ‘yon sa mga nasa litrato. Nanginginig kong binuksan ang isang video. I was present in the video and so is Tita Cecil.

Ngunit nanlaki ang mga mata ko, naantig sa mga larawang pinakita iya gamit ang projector na itinama sa malaking espasyo ng pader sa harapan. Unang ipinakita niya ay ang unang araw kong nagluto sa bahay niya. At may video pa nga na kuha doon. maraming mga larawan. Mga stolen shot lahat ng mga iyon. "Baby, huwag kang magtaka, nakalimutan mo na ba na maraming hidden camera sa bahay. Kuha lahat iyan." sabi niya sa akin at halatang ipinarinig pa talaga sa karamihan. Saka niya ako niyuko at binulungan. "But I keep those private things for me. Akin na lang yon at hindi pwedeng makita ng iba." may panunukso pa na sabi niya sa akin.

Hinawakan niya ang handle niyon at hinila. Itinaas niya ang ilang notebook at ballpen na naroroon, nagbabaka-sakali na may suklay na naka-ipit. Subalit wala bagkus, ay isang nakataob na picture frame ang nakita niya sa pinakailalim ng mga magkakapatong na apat na notebooks. Umawang ang bibig niya nang malinaw niyang nakita kung sino ang nasa larawan.

Anim na taon na noong mawala ang lahat kina Mira Villareal --- ang negosyo ng kanyang ama, ang pangalan nito, ang katatagan ng kanilang pamilya. Ngayon, dalawampu't apat na taong gulang na siya, desperado sa trabaho, at hindi niya inaasahang ang kanyang unang job interview ay magtatapos hindi sa isang ordinaryong opisina, kundi sa harapan mismo ni Alessandro Verande --- ang batang bilyonaryo na kilala bilang pinakamalamig na CEO sa buong Ortigas. Hindi siya inalok ni Alessandro ng ordinaryong trabaho. Direkta siyang hinila palabas ng linya ng mga aplikante at inalok agad ng posisyon bilang kanyang personal secretary --- may kasamang kontratang puno ng kakaibang kundisyon. Bakit siya parti