Hidden Pictures Novels & Stories

Baka wala siya dito? Kung wala siya rito ay nasaan siya? Feeling hopeless ay sumandal ako sa pinto. To think that I was in a hurry to see her before because I need to ask her something. Yet in the end, it ended up in vain. I sighed and then fished my phone inside my pocket at hinanap ang picture na naisend sa akin ng taong 'yon (the unknown number). I creased my forehead upon seeing the picture. It's a picture of a young girl wearing a white dress standing in a field of tulip. Why is she there? And why does she have that? And why am I suddenly feeling a lethal pain inside my chest right now just by seeing this picture? Just what is this?

Malawak pa naman ang mall na ito at hindi ko alam kung saan ako magsisimula na hanapin silang dalawa! Nag iikot ikot pa ako sa loob ng mall pinag bigay alam ko na rin ito sa mga security guards para malaman nila na nawawala ang mga anak ko. Pero sa di kalayuan ay nakita ko ang isang pamilyar na pigura, T*ngina si Zayn! May hawak hawak siyang dalawang bata na nakatalikod rin sa akin

Parehong simbolo. Parehong alaala. Biglang gumalaw ang camera. At may lumitaw na pigura. Isang batang lalaki. Nakatalikod. Payat. Basang-basa sa ulan. Hindi makita ang mukha. Pero may isang bagay na malinaw. May suot siyang kwintas. Nanlamig ang buong silid. Hindi makahinga si Yuhei.

Tapos nang mag-presenta ng ebidensya ang prosecution kanina kaya kami naman. Habang naglalakad-lakad sa gitna ay humarap ako sa malaking screen na nasa aming gilid. "Let's look at the first exhibit." Pagkasabi ko no'n ay naipakita agad sa isang malaking projected screen ang litrato na nais kong ipakita. "It was the photo of the hidden cameras that we found in their hotel room. It's all over the house. Marami kaming nakita at nandiyan lahat 'yon sa picture."

One of the cabinets moved and revealed a secret room. Binalik ko nang maayos ang mga gamit sa loob ng drawer bago pumasok. Kusa namang sumara ang pinto. Napatulala ako sa natuklasan. Puno ng painting ang silid. Painting ng lawa, ng orphanage. Painting ni Wilbur at Charlotte. Painting ng mukha ko at ni Xenon at marami pang iba na nag-uugnay sa ‘ming dalawa.

Larawan ng masayang pamilya, ngunit ngayon ay parang naglaho ang ngiti sa mga labi ng mga nasa larawan. Inabot niya ang family picture at binaliktad. Binuksan ang likuran. Sa likod nito ay may maliit na pocket. Hindi ito halata dahil pinasadya ni Gil ang frame na 'yon. Hinugot ni Gil ay isang maliit na bagay sa loob. Sino ang mag-aakalang ang family picture na nasa ibabaw ng kanyang table ay may nakatagong transparent memory card. Ito ang dahilan kung bakit ayaw palapitan ni Gil ang kanyang table.

Bahagyang umuga ‘yon dahilan para may mahulog na isang larawan. Yumuko ako para damputin ‘yon. And I thought I just saw something on it. Kaya mabilis kong pinulot ‘yon at wala sa sariling itinaas para masinagan ng ilaw. And there, the invisible numbers start to appear through it. What kind of paper did the sender use to make this mystery? Unbelievable. Sa tulong nila, na-decode namin lahat ng letters. And it did reveal a message we never expected it would be.

Muling namuo ang kaba sa dibdib ko habang pinupuntuhan ang d******ds folder sa computer ko. I see the folder. Huminga ako nang malalim bago iyon tuluyang binuksan. Hundreds of photos and videos immediately welcome me. I see a lot of disturbing photos. At kahit hindi ko pa nakikita ang nasa videos ay alam kong... halos parehong contents lang ‘yon sa mga nasa litrato. Nanginginig kong binuksan ang isang video. I was present in the video and so is Tita Cecil.

Ngunit nanlaki ang mga mata ko, naantig sa mga larawang pinakita iya gamit ang projector na itinama sa malaking espasyo ng pader sa harapan. Unang ipinakita niya ay ang unang araw kong nagluto sa bahay niya. At may video pa nga na kuha doon. maraming mga larawan. Mga stolen shot lahat ng mga iyon. "Baby, huwag kang magtaka, nakalimutan mo na ba na maraming hidden camera sa bahay. Kuha lahat iyan." sabi niya sa akin at halatang ipinarinig pa talaga sa karamihan. Saka niya ako niyuko at binulungan. "But I keep those private things for me. Akin na lang yon at hindi pwedeng makita ng iba." may panunukso pa na sabi niya sa akin.

Ipinagpasalamat niya na lang na hindi iyon pinost kung saan makikita ng lahat. Ang mga nasa larawan ay sila ni Brandon na nakahiga sa kama. Nakapikit siya na naka-expose ang mga balikat habang natatakpan ng kumot ang katawan. Kahit sino'ng makakakita ay mag-iisip na wala siyang saplot sa ilalim ng kumot na iyon. Si Brandon ay nakahiga rin sa tabi niya at walang damit pang-itaas. Nakapikit din ito pero base sa angle na nakikita niya ay ito rin ang kumuha ng pictures na iyon.