Broken Pictures Novels & Stories

Fake it “W-Why are you telling me this?” nauutal na tanong ni Heather. Hindi kaya, alam na ni Primo na siya iyong nasa picture? Kahit kinakabahan, sinalubong niya ang tingin nito. He looked innocent. Primo swiped again and Heather saw the next picture. This time, she was waving the tickets on Aidan who's leaning on the cinema's wall. Suot niya pa rin ang bucket hat pero halata ang pagngiti niya.

Sa gilid ng kama ay may drawer kung saan imbes na lampshade ang ilagay ay larawan nilang dalawa na naka-frame ang inilagay niya doon. Panay din ang tingin niya sa orasan. maya maya pa ay aksidente niyang nasagi ang kapapatong lamang niya na picture Frame dahilan para mabasag ito. "Shit!" unsal ni Andrei nang mapatingin dito. Hindi lang kasi ito basta nahulog. Nabasag pa ito at samay parte ng kuha no Alfa nagkaroon ng maraming crack. Agad itong dinampot ni Andrei. Sa kaniyang pagdampot ay aksidente naman siyang nasugatan dahil sa mga bubog dito. Biglang lumakas ang tibok ng puso niya. Kakaibang pagtibok ng puso na para bang may mangyayaring masama.

"Hindi ka talaga nagsasawa sa araw-araw na pagpunta rito, 'no? Ako napapagod sa 'yo, e." "Sorry na. Alam mo naman kasi kung bakit, e," Sabi ko sa kanya. She sighed and she handed me her magic mirror. "Wala talaga, Misha. Kahit anong ritwal na ang gawin ko at kahit anong spell na sabihin ko ay wala talaga. Hindi ko talaga mahanap ang mate mo," She told me. Bigla namang nawala ang mga ngiti ko when I heard what she said.

“Jeffrey, if you don’t want me to break your fingers. Hands off.” “Dude.” Para matapos na ang bangayan nila, ako na ang humawak sa braso ni Jeffrey. “Now, let’s take that selfie.” “Tama na iyan,” reklamo ni Daiki. “Let me take this one and I will get you two a good picture using your damn phone. What you say?” “Fine.”

Hindi niya aakalaing mas uunahin pa ng ama niyang isalba ang kumpanya kaysa sa kasiyahan niya. Umalis na siya roon at nanghihina ang mga tuhod na bumalik sa kaniyang silid. Napaupo siya sa gilid ng kaniyang kama at doon ay bumuhos na nang tuluyan mula sa kaniyang mga mata ang masaganang mga luha. Umiyak siya nang umiyak na para bang pinagsakluban siya ng langit at lupa. Her heart was tearing apart and it was painful. Hanggang sa hindi niya namalayang nakatulog na pala siya sa ganoong ayos.

"Why are you smiling? Hindi ka dapat ngumingiti lalo na kapag hindi ako ang dahilan." "Ows, talaga?" Pinaningkitan niya ito ng mata. "No'ng maospital ka. Alam mo bang nagpunta ako sa Z-network building kasi gusto kitang makausap tungkol sa kumakalat online na pictures niyo ni Pia." She crossed her arms and looked at him while gritting her teeth. "Nakangiti ka pa talaga sa stolen photos niyong dalaga, ha!" Pilit niyang itinago ang selos sa mukha pero hindi niya magawa. Mas lalong uminit ang ulo niya ng ngumisi ito.

This was taken also more than 2 years ago at nandoon ako sa office ko. Still not getting what's happening, I tried to watch the slideshow of my stolen pictures years ago. I am not aware what is this all about but I am already trying my best not to be emotional. I keep on telling myself that that's not me. I am not an emotional type of guy but when I saw a picture of shattered mug, my tears just fell. Gusto kong tingnan at hanapin ang dahilan ng mga pictures na ito pero nakalagay sa ilalim ng lahat ng pictures ang isang note na nagsasabing I need to keep watching.

madiin at puno ng kaseryosohan na anas ko at tinalikuran na siya. Hinawakan niya ang kamay ko para pigilan pero malakas ko siyang sinampal. "Sinabi ko na sayo na huwag mo akong hahawakan dahil nakakadiri ka pero ang kapal ng mukha mo para gawin pa rin. Kung sa tingin mo ay iiyak ako sa harap mo pwes nagkakamali ka. I will never waste my tears to someone who is not worth it! Iyang sampal na 'yan ay walang wala pa sa sakit na idinulot mo sa akin!" saad ko at tuluyan ng umalis.

Naramdaman niyang niyakap nito ang kamay sa beywang niya at mas lalo pang idiniin ang labi sa kanya. And it feels great with Ali's arms. "AM I GIVING UP?"bulong niya habang tinignan ang picture nila ni Jullie na nakalagay sa picture frame. College days nila kinunan ang larawang iyon at lubos niyang pinagkakaingatan. Pinili niya kasing huwag makipagcommunicate dito sa loob ng ilang taon. He tried to forget her. Ngunit parang di siya nagtatagumpay. And in the end, siya pa din ang talo.

Pero nang maalala niya ang kanyang kalagayan, ay muli siyang nataranta. Hindi niya matanggap ang nangyari sa kanya. Ano pa bang maihaharap niyang mukha sa mga tao? Wala na siyang mga paa at nabali pa ang kabilang braso niya. Pati mukha niya ay may na-dislocate pang buto. Gusto niyang gumanti kay Vanessa pero hindi niya magawa dahil sa kalagayan niya. Dahil sa labis na pagkadismaya sa sarili ay muli na naman siyang naghisterikal.