Hindrance Tagalog Mga Nobela at Kwento

anito habang nakatutok sa sentido ni Akihiro ang baril. "P-patayin mo. . . na ako. 'Wag lang ang mga. . . magulang ko!" nahihirapang ani Akihiro habang pilit nilalabanan ang sakit ng katawan na nararamdaman. "Aw. . . nakaka-touch naman!" Umarte pa si Alejandro na parang awang-awa sa lalaki. "Well, kahit sino naman sa inyo ang mauna, isa lang ang sigurado ako, magsasama-sama kayo sa impyerno!" ani Alejandro sabay pihit ng gatilyo.

Baket? Kailangan kong kumalma. Kailangan kong bumalik sa 'hate Timothy Blythe' mood. Stop all this nonsense, it means nothing, it's just- Now the bet has entered my twisted brain and freaked me out! Paano naman ako mananalo? Paano ko siya mapapa-ibig? Hate na hate ko ang bawat hibla ng pagkatao niya! Hinding-hindi ko isusuko ang precious pouty lips ko sa kanya! Never!

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Maglaho. Hilam sa mga luha akong pilit ba tumakbo paalis. Parang baliw na tumatakbo pero wala na akong pakialam pa. Kung mabangga man ako ay ayos lang basta huwag ko lamang maranasan pang muli iyon. But someone grabbed me, my heart beats fast in fear. Baka isa ito sa mga lalaki kanina. No. Ayoko na. Hindi ako papayag na mapagpatuloy nila ang gustong gawin sa akin. Mabilis akong nagpumiglas sa humawak sa akin. Ngunit napatigil rin ng maamoy ko ang napakapamilyar na pabango. Tumaas ang tingin ko sa taong nakahawak sa akin. "A-A-Azazel?"

Ang sakit sakit kaya! "Huwag kang sumigaw!" "Gusto kong sumigaw! Matapos mo'kong IHULOG!" diniin ko talaga yung salitang hulog. Bwisit na lalaking toh! "Kasalanan mo din yan pang—" "Hephep!..." pinigilan ko siya "..HINDI. AKO. PANGIT!" sabi ko ulit. "Hindi rin ako DRAGON." diniin niya talaga yung salitang dragon.

Agad siyang naglakad palayo sa akin kaya natutop ko ang bibig ko. That smile. That voice. Is that... “Itsoru?” Ang palundag-lundag niyang paglakad ay napahinto at napalingon siya sa akin. Tinuro niya ang kanyang sarili. “Ako?” Agaran akong tumango. “Luhh? Hiro ang pangalan ko, ate.” With that, tuluyan na siyang naglakad at tinalikuran ako. Naiwan akong nakanganga.

lumabas "H-Hendrix" tawag ko habang nasa labas ng bintana ng driver seat.. Bumaling siya saakin "D-dito ka lang maghihintay,diba? Maghihintay ka hanggang lumabas ako,diba?" Kumunot ang noo niya, pinagaaralan niya ang mukha ko,para bang may mali akong nasabi na gumugulo ngayon sa isip niya "H-hihintayin mo naman ako diba?" Ilang segundong natigilan siya bago...

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

HMH-52 YANNA MATAGAL na hindi siya nakaimik matapos ang sinabi ni Xander. Makailang ulit pa muna siyang humugot ng malalim na hininga bago niya nagawang harapin ito.